anneannenin öğrettikleri

"kız evlattan hayır gelmez." kendisi 3 oğlu da evinden kovup annem kucak açmasına rağmen hep bu cümleyi kurar.

her şey bil ama yapma

erkek evlat her zaman 1-0 öndedir hatta her zaman öndedir

benim anneannemin özlü sözleri meşhurdur. birkaç örnek verecek olursam;
-soydum ektim soyuna çekti, saymadan ektim yine soyuna çekti pis.
-abum bana ben abuma.
-öbür oda, öbür ev, öbür
-cicim ayları geçti, s.çım ayları geldi.
-dingil.
-o..unun kocası.

kimseye muhtaç olmamayı basi dik onurlu yasamayi öğretti. müthiş bi kadindi.genc yasta dul kalmis . eskiden köyde bir tas yogurt için akşama kadar çapa yaptığını soylerlerdi.

kendisini şahsen tanıma fırsatım olmasa da kendi yetiştirdiği kızının tanıttığı kadarıyla merhametten daha kıymetli duygunun olmadığı.

süt havizinin nasıl yapıldığını öğretti.
başka aklıma bir şey gelmedi, gerçekten hatırlamıyorum ya .

bizi hiç sevmediği ve kabullenmediği için kendisini birkaç kez anca görmüşüzdür.
anneanne demeye dilimin varmadığı, sevgisiz, maddiyatçı, kindar, katı ve kötü insan örneğidir.
ama tarafımca örnek alınmamış, mezarı bile kaybolmuş yabancı biridir benim için.

insanların dengesiz davranışlarına karşı asil ve sessiz bir duruş ile cevap vermeyi, kavga etmemeyi, sakinliği ve her koşulda neşeli kalabilmeyi öğretti. elimden geldiğince uygulamaya çalışıyorum.

keşke bunu ölüm yıldönümünde görmeseydim. bugün sanki özellikle bana her şey seni hatırlatıyor koca bebeğim...

sütlacım da var, rüyama gel de yiyelim bari... ne dersin?

rahmetli sağ olsun, kız ve erkek evlatlarını gözümüze batıra batıra ayırırdı, hep erkek evlatlarını kayırırdı. ama hastalandığında arkasını dönen ilk erkek evlatları oldu, kız çocukları baktı tek tek. sonra da kendisi göçünce erkek evlatları ondan kalan her şeyin "sadece" onların olduğuna inandı ve kız kardeşleriyle araları açıldı.

yani demem o ki, anneannemin bana en büyük öğretisi insanları farklı seviyelerde sevsen bile bunu onlara hissettirmeyeceksin; hele bu bir de evlatlarınsa... sonrasında herkes bir köşeye savruluyor. eşit değil ama adil olmayı öğretti kendisi bana, rahmet eylesin.

ben anneannemi hiç görmedim. sadece annemden dinledim.9 yaşında bir kız çocuğu annem, mide kanseri anneannemin başında sabaha kadar beklermiş, gece ölürse falan millete haber versin diye. anneannem yatakta yatarken, anneme tarif eder ekmek yaparmış annem. anneannem bana kendime iyi bakmayı, bana birşey olursa olur ölürsem kalırsam, çocuklarıma kimsenin bakmayacağını öğretti dolaylı olarak. nurlar içinde uyusun.

cimri olmaktır.

hiç anneannem olmadı ben doğduktan birkaç ay sonra tanrılar kurban istemiş olacaklar ki vefat etmiş anneannem de dedem de............ maalesef umrumda değil......

canım anneannemi hiç göremedim. annem bile doğru düzgün görememiş. nur içinde yatsın iyi insanmış ama. hayatta olsaydı da öğretseydi keşke bir şeyler.

rahmetlik hep allah kimseyi ilkinden mülkünden etmesin derdi ,hep kulağımdadır çok değerli bir söz.

kadınların hiçbir zaman kendisini ezmeye çalışan erkeklere boyun eğmemesi gerektiğini öğretmişti. bir de "en iyi rızık, kendi emeğinle kazandığındır." derdi çünkü kendisine hayatı dar eden erkekten* kurtulup kendi emeğiyle kendi hayatını kurmuş güçlü bir kadındı..

nerde çokluk orda bokluk der ananem ve bence çok hakli

hep der ki, kızım bir insanın içi hasta olmadan dışı hasta olmaz.

sabah sabah kargalar bokunu yemeden dondurma yenmemesi gerektiği.

küçükken yazın yazlıkta sabah 7 gibi uyanır hemen bakkala giderdim. tek amacım aç karnına hemen dondurma yemek. yaş oldu 31-32 aç karnına hala dondurma yiyorum sabahları. alışkanlıklar kolay kolay bırakılmıyor.

yine bir sabah koştur koştur gittim bakkala. aldım çilekli cornet ve ekmeğimi eve geldim. anneannem köpürdü tabi. ne lan o her sabah kargalar bokunu yemeden dondurma yiyorsun dedi. salak değiliz anladım hemen durumu.

bir gün sonra sabah uyandım. saat 07:00, 08:00, 9:30 derken daha dondurma yememiştim. ara ara bahçeye çıkıyorum etrafta karga yok, bokunu yiyen karga görsem hemen bakkala doğru koşup gideceğim ama ortada karga yok anasını satayım.

en son dayanamadım, kahvaltı masasında anneanneme kargalar bokunu yediyse dondurma yiyebilir miyim diye sordum. bütün aile fertlerimin o bakışını unutamıyorum. babamın suratında inanılmaz bir pişmanlık vardı. babam hariç herkes güldü.

yıllar geçti üzerinden. her sabah olmasa bile yine sabahları aç karnına dondurma yemeye bayılıyorum. ne zaman sabahları dondurma yesem anneannem geliyor aklıma. tabii babamın o mükemmel bakışı.

artık zamanını tam tutturuyorum. saat 10:00 gibi kargalar işini halletmiş oluyor. bilimsel kardeşim, yıllarca gözlemleyip deneyimledim.