en son ağlanan şey

bugun marmaray da bi erkek bebek eski sevgilime benziyordu. cok masum gozukuyordu. birden aglamaya basladim. sonra tam gozyaslarimi sildim, bi kiz bebek bindi. o da eski samimi bi kiz arkadasima benziyordu. o da cok masum gozukuyordu. gene agladim.

dunya cok kirli. masum seyler duygularimi selale yapiyor.

soyle:

benim ağladığım şeyler hep o kadar varoluşsal sancılar ki, en son da bu tarz şeyler yüzünden ağladım. zaten uzun zamandır münferit biri ya da bir olay yüzünden ağlamadım, hep kendim yüzünden ağladım. aslında hem kendim yüzünden, hem de kendim sayesinde diyebilirim çünkü ağlamadan yaşamak, insanın beyninin ve kalbinin patlayacak raddeye gelmesine neden olur. benim de bu yıl ağlamadan geçirdiğim gece sayısı çok, çok az oldu. özellikle “benim hayatım nereye gidiyor?”, “hiçbir şeyden keyif almıyorum, kimse beni mutlu etmiyor.”, “benim hayatım ne zaman yoluna girecek, yoksa herkesin çok bahsettiği o ‘potansiyelimin’ katili mi oldum?”, “kimseye hiçbir şey hissedemiyorum, yoksa ben kalpsiz bir insana mı dönüştüm?” gibi düşüncelerle boğuştum çoğunlukla. 2025 yılı, daha şimdiden benim hayatımın en kötü ikinci yılı olma yolunda emin adımlarla gidiyor. her neyse, bu yıl benim için çok sancılı geçti ama şunu biliyorum artık; bazen düşeceğiz, bazen kalkacağız. hatalar yapacağız, belki hayatımızın hatası diyebileceğimiz şeyleri de yapacağız ama hayat mükemmel geçmez ki. geriye dönüp baktığımda bundan birkaç sene öncesi için bile "keşke bu kadar yormasaydım kendimi, hep en zor yolları seçip de sırtıma bu kadar yük bindirmeseydim." derken buluyorum kendimi. insanın kendini bu kadar çok yıpratması, kendini bozuk para gibi sürekli harcaması ve zor olanı yapıp da kendinden, çevresinden takdir görecek, belki "çok başarılı" bulunacak diye kendini bir makineye dönüştürmesini doğru bulmuyorum artık. bize "başarılı olursan bu hayatta var olursun" dendi ama ben “çok başarılı ama yaşanmamış bir hayat” istemiyorum artık, “bu hayatı yaşadım” demek istiyorum.

(bkz: annenin ölmesi)

dun radyoda once filminin falling down sarkisi caldi.
ne bilim bi duygusal oldum, agladim.

30dakika önce kızıl gonca şarkısı..

nasıl hakkıyla ağladıysam daha ağlayabileceğimi sanmıyorum. böyle zaten benim illa her şeyin seyini çıkararak şey yapacam.

yorulduğumu hissetmiş olmak.

zaten başka bir şey ağlatmıyor beni artık.

çok yoruldum. dinlenip yeniden başlıyorum işte.

ezelde ramiz dayinin ölümü. dunyanin en haksiz karakteri olmasina ragmen ziril ziril aglatti ya şrefsz. niye diye nara atan ezele döndüm öldügünü gorunce

the fall izledim tekrar. küçük çocuğun her sahnesinde ayrı gözyaşı döktüm yalan yok… duygusal film velhasıl.

hiç tanımadığım ve ayrıca dilini de bilmediğim birinin ellerimi tutup dua etmesi.

ağlayabilecek konumda da değildim gerçekten mümkün değildi ağlayabilmem bunu açıklamak zor ama çok şaşkınım. ağlattı ne diyeyim..

babamı özlediğim için ağladım en son.

doktor depresyonda değilsin dedi, mutluluktan ağladım.

ağlayacak kimse bulamadığıma

buraya gecen ramiz dayının ölümü drmıstım. ama daha buyugu geldı. tefo geldı. kardesını öldürmüstü kardesım dedıgı cocuk tarafından öldürüldü adam. dunyanın en yasaması gereken ıyı karakterıyken pisi pisine öldürdüler adamı ya. asıl mesele buymus dayı falan degıl. ah ya tefom

pandemide amcam vefat etti. vefatından bir gün önce beni aradı. otobusteydim acmadiydim telefonu. eve geçince ararım diye düşünüyorumdum ki ertesi gün ölüm haberini aldım. cenazesine de gidemedim. yani ölene değil de yine kendimize ağladık be.

iki gün önce ölen balığımıza ağladım.

birikmiş şeyler.
ben eskiden beri hic kolay şeyler yaşamadım. şimdi bunları anlatmicam ama gerçekten çok çok zor şeyler yaşadım. küçükken farkında değildim maskeleyebiliyodum ama artık yapamıyorum. ama nasıl anlatayım ki birine 4. sınıfta intihar etmeme ramak kala acısından korkup vazgeçtiğimi? senelerce aileme yük olmayayım, aman üzülmesinler, bir dert de ben eklemeyeyim diye diye içime attım. hep neşeli ve konuşkan biriydim. eskiden bunu karakterim sanıyordum ama şimdi anlıyorum ki acılarımı gölgelemekten başka bir şey değilmiş. son 1 senede yaşadığım şeyler beni öyle bi hale getirdi ki yemek yiyemez oldum. tedaviye başladım falan filan. ama en zoru ne biliyor musunuz, annemin beni anlamaması. hiç anlamayacak biri olsa umrumda olmaz affedebilirim onu ama senelerce depresyondan kurtulmaya çalışmış tedavi görmüş biri kendisiyle aynı durumdaki birini hele kızını nasıl anlamaz? ölmek için dua etmediğim gece yok yaşadığım her şeyi de biliyor, nefes almak bile canımı yakıyor ama bugün bir ton nasihat dinledim suratımı asmamalıymışım. atamamı buraya verdiğim güne lanet olsun. ben artık yapamıyorum

bugün yedi gibi iş cıkısı metroda biraz agladım.
son bir iki haftadır çok duygusallastım.
ilk bosandıgım dönem nasıl bir ruhsal buhran geçiriyorsun altı yedi sene bi kere bile aglamadım. bu da normal değil tabi. ama çok sıklıkla agladıgım dönemlerde de kendimi güçsüz hissediyorum. onu da sevmiyorum.

hayat.