birini olduğu gibi kabul etmek

nankördür insan, bencildir. eğer sen ona uymayan bir şey yapıyorsan ortak bir sonuca varmaktansa tamamen değiştirmek istiyorlar. bence kimse "sen de böylesin, olsun" dememiştir.

ama onun seni değiştirmeye çalışması.

hayatta olması gereken şeydir. kimse kimseyi değiştirmemeli. değişim insanın içinde başlar. kişi kendi kendini değiştirirse ki uzun bir zaman alabilir ancak kalıcı sonuçlar ortaya çıkar.

bazen çok zor olandır. gerçekten bazı kişileri olduğu gibi değil de öldüğü gibi kabul edebiliyorsun.

formülüm çok basit.

her kadına aynı çeneyi açıyorum.

-canım bak her şeyi yapmakta özgürsün. karışmak haddime değil. ister sokakta sabahla ister donla dolaş. ne istiyorsan, senin hayatın.

ama yaptığın eylemlerin de bir karşılığı var bende. bir şey yapacaksan bunu bilerek yap olur mu.

gerçekten sevmek.

olması gereken. lütuf değil!..

zaten birisini olduğu gibi kabul edersiniz.
ha sonradan değişim tabi ki esastır fakat bu zorlama ile olmaz. fikirlerinizi söyler yolu gösterirsiniz, gelmek istiyorsa gelir, gelmek istemiyorsa kendisi bilir. eğer ki ahlaki erdemlerden yoksunlaşırsa burada ki seçim terk etmektir.
sakın ha sakın "beni olduğum gibi kabul et" diyen bir ruh hastasını, size zarar verecek tipleri asla ama asla hayatınıza sokmayın.
asla duygusal düşünmeyin bu konuda "yaa ama o çok iyi" afedersiniz de, bok iyi! * * arkadaşlarınızı dostlarınızı seçerken sanki evladınıza arkadaş ve dost seçermiş gibi seçin.
yok ben insanların hayatına saygılıyım yok ben insanlara karışmam. zaten saygılı olacaksın zaten karışamayacaksın. ideal olan şey kendi hayatını muhafaza etmektir.

insan olmanin doğasında ki olayı lütuf gibi lanse etmek

birinin kim olduğuna bağlı olarak değişir. aslında kriterler olmalıdır bununla ilgili. mesela sana değer vermeli, saygı duymalıdır.o kadarını anlarsın artık eşek değilsen.
olduğu gibi kabul edeceksek sokakta ne kadar manyak varsa alıp bağrımıza basalım.
öyle bir dünya yok. olmamalı.
ama kusurları vardır, değişik huyları vardır onları sarar sarmalar bağrına basarsın.
hak etmeli bunu işte.
hak etmeyeni bağrına basarsan, tam da o bağrından hançerler seni.
bir şey bildiğimden demiyorum. hançerlerin acısı duruyor.
klişe oldu sonu ama uydu.

bu tabir bana biraz dana seçmek gibi geliyor.

-abi hayvan bu..
+ne çıkar bundan
-kemikli kemiksiz 60kg çıkar abi
+biraz yağlı duruyor ama
-yok abey taş gibi bak elle
+ neyse yapacak bir şey yok bu saatten sonra, olduğu kadar...aldım gitti.

(bkz: olduğu kadar olmadığı kader)

birini olduğu gibi kabul etmek zordur. belki hayal.
o kişi size gelene kadar kimlerle, ne olaylarla karşılaşıyor, kişiliğini öyle ya da böyle oturtmuş oluyor.
bir gün karşısına siz çıkıyorsunuz ve onu kendi gönlünüze göre eğip bükmeye çalışıyorsunuz.
ilk zamanlar belki ses etmiyor belki çok önemsediği için size ayak uydurmaya çalışıyor ama nereye kadar??
sonuç itibarıyla o sizin tasmalı köpeğiniz değil ki bir hayvana ne kadar sevgi verip ihtiyaçlarını karşılasanız o bile bazen umduğunuz gibi hareket etmeyebilir çünkü canlıdır.
karşımızdakinin bazen birer canlı olduğunu unutup sanırım onu kendimizin bir parçası olarak gördüğümüz için çıkıyor tüm sorunlar.

geçen sene biri girmişti hayatıma. yaşam tarzımız, dünyaya bakışımız farklıydı ama ne olduysa oldu aramızda duygusal bir çekim oldu.
birlikte olup zaman geçirdik, sevdik sevdalandıkkk kör düğümle bağlandıkk falan fıstık neyse..
gün geldi ayrılık vakti kapıyı çaldı. bende inanılmaz bir hayal kırıklığı bıraktı kendisi. benden sonra koşa koşa başkasıyla aşk yaşadı yetmedi aşkını gözüme gözüme soktu her yere ilan etti. aylarca beni üzmekten başka bir halt yapmadı yani kısaca.
aradan zaman geçti, bir yıl doldu. tekrar iletişim başladı. karma efendim bu güzel beyefendiyi bulmuş, burnu sürtmüş vs. içimde ona karşı ne sevgi ne bağlılık ne hırs ne öfke ne de nefret kalmış, hepsi bitmiş. sanki onunla hiç geçmişimiz olmamış gibi sanki uzaktan bir arkadaşmış gibi.
velhasıl kelam dostlar bu beyefendi böyle boklar yemesine rağmen ben dahil çevresindeki kadınlarla makara yapmayı iyi bilen ağzı laf yapan eğlenceli bir abimiz.
bu abimizden sevgili, yol arkadaşlığı olur mu, gelecek için bilemem ama şu anlık olmaz hiçbir kadın için. gözü dışardadır, çapkındır, tuttuğunu öper falan.
öyle ya da böyle bu da böyle bir model.
efendim uzun zaman sözlüklere küstü gelip yazmadı hayatını. "hayatının aşkıyla" meşk olmuştu, hülyalardaydı.
özlemişim kalemini. öyle çok profesyonel de yazmıyor ama kendi çapında karalıyor işte. *olsun özlemişim. gülmek, muhabbet etmek güzel.
yanlış çok yönü var. var, ne yapalım?
olduğu gibi kabul edelim.
herkes aile babası olursa sabah programlarına konu kalmaz aa dostlar!
hayatın renkleri tek bir ton değil ne de olsa..

hayatın bir parçası olan "yargı" kelimesi çıkarılabildiği takdirde mümkün olabilecek bir ütopya.

birini kendi istediğin gibi şekillendirmek istiyorsan kendini şekillendir. karşındaki insan hayatına yeni şeyler katabilecek biri neden onu kendi istediğin kalıba sokuyorsun? bırak su aksın gerek yok böyle şeylere

olduğun gibi kabul edilme arzunun aynadaki yansımasıdır.

tanıştığımız günde öylece donup kalacaksak ve birbirimize hiçbir şey katmayacaksak neden bir aradayız ki datlumm? rezil pragmatistler gibi miyiz acaba? keyifler/çıkarlar yerindeyse gelişime gerek yok, öyle mi?

beni epey zorlayan ve yapmaya çalıştığım şeydir. gerçekten bunun genetik kodlarimda yer almasını ve hep böyle olmayı çok isterdim fakat benim bunu öğrenmem lazım ve gerçekten çok zorlanıyorum. yine de uğraşıyorum, çabalıyorum, ara ara fire veriyorum ama vermemiş gibi davranıyorum.
nihayetinde ne yaparsam yapayım the yargı machine lakabimdan kurtulamıyorum.

sanılanın aksine herkesi olduğu gibi kabul edemeyiz. insanları olduğu gibi kabul etmek vazife falan değildir, kimse kusura bakmasın iki yüzlü, pislik , haddini bilmez insanlar ya düzelirler ya ben görmezden gelirim . oldukları gibi kabul edemem. ona layık değiller .

eğer birini olduğu gibi kabul ediyorsa bı insan o kişi onun aradığı kişi olduğu için kabul ediyodur.
karşısındaki kişinin bütün yaptıkları ona iyi gözükür çünkü kişi onun hatalarını, kusurlarını bile bile seviyordur. insan sevdiğinde hiç kusur arar mı? arasa da bulamaz zaten çünkü sevmektir, karşısındaki kişiyi olduğu gibi kabul etmek.

zor bir eylem. günümüzde bunu kimse yapmıyor ama ona rağmen "biz onu böyle kabul ettik" cümlesini çok duyarım. muhtemelen bunu da değiştirmeyi başaramadıkları için söylüyorlardı.

kabul edilecek kişinin, o kabul edilebilir denilen hali her ne ise, o halde bir sorun yoktur.
zira insan, kendisine ait olan hayatı istediği gibi yaşamakta, istediği hal ne ise ona bürünmekte özgürdür.
burada mesuliyet kabul edecek kişiye aittir. iyice düşünülmeli ben bunu ne kadar taşıyabilirim, bu durumu ne kadar kaldırabilirim diye esaslı bir muhasebe yapılmalıdır.
bu yapılmaz ise doğacak sonuçlar neticesinde kabul ettiğin o hal hakkında bir şikayet hakkın bulunmamaktadır.
birşeylerin gazına gelip ani kararlar almamak gereklidir o sebepten.