belirsizlik

maalesef ki çok doğru bir çıkarım.

çok yorucu hislerden biri,en başta mental olarak insanı tüketiyor ve şüpheci bir hale dönüştürüyor.

belirsizlik içinde olasılıkları ve doğal olarak da umudu barındırır.

overthinking sebebi benim için.

çok karışık. doluya koyuyorsun almıyor, boşa koyuyorsun dolmuyor, doğru olan ne yanlış olan ne yol neresi yön neresi, bu yol nereye gidiyor. tamam bu yola girdim ama ya hiç burada olmamam gerekiyorsa vs vs vs. neyse daha şaaapmayım.

sevmem.

öldürür.

(delir)sizlik.

süründürür ama yaşama tutunmanızın iğrenç tetikleyicilerinden biridir. umut içerir. umut da yaşamak istediği anlamına gelir. olumsuzu düşünüp korksa da esasında olumsuzluğun kendi başına gelmeyeceğini zanneder ve bu umutla uçurumun kenarında nefes alıp verir insan.

aslında sonuç belliyken, ihtimaller üzerinden düşünmek. kimsenin hoşuna gitmez aslında belirsizlik. fakat sonunda hüzün varsa, belirsizliğe de varım ben. olsun yani.

sağlığa zararlı.
aman aman.

eskiden beni tedirgin ederdi. ben her şeyin net olmasını isterdim. yolum belli olsun, sonuçlar garanti olsun falan… ama zamanla belirsizliğin aslında hayatın bana bıraktığı bir boşluk, bir ihtimal alanı olduğunu farkettim. henüz yazılmamış bir hikayenin içindeymişim gibi..

artık belirsizliğe biraz daha farklı bakıyorum. içinde bence korku kadar umut da taşıyor. çünkü her şey kesin olsaydı, sürpriz diye bir şey olmazdı. yeni bir başlangıcın, güzel bir karşılaşmanın ya da hiç beklemediğim bir mutluluğun ihtimali de olmazdı diye düşünüyorum.

şimdilerde belirsizliği tamamen çözmem gereken bir problem gibi görmüyorum. daha çok, içinde iyi şeylerin de saklı olabileceği bir alan gibi bence. bu düşünce bana garip bir şekilde huzur veriyor. çünkü biliyorum ki belirsizlik varsa, umut da var demektir.

hiç sevmem ama sabırlı biriyimdir. ne demişler çözümü göremiyorum, yarın ne olacak bilmiyorum ama kesinlikle yaradanıma güveniyorum. ona güvenebilirsen seni hiçbir şey yenemez buna emin ol ama lafla sadece kendini kandırırsın avuçların kan doluyken bile güvenebiliyor musun? önce ona bakılır sonra yol gösterilir. bunlar tamamen benim şahsi hissiyatımdır kimseyi de bağlamaz.

beni hâlâ çok delirtiyor. üstteki yazarın ulaştığı bilgeliğe ulaşamadım. hatta bugün bunun üzerine çok düşündüm.
bir şeyi beklerken o şeyin iyi olma olasılığı olsa da olabilecek en kötü şeyi düşünüp ona dertlenmekten başka bir şey yapamıyor insan.

belki olay asla düşündüğümüz kadar kötü olmayacak ama korkuyorsun ve her haltı düşünüyorsun. insan sabredemiyor, bazı anlarda vakit geçmiyor bir an önce öğrenmek istiyorsun. zaten üzülüyorsun bari diyorsun ki durum netleşsin ona göre hareket edelim.
umut falan umrunda olmuyor en kötü ihtimale odaklanıp ona göre çözüm üretmeye başladın bile kafanda çünkü.
belirsizlik çok zor.

içinde bulunduğumuz insan ilişkilerinde ne karşıdakilerin belirsizlikte bulunup belirsizce davranmalarını ne de bizim kendi içimizde de dışarıya karşı da belirsiz olma durumumuzu istemem ve bence kimse de zevk almaz bundan. eğer keyfi bi durum varsa da zaten sorgulanması gereken noktalar vardır içlerinde. yani keyif alarak yapılan bi şey olmamalı çünkü.
yine de özellikle ikili ilişkilerde karşılaşılan belirsizlik, bazen "istemem yan cebime koy" anlamına da gelebiliyor. yani ne tam bir ilgi peşinde ne de aldığı o ilgiden vazgeçme eğiliminde olabiliyor kişiler. ama bunun yapılmasının bile sebepleri belirsizdir. yani ya umursamıyorlardır o kadar ya da kendi içlerinde de bi belirsizlik vardır. kişinin kendi kendine belirsiz olması durumu bence tüm belirsizliklerin en kötüsüdür.

beyin belirsizliği tolere edemez, veri yoksa kendisi doldurur boşlukları.

ziegenic etkisi diye tanımlanmış bir fenomen bu.

komşular seninle konuşmadan senin hakkında bir resim/kişilik/duruş tanımlarlar. dedikodular böyle oluşturulur: belirsizlik.

hayatın içinde çok fazla yeri olan bir durum. belirsizliğe insanın katlanması oldukça zor, evet ama hayatta kalabilmek için bir noktada da bu belirsizliği kabul edebilmek gerekiyor. terapistimin bana söylediği bir söz vardı "esnemeyen her şey, kırılır." belirsizliği kabul etmek ve kendini ona bırakmak da aslında esneyebilmenin çok önemli bir parçası, hayatta çoğu şeyi kontrol edemediğimizi kabul etmek ve belirsizlikle savaşmayı bırakmak gerekiyor ki belirsizlik bizi her seferinde tekrardan kırmasın.