çocukken yapılan psikopatlıklar

oyuncak kamyonun kasasını karıncayla doldurmaya kalkışma gibi caniliklerdir.

ben değil de bi arkadasim. annesi hemsireydi. evlerinde neşter vardı. civcivin göğsünü neşterle yarmıştı. biraz canice. şimdi sevgi pıtırcığı neyseki.

sinirlenince tırmalamak.

ama öyle bildiğiniz tırmalamalardan değil. tırmaladığım kişinin etlerini tırnaklarımın arasından çıkarıyordum. tarafımdan tırmalanan bir kişinin 10 sene kadar benimle konuşmadığını biliyorum.

ne sevimsiz çocuktum arkadaş yav!

daha ufacikken babamı sakal tıraşı olduğu sıralarda izlerdim. özenirdim, hatta "neden benim de sakalım yok"diye ağlardım. bir sabah traş olmaya kalktım ki, kalkmaz olaydım. permatigin koruyucusu olan plastik parçayı da keser atardı babam. modern ustura hesabı. yanağımdan bir parça koptu. annem uykudan fırlayıp kan revan içinde buldu beni. yanağımdan kopan sıcak eti permatigin üstünden alıp yarık olan yanağıma yapıştırdı. bantladi. dikiş attirmadi, hastaneye de gitmedik. şimdi bile yanağımda o kesik izi var.

oya iğnesini prize sokmak suretiyle elektrik çarpması.

hayvanları çok sevdiğim için onları hep yanımda isterdim, kelebekleri yakalayıp kavanozlarda saklamaya çalışırdım kaçmasınlar isterdim. arada kurbağalara da yapmışlığım vardır. çok sevmekten hep bunlar.

psikopatlık mı bilmiyorum ama eskiden kolye bilezik yapar satardık.

yine tezgah kurmuşuz bir abi geldi dedi ki şu evde oturan hanım ablanıza kolye bilezik hepsini verin, bu da alın parası demişti.
şeytan arkadaşım parasını almış ama oradaki kıza vermemişti biz o kolye bilezikleri tekrardan satmaya başladık.

sonra o parayla bebek almıştık.

baya dolandırıcılık yani.

sinekleri yakalayıp kanatlarını kırıp karınca dolu kavanoza atardık arkadaşla. sonra da o karıncaları büyük karıncaların yanına verip kavga etmelerini beklerdik.

bi gün de horoz niye uçamıyor diye gün boyu kovalamıştım. horoz 3 gün sonra gelmişti yerine.

böyle yüz tane var. demek ki ben manyağım.

dedemin keltoş kafasını o uyurken kırmızı kalemle boyardık. sokağa o vaziyette çıkardı, sokaktakiler uyarırmış.
birde yine dedemin sırtına ben salağım diye kağıt yapıştırırdık. yine o vaziyette çıkardı sokağa, yine sokaktakiler söylermiş.
dedemi sevmememizden hep bunlar, biz ne yapalım yani.

yüksek binalara çıkıp etrafı izlemek.

ben değilde ablam solucanları eliyle ikiye bölerdi. şimdi korkuyor solucandan çok tezat bir durum.

power rangers figürlerini öldüresiye dövüp köy bahçesine gömmüştüm. allah rahmet eylesin.

evde mor renkli çocuk calpol şurubunu dolapta her gördüğümde (tadı güzel diye) hep kafama dikerdim.

psikopatlık sayılmaz bence ama kolonya bağımlılığım vardı.

kolonya içtiği için gözleri kör olan kız efsanesi yüzünden ufak ufak ama her gün tadına bakardım. bunun şu an aklıma gelmesi bile çokenteresan.

gözlerim görüyor çok şükür.

cankurtaran sirkeci arasındaki tren rayına araba lastiği koyarak banliyo trenini raydan çıkarmıştım.
gazeteye de haber olarak çıkmıştı. sene 1986.

kuzenimi bir akşamüstü siyah kediyi yakalaması için ikna etmiştim.
sonuç: kedi onu hastanelik etti, beni de perde arkasına gizledi.
yaş: 10

dedemin tavuklarını damdan atarak uçmayı öğretmeye çalışmıştım. hiç yetenek yok abi öğrenemediler. (bkz: swh)

şakayı bir kenara bırakırsak rahmetli dedem tek kötü söz söylemedi ama tavukların ayağını sararken çok üzülmüştü. onlar hayvanlarını arkadaşları olarak görüyor. aşırı şefkatliler hayvanlarına karşı. küçükken anlamıyorduk tabi.

oğlum millet ne kadar psikopat çocukluk yaşamış. benim 2 tane var ama yazılanların yanında masum kalır. ilki #2110085 budur, ikinciside annemin sigara paketini ortadan ikiye ayırıp, tuvalete attıktan sonra sifonu çekmektir. he birde sinekleri öldürüp cenaze namazı düzenlemiştım. öndekiler imam ve müezzindi #2007346

semt pazarında, soğan kabuklarını bir güzel paket yapıp, pazar yoluna atıp, paketi birinin alıp hızlıca çantasına atmasıyla sevinmek sayılır mı?
ya da apratmanların su saatlerinden kurşunları toplayıp, eritip, toprakta verdiğimiz şekillere dökerek minik heykeller yapmamız?
telefonun ilk bağlandığı yıllarda rastgele numara çevirip kapatmak?
herhangi bir apartmandaki bütün zillere basıp kaçmak?
tüf tüf dediğimiz elektrik tesisat boruları ile attığımız kağıt hunilerin ucuna killi toprak bulayıp bir apartmanın tüm yan duvarını kağıt hunilerle doldurmak?
aynı kızıl killi toprağı uvuç içi kadar yapıp içine bir torpil yerleştirip, ateşleyip yine rastgele bir apartman duvarına fırlatıp kaçmak?

anaaaaa tam psikopatmışız ya biz.

tişörtlerimin yakasını ağzıma kadar çeker, kemirirdim. tişört yeniyse hem annem kızacak diye korktuğumdan hem de yeni olmasından dolayı heyecan duyardım. manyakmışım gerçekten.