en son ağlanan şey

annemle tartıştık kendisine biraz sert çıkıştım. karşılık bekledim tabi alttan aldı. çok içerledim bu duruma , onu kırdım ama kendim daha çok kırıldım kendime. en son buna ağladım işte. anneler iyi ki varlar *

az önce haberlerde izlediğim tarihi geçmiş yiyeceklerin* çöpe atıldığını izlediğimde ağladım. evet ciddi ciddi buna ağladım.

yürüyemeyen öğrencimin ameliyatla yüzde 75 kendinin yürüyebileceğini öğrenmem.

dedemin vefatıdır(rahmetli). 2011'den bu yana ağlamıyorum. bazı hislerim yok olmuş durumda. gözümden yaş almıştı 3-4 defa ama ağlama değildi.
ağlasam açılırdım galiba.
sadece rüyalarımda ağlıyorum artık. o bile rahatlatıyor.

çocukluğumdan beri unutmaya çalıştığım tüm travmalarımı, gençliğimden beri herkesten özenle sakladığım tüm ezikliklerimi psikoloğuma anlatırken ağlamıştım.

bir anda dökülüverdi, hiç beklemiyordum. durdurmaya da uğraşmadım. uzun zamandır bu kadar rahatladığım bir an hatırlamıyorum.

geçen bir belgesel bakıyordum. balık avlamaya gittiler baba oğul ve ekip. oğlan kendine çok güvendi karaya oturttu tekneyi. hem aşırı zarar gördü balık teknesi. kurtarma paniğine girdiler. hem de baba ismi karalanacak, etrafa rezil olduk diye bayağı kızdı. herkes adını imajını düşünüyor sanırım. ekibe ve oğluna çok yüklendi hem babaya üzüldüm ağladım hem çocuğa hem ekipte o şartlarda çalışanlara. abuk subuk ağlıyorum işte.

kaybettiğim zaman.

bu sabah, acilde tek başıma serumluyken ağlamaya başladım yok yere duygulanıp. bir kadın geldi yanıma bir ihtiyacınız varsa halledeyim falan dedi sağ olsun yok teşekkür ederim dedim. sonra serumum bitene kadar sessizce yanımda oturdu. kadın öyle yapınca daha çok ağladım.
o an gerçekten ihtiyacım olan tek şey oymuş çünkü. birinin sessizce yanımda oturması. iyi ki geldin.
üfff tam entel feridun yazısıyla twitter kurgusu karışımı bir şey oldu ama vallahi gerçek...

dinlediğim şarkının son kısmında ben gibi tüm hayal kırıklıklarımı ifade etmesi üzerine ağladım. bazı şeylerin üstüne iyi geldi.

en sevdiğim tarafından söylenen ağır bir söz. uzun zamandır bu kadar üzülmemiştim. ama geçti. hallettik.

yaklaşık yarım saat önce lionel messi - the greatest of all time videosunu izlerken gözlerim doldu bi tık. sayılır bence.

#2350877
kimseyi dolandıramadan arkadaşım deri ceketini geri alacağını söyledi ulan... dahası var mı?
şu an bu fotoğrafa bakarken gözlerim doldu bile...
olamaz ulan.
küstüm, gelmiyorum.

akşam eve geldim. oysa herşey çok iyiydi. keyfim yerinde. hafif karnım aç. geçen hafta zeytin yağı almıştım. dün de marul. gerçi marul mu lahana mı anlayamadım. görüntü marul tat lahanaya benziyor. severim salatayı. özellikle çok ince doğranmış olacak marullar. ip gibi. becerikliyim de bu konuda. normal de pek tuz kullanmam yada çok az kullanırım ama salata da tuz olacak.
konudan çok saptım. sadede geleyim. lan sen ne şerefsiz çıktın be soğan. bir tane soğan gözlerinden şakır şakır yaş boşaltır mı. düşünürken bile gözlerim doldu.

doğarken ağladık ya, daha ne...?

çalışırken sistem gitti en sıkıntı andı dayanamadım ağladım. bahtıma ama teknolojinin ne kabahati var .

yemekten yabancı cisim çıktığı ve şikayet geldiği için şefim beni çağırıp tabağı yere fırlatıp beni azarlamıştı. çok utanç verici bir andı.

babam ve oğlum izledim final döneminin ortasında. şimdi sildim göz yaşlarımı, bir sigara yaktım. bu kadar.

depremden 62 saat sonra kurtarılan gürkan öztürk'ün, yardım ekibindeki kişiyle ambulanstaki konuşması. kitapları kalmış aklında, sınava hazırlanıyormuş.
tepeden aynı oğluma benziyor. saçları, yüzü.
yavrum, güzel oğlum umarım bundan sonra ayağına taş değmesin.
www.instagram.com/reel/CoZ_...

bir video. daha sabah izledim, birkaç yıl önce popüler olmuştu belki siz de biliyorsunuzdur: bir sınıf dolusu çocuk beslenme saati gelince yemek kaplarını çıkarıyorlar ve yemeye başlıyorlar. aralarından bir tanesi de kendi kabının boş olduğunu biliyor ama yine de bir umut açıp bakıyor içine, sonra da öğretmeninden izin alıp dışarı çıkıyor. sırf yemek yiyemediği ve mahcup olmak istemediği için dakikalarca koridorlarda dolaşıyor, su içiyor ve sonunda sınıfa geri dönüyor. boş kabını çantasına kaldırmak üzereyken kabın olması gerekenden ağır olduğunu fark ediyor. açıp bakıyor ki içi yemek dolu, herkes kendi yemeğinden bir parça vermiş ve dopdolu bir öğün olmuş.

bu video ilk çıktığı zaman da izleyip çok duygulanmıştım. bu sabah tekrar denk geldim. gerek içinde bulunduğumuz durum, gerek yaşadığımız karmaşık duygulardan herhalde kendimi tutamayıp ağladım yine. iyilik güzel şey hissedebilene, paylaşmak daha da güzel vermeyi bilene.

ülkece zaten çok üzgün olduğumuz bu dönemde ağlamamak için gerçekten çok çabaladım ama ölmüş kızının elini tutan babanın fotoğrafını görünce kendimi tutamadım.