en son ağlanan şey

hastaneye gittim. annem evde değildi. arayıp "anne bir çorba yapar mısın?" diyemediğim için ağlamıştım.
aylardır görmedim, çorba bahaneydi. insan her yaşta annesine ihtiyaç duyuyormuş.

arkadaşım vefat etmişti. çocuğu babaa diye ağlayınca ağlamıştım. :(

e- kitap okurken hem sinirden hem de kendime ağladım. bazen insanın kendine acıması mı yoksa başkalarının acıması mı daha kötü karar veremiyorum...
çok değişik bir ruh hali. bir de evde olması ayrı bir şey. bir rahat rahat ağlamaya izin vermiyorlar. alt tarafı 1.30 saat yoktum "asra, niye kapı kilitli?",
"asra, bize çay yapacak mısın?"
"özel bir işim var! kendi işinizi kendiniz görün!" bağırmasam sesim beni ele verebilirdi. sonra ne derlerse cevap vermedim. burada sessiz sessiz ağlamaya çalışıyorum, nefesim tıkanırken bir de yastığı kafama basıyorum. buna da sinir oldum.
3-4 hafta olmuştur...

dilimi kestiğim için yemek yiyemedim ve buna ağladım yemek yemek ne güzel seymis canım allahım ve bir seyler icmek rahat rahat, su an bunu okuyan herkes yemek yiyebildiği icin sükretsin lütfen.

tek arkadasım da beni terk etti diye agladım:(

dun aksam erkenci kusta demet kabus goruyordu. can yanına yattı, sacını sevdi, ve ona bir karaftan su verdi. ona benzer karafı bir arkadasım yılbasında hediye etmisti. o yılbasındaki en samimi arkadasım vefat etti. dun aksam buna agladım:(

bi de bu sabah city of stars caldı radyoda. bir adam vardı. yakısıklı. mucadelecii gormus gecirmis. kulturlu. cok kitap okuyan. ben cok hayrandım ona. hatta bulustugumuz donemlerde dogru duzgun flort bile etmeyi beceremiyordum agırbaslılıgımdan odun vermemek adına. boyle saygı duydugum biriydi. sonra dediler ki senden daha zengin bir kadını tercih etti, sebebi bu mu degil mi bilmiyorum ama baska bir kadını tercih etti neticede bana. boyle cok guzel olabilecekken olduramadıgımız asklara agladım bu filmdeki gibi.

arkadasımın köpeği gelip bana sarılınc aglamaya baslamıstım... çok doldugumu o an hissettim

bugun de aglamadim, dun de aglamamistim, diger gun de aglamadim, ondan onceki gun aglamisimdir belki de hatirlamiyom.

bir dizinin duygusal sahnesine ağlar gibi oldum. ya kötü karakterlere bile acıyıp üzülüyorum. seni bu hale getirenler utansın, hü hü hü!

parayı gs maçına gömdüm. keşke kendimi gömseydim.

ego tatmini için onca yaşanmışlıkları hiçe saydığını anladığın an. korkunç bir hayal kırıklığı. bencilliğin en siyahını gördüğün ve bunu alışkanlık haline getirmiş olduğunu anladığın an. ağla, onun için bir anlamı yok. senin içinse kırılmış, çiğnenmiş, hiçe sayılmış bir kalp atmakla, atmamak arasında…

dun agladim da oyunculuk yapiyodum ablami etkilemek icin. dhsnshnss

kolay ağlamam.. son hatırladığım da annemin kaybı nedenliydi.. (görmemesine sevindim sadece. çünkü hiç istemezdi biliyorum.)

bu aralar depreşen ve geçenlerde yıldönümü olan sorunlarım.

dün sabah arka bacaklarından biri kopmuş siyah bir kedinin peşinde iki saat dolandım ama onu asla ikna edemedim. sürekli arabaların altına kaçıp durdu. en son onun peşinde koşmaktan vazgeçtiğim zaman ağladım.

hasta olduğum, aileme uzak olduğum ve bakacak dahi kimsenin olmaması yüzünden çaresizliğime bugün ağladım.

geçen sene ölen kedime benzeyen bir kedi gördüm dün. onun gibi tombalaktı. tipi de benziyordu biraz. kucağıma oturunca gözlerim doldu beraber günbatımını izledik caddede.

dun aksam radyo dinliyordum. gokhan tepe den beyaz parcasi calmaya basladi. biraz agladim.

dişlerim sızlıyor nasıl gıcık edici bir acı anlatamam uyutmuyor şerefsiz. heh işte şimdi buna ağlıyorum.

2025 eurovision da isvicre nin parcasini dinlerken agladim.

bendeki masum kizlari pis erkeklerden koruma gudusu.
sanirim kendi gecmisimi de oyle goruyorum.
onlara yardim etmek cok genc bir kizken ihtiyac duydugun abla olabilmek birilerine. -melekli gulucuk-