anlatırken ağlarım diye anlatamadıklarımız

çocukken tanık olduğum ya da başıma gelmiş bende derin izler bırakan olaylar. çoğu hafızamda gereksiz yere yer kaplıyormuş gibi görünen basit şeyler.
mesela 9 yaşındayken bir gün babamın kucağında oturuyorum yine bir misafirlikte, tam bir baba aşığı olduğum için normaldi. konuştuğu kişiye dedi ki "biz bu son iki çocuğu* hiç istememiştik zaten" çocuk aklım onu nasıl yorumladıysa, nasıl içerlediyse o lafa hiç unutmadım o dediğini. hatta kendime söz vermiştim küçük kardeşim benim yaşıma gelince ona da söyleyecektim. söyleyemedim ama hiç unutmadim da. şimdi düşününce çok saçma üzülmek, zaten kim ister ki bu kadar çok çocuk yapmayı. gayet normal istememesi. ama içime işlemiş işte. ne zaman hatirlasam ağlayacak gibi oluyorum. anlatmaya kalksam ne olur bilmem.
bir kere de benim yaptığım bir şeye kızmıştı, o sırada da daha 2 yaşında falan olan kardeşim başka bir şeyden dolayı huysuzlaniyordu. benden dönüp ona patladı. hiç unutmuyorum küçücük kızı kavrayıp koltuğa dayayıp sarsmasını. o da içime işlemişti. özür dilemek istedim kardeşimden, benim yüzümden oldu diye ama hiçbir zaman dileyemedim. anlatırsam ağlarım çünkü.

ağlarım diye değil de umurunuzda olmayacağını bildiğim için anlatmıyorum.

ben kendime dair bir şeyler yazmayacağım ama bu durumda olanlara dair kısa bir şeyler karalayabilirim belki*

kökünüz sayıyorsunuz o hüzünleri. şimdiki sizi onlar yarattı sanıyorsunuz. haklısınız da aslında. hep bir ama vardır ya burada da var.

onlar sizi siz yapmadı. onlardan/olanlardan sonraki sizsiniz siz olan. anlat ağla tekrar anlat tekrar ağla. insan ancak içindeki aguyu diliyle dışarı atar.

her anlatış da her ağladığında tekrar aydınlanacaksın, konuya/duruma/olaya/olguya dair.

izin ver büyümene. kesme kendi yolunu.
su gibi..

aslında anlatılır fakat ağladığımda karşımdaki kişi üzülecekse ağlamayacağımdan emin olduğum bir zamana ertelenir.

sanki anlatmayınca ağlamıyoruz sanıyor anlatamadıklarımız.

yok, hiç kolay ağlayan birisi değilim.

ben ekonomistim.

anlatamadıklarım değil de, anlatmadıklarımdır aslında. sonra bana (benden geriye) ne kalır?..

çocukluğum.

türkiye'de doğmamın şansızlığını anlatırken ağlayabilirim belki, o kadar.

şuana kadar biriktirdiğim her şey...

ben bunun cozumunu buldum. kendinizi videoya cekin. agladiginiz an ya da aglamaya baslayacaginizi anladiginiz an musaitseniz alin telefonunuzu basin dugmeye ve anlatmaya baslayin. ne uzduyse ya da sizi ne aglatacaksa aglatiyosa anlatin. aglarken aklima o mu gelecek ya demeyin. birisine anlatamiyosaniz en etkili yontem bu oluyor. hem icinizden cikmis oluyor hem aglamis olsanizda sorun olmuyor hem de rahatlatiyo da ilginc bi sekilde. dinleyin beni garantisi benim kardesim*

t:bogaz dugumleten bi aci verdigini dusundugum ve dile dokulmesi zor olaylar silsilesidir

yüreğinize işleyen acılardır.
bu genelde sevdiğiniz birini kaybetmektir. diğeri ise çaresizlik anlarıdır.
çoğu insanda vardır. bazı hayvanlarda.
oraya dokunsa; önce göğsünüze bir şey çöker sonra boğaz düğümlenir ve ardından gözler dolar.
söyleyecek bir şey yoktur.
o görüntü her şeyi anlatır.

rahmetli ananemin vefatında yaşadıklarımı sorsalar muhtemelen dayanamam ve ağlarım. büyük bir psikolojik sorun yaşamıştım günlerce. canım ananem.

(bkz: anlatmadıkça unuttuklarımız)

sanırım yavaş yavaş , anlattıklarında ağlarlar diye korkacakları şeyler yapan birine dönüşüyorum.
henüz olmadı ama kıyısındayım.

anlatamadıkça daha çok ağlatır.

geçmişimde ki kısa ama etkili o an..
hep aklım da hep benimle... o yüzden kendime anlatır kendim ağlarım

offff, winter is coming

seni anlatamıyorum kimseye. seni anlatmasam da sana ağlıyorum ama anlatirken hiç tutamıyorum. gerçi seni ağlamasam da kimselere anlatamıyorum. kimse anlamıyor anlayamaz, kimse bildiklerimizi bilemez çünkü. kimse bizi bilemez bizden başka. bir rüya sadece ikimizin gördüğü. uyumak ve yine o rüyada olmak istiyorum. denedigim bütün yollar beni sana çıkarıyor. sen benim rüyam, sen benim en içim, bana benden daha yakın ama sanki şu an her şeyden daha uzak. bütün uzaklıkları bütün yolları aşabiliyorum bütün imkansızlıkları yikabiliyorum ama bir tek sana ulaşamıyorum, neden. iş yerinde bir arkadaşım var doğumgünü seninle aynı. ben onun doğumgününü o gün kutlayamam, ben senin yanında değilken o gün, o gün ben sana uzakken öyle yabancı hiçbir şeyi kutlayamam. tam şu an tv'de 'dunyadan uzak' çalıyor. aklımda o an...bir akşam, biz birlikte, ikimiz aynı masada göz göze, bu şarkı çalıyor, gözlerine bakarak eşlik ediyorum...bu şarkı bizim şarkımız. hayat geçiyor, bir yer bulalım dünyadan uzak.