birini olduğu gibi kabul etmek

ekstrem bir durum yoksa olması gereken. herkesin kusurları var, benim de bir başkasının da. kusursuz insan yok bu dünyada. ama tabii ki de bu demek değil ki örneğin şiddet eğilimi olan birini olduğu gibi kabullenelim. ya da aldatmaya eğilimli birini, yalancı birini, hırsız birini vs. kişinin kusurlarının ne kadar büyük olduğuna bağlı.

zordur ama kabullendikten sonrası daha rahattır. en azından kişinin size garip gelen davranışlarına mantıklı bir açıklama getirebilirsiniz, olduğu gibi kabullendiğinizi hatırlayarak.

aslında çok zor bir durum olmasa da büyük bir lütufmuş gibi gösterilir.

ben eleştiren bir insanım. bu yönümü sevmiyorum. keşke daha anlayışlı biri olsaydım ve herkesi olduğu gibi kabul edebilseydim. özellikle de kadınları. sanırım hayatımın sonuna kadar bu yüzden yalnız kalacağım.

(bkz: kusursuz dost arayan dostsuz kalır)

kendini olduğu gibi kabul edebilir misin peki?

hiç kendi kendine demedin mi? tony stark bunu bir mağarada yapabildi. 21. yy türkiye’sinde ben niye yapamıyorum diye!

haydi kalk bir daha dene, nasıl yapılabileceğini henüz bilmesen de en azından nasıl yapılamayacağının bir kaç farklı yolunu biliyorsun artık. bu da bir şeydir.

ne güzel demiş nazım hikmet;

tahir olmak da ayıp değil,
zühre olmak da,
hattâ sevda yüzünden
ölmek de ayıp degil.
bütün iş tahir'le zühre olabilmekte,
yani yürekte...

bu biri hayatımda önemli bir yere sahipse zaten majör ölçüde bana yakın olup (aynı kulvarda olmak vb. ) değiştirmemi gerektirecek şeyleri beni rahatsız edecek seviyede değildir, tolere edilebilirdir zaten yani olduğu gibi kabul edebilirim .ama diğer türlü birini niye olduğu gibi kabul edeyim hayatıma almam zaten.

#3924654
bu defa kendisine katılmamakla birlikte ekliyorum,

birini olduğu gibi kabul etmek, onun kusurlarını, farklılıklarını ve seçimlerini anlamak demektir; ama bu, mutlaka hayatına dahil etmek zorunda olduğun anlamına gelmez.

insanları sevmek veya değer vermek, onlarla her an birlikte olmayı gerektirmez.
hatta bence “kabullenmek” kısmı sevip değer vermeyi dâhi gerektirmeyebilir.
bazen, uzaktan da olsa onların varlığını anlamak, saygı göstermek ve olduğu gibi kabul etmek, en büyük olgunluktur.
kabul etmek, sahiplenmek değil; yargılamadan anlamak ve izin vermektir.

bakkaldaki hüseyin amcanın huysuzluğunu ve suratsızlığını kabul ettim. kendisine karşı bir sevgisizliğim veyahut sempatim bulunmuyor.
onu olduğu gibi kabul ettiğim için yaptığı herhangi bir şey ya da cümle beni etkilemiyor.

sürekli olayları fi tarihinden başlatarak anlatan arkadaşımı da kabul ettim. bu onun karakteri ve elinde değil, rahatsız olmamak için özellikle uğraşmıyorum artık.

yolda yürürken karşılaştığım ve bana ters ters bakan o hayatımda ilk defa gördüğüm teyzeyi olduğu gibi kabul ettim.

apartmanın önünde sürekli duran kendi gelip sırnaştığı hâlde asla kendini sevdirmeyen o kediyi de kabul ettim. çünkü n’apayım ki..

velhasıl kelam işin bencesi; sadece hayatımıza aldığımız insanları olduğu gibi kabul etmemiz gerekmez. bazı insanları da kabul edip hayatın olağan akışına teslim etmemiz gerekir.

makul bir insansa, yalancı değilse, üçkağıtçı değilse, başkalarına kötülük yapmıyorsa ufak tefek kusurlar kabul edilebilir diye düşünüyorum.

kişisel prensipler ve kırmızı çizgiler dışında.

youtube.com/shorts/3i4mMdbH...

erkan can çok güzel tarif etmiş. evet.

kabul edip de napacam
kabul etmeyip de napacam.

vay, vay, vay, vay, vay, vay
demet ablam, hoş geldin, otur be şöyle
gucci takımlar, şekilsin öyle
kıyakmış, ablam, b-b-bana da söyle

olduğu gibi kabul etmiş. gucci mucci ne ayaksın nerden geliyor bu değirmenin suyu sen kimsin nerden geliyorsun nereye gidiyorsun gibi sorular yok. gel abla hoş geldin, otur, şeklin şemalin güzel, ben de isterem diyor eleman. sefo gibi olun, birini olduğu gibi kabul edin

saçma eylem.

ne ben birini olduğu gibi kabul etmek zorundayım ne de biri benim için kendini değiştirmek zorunda.

aslında bu tarz şeyler o kişiyle uyumlu olmadığınızı gösteren küçük gibi görünen büyük detaylar.

o yüzden demem o ki sıradaki gelsiiiinn.

yani gerçekten sevmek birini olduğu gibi kabul etmekten geçer ama aynı zamanda gerçekten sevmek biri için bazı özelliklerini değiştirebilmektir bence. yani seven kişi olduğu gibi sevsin ama sevilen taraf da kendini analiz edip değiştirmesi gereken özellikleri değiştirebilsin. bu sayede her iki taraf da daha mutlu olur diye düşünüyorum.

ya önce bir bakalım sen oldun mu ? tamam misin yani sen daha olmamış kendi benliğini oturtmamisken karşında ki insandan bunu nasıl talep edebilirsin.

itin köpeğin biriyim, hiçbir çizgim yok, hayat gayemde bombok ama kabul görme ihtiyacı hissedecek kadar acizim o yüzden sizde paşa paşa beni olduğum gibi kabullenin olur mu ? oldu paşam bı tur da uzanalim senin işin görülsün.

kendini bilen insan kabul görmeye değil kendi çizgileri etrafında yaşamaya odaklanır.

edemem, olmamış olabilir çünkü.

onun durumundan çok, senin olmadığına dair ipucu verir.

birini olduğu gibi kabul etmek elbette kıymetli bir şey. ama bazen bu kabulün dile getiriliş biçiminde ince bir kibir saklı olabiliyor. sanki kişi, karşısındakinin kusurlarını görmüş, eksiklerini fark etmiş ama bütün bunlara rağmen onu hayatında tutmayı seçmiş gibi…
alt metninde “ben bu kadar anlayışlıyım, senin zor taraflarına da tahammül ediyorum” duygusu var gibi.. oysa kimse kimseye kusurlarına rağmen katlanmak zorunda değil.
hepimiz biraz eksik, biraz çelişkili, biraz yaralı... hatalarımızla, zaaflarımızla, iniş çıkışlarımızla varız. hiçbirimiz kusursuz değiliz ki bir başkasını kabul ederken ona lütufta bulunuyormuşuz gibi davranalım.
biz birbirimize katlanmak için değil, birbirimizle güzel olabilmek için varız belki de.

birinin ne olduğunu anlamaya çalışmayı bırakalı çok seneler oldu. halihazırda olana da kafa yormuyorum. kabul etmek de tam karşılığı değil bendeki durumun. bir şekilde gidiyor işte ikili ilişkiler.