birini olduğu gibi kabul etmek

sevmek bence. sevince insan sevdiği insanı her haliyle kabul ediyo

imkansızdır. birisi karşısındakinin en derin duygularını, gizli düşüncelerini, yaşanmışlıklarını tamamen bilemezken nasıl onu olduğu gibi kabul edebilir ki? bir noktada mutlaka anlaşamamanın neticesinde o kişiyi istediği konuma, düşünceye veya duyguya sokmak isteyecektir.

birini olduğu gibi kabul etmek insanı yormayan birşey huzur veren bir olaydır zaten birini seviyorsan her haliyle seversin

sevmenin yetmediği durumdur. kim olursa sevgili, arkadaş, kardeş, anne, baba... her kim olursa olsun o kişi, sizi olduğu gibi kabul etmezse sevginin bir değeri kalmaz. "ben seni seviyorum ama şöylesin, böylesin" terane bunlar terane. kim olduğumu kabul etmedikten sonra sevsen ne olur? belki de bir insan sizi olduğunuz gibi kabul etmeyip çok seviyorsa kafasında kurduğu 'sizi' seviyordur.

ee ettik nolduu ?

mutlak ''iyi'' muhakkak yoktur. doğada iyi denen bir şey olmadığı gibi toplumlar ve onların parçası olan insanlar için de tek bir iyi yoktur. iyi dost, kardeş bulmak bu nedenle imkansızdır. çünkü kötü de iyi de iç içedir; aynı zamanda paradigmalarla alakalı değişken, öznel kavramlar ve algılardır. dolayısıyla kusur kaçınılmazdır.

birisini olduğu gibi kabullenmemek ise kendine dolaylı yoldan köleleştirmek, ötekini kendi idrakına ihtiva etme çabasıdır. insanları olduğu gibi kabullenmek onların bireyselliğine saygı duymaktır. onu sindirmek değil tam aksine kendi yaşamında ona yer açmaktır.

kendisi bazen bunu kabullendiği kendine kabul ettirmiyordur

zor iştir. yargılamamak falan tamam da olduğu gibi alıp kabul etmek... ben en fazla bir yere kadar tahammül edebilirim bana uymayan kişilik özelliklerine ya da çirkinliklerine.

gerçekten bunu başarabilen var mı? ben yapamıyorum maalesef..

olması gerekendir.

gerçekte zordur.
lafta herkes böyledir.
işin uygulama kısmı biraz "kalça" ister.

insanları olduğu gibi kabul edebilir ve olduğu şeklinde hayatımıza almayabiliriz.
çok mantıklı bir çözüm.

her babayiğidin harcı değildir. kendi eksikleriyle ,hatalarıyla ,kusurlarıyla barışıp kendini olduğu gibi kabul edebilenler ,kendini her şekilde sevmeyi başarabilenler ancak diğer insanları da oldukları gibi kabul edebilirler.

kimse kimseyi kabul etmek zorunda değildir, öyle olmasını düşünen kişiler de kabul edemeyen bir kişiyi kabul edemeyecek olarak kabul etmelidir demektir ve bu bir paradoks oluşturur diye düşünmekteyim.
zaten hali hazırda hiçbirimiz kimseyi olduğu gibi kabul etmiyoruz, kabul edilebilir sınırlara indirgiyoruz ve anlayışımız ile bunu kamufle ediyoruz sadece.

kabul etmeseniz ne olacak?
temelleri yıllarca atılarak bir yapı haline bürünmüş bir bedeni değiştirebileceğinize mi inanıyorsunuz?

tebrik ederim siz bir geri zekalısınız.

eşimdir. beni,etrafındakileri,herkesi olduğu gibi kabul ediyor değiştirme gafletinde asla bulunmuyor. bi günde kötü günümdeyim bugünde inatlaşasım tuttu demiyor. ilk defa böyle birine denk geldim arkadaşlar aileside böyle. hayat daha yaşanılası oluyor böyle insanlarla tavsiye ederim hepinize .

erdemli insan hareketidir.ancak olduğu gibi kabullenilen kişinin de bunun bilincinde olması ve karşılığını da vermesi koşuluyla.aksi halde kişiyi sömürülmeye sürükler.
bir arkadaştan biliyorum...

zor bi durumdur . bazılarını olduğu gibi kabul edemezsiniz ( örneğin hitler ). farklılıklara saygı duyma açısından elbette önemlidir. ama kendinizi yıpratmamaya dikkat edin , bu durumda kabul ettiğiniz kişi buna değmeli.

bunu yapamadığım herkesten nefret ediyorum, nefret etmediğim herkese yapmaya çalışıyorum. sevgi çok önemli.

çok zor bir durum. 'olduğu gibi kabul etmek' nasıl yani, kendine uymayan bir özelliği nasıl olur da olduğu gibi kabul eder insan. ya da sana uyuyordur bir şekilde kenarından köşesinden veya kısmen ki olduğu gibi kabul ediyorsundur. taban tabana zıtsan olduğu gibi kabul etmen zor olur, bir yerde patlak verir ilerleyen dönemlerde. karşındakini sana uygun olmamasına rağmen olduğu gibi kabul ederken, kendini reddediyorsun belki de haberin bile yok. uyum önemli, kimse kimseyi değiştiremez, kimse değişemez. değişeceksen kendi hayatında yerin ne? değişeceksem kendi hayatımda yerim ne? değiştireceksen benim hayatımda yerin ne? değiştireceksem senin hayatında yerim ne? ilerleyen zamanlarda o kişiyi değiştiririm diye değil, ben bu kişiyle yaşayabilir miyim, bunun özelliklerine dayanabilir miyim, kabul edebilir miyim diye yola çıkmak lâzım, çünkü kimse değişmez. bunu da fedakârlık olarak görmemek lâzım, zira kendinden vazgeçmek fedakârlık değil, olsa olsa illüzyondur. ne sen mutlusun ne o.. mutsuzsan kimseyi mutlu ve memnun edemezsin, değişmeyen tokat gibi kural..