en son ağlanan şey

canparemi kaybettiğimde, 2.5 gün ağladım.

ama bu hafta da çok ağlamak istedim, yaşadığım manevi olarak yıpratıcı süreçlerden ötürü. ama artık üzülmeye de yoruldum.

yeniden başlamak zorunda kaldığım için ağladım. o gücü kendimde bulamıyorum bu aralar bu da beni yıpratıyor.

84 yaşındaki müşterim, hatice teyze.

kendisi emekli öğretmenmiş. eşiyle evlendiği ilk gün, eşinin bir başkasından henüz 3 aylık çocuğu olduğunu öğrenmiş. çok başarılı bir öğretmen olmasına rağmen aile öğretileri gereği hiçbir maaşını kendi kullanmamış hepsini eşine verirmiş ve aynı okulda çalışmalarına rağmen eşi öğle yemeklerinde ziyafet çekerken kendisi simit için para istemeye bile utanırmış.

eşinden yana hiç sevgi görmemiş. sürekli içip içip gelirmiş eve. kimseye de söylemezmiş, kötü bilmesinler onu diye. hep hatalarını örtpas etmiş. korumuş herkesten, söz gelmesin demiş. 2 erkek evladı olmuş. biri yurtdışında yaşıyormuş diğerini ise 3 sene önce kaybetmiş. evlat acısını kimsenin yaşamaması için dua etti. çok zor olduğunu da ekledi. düşmanının bile başına gelmesinmiş.

eşi yaklaşık 6 senedir alzheimer hastasıymış. son 1 sene dışında hastayken dahi bakmış ona. iyice bakımı zorlaştığından hastaneye yatırmışlar ama dua ediyormuş hep. geriye dönüp baktığında hiçbir hayrını ve sevgisini görmemesine rağmen yine de çocuklarının babası olmasından dolayı içinde ona karşı mecburi bir hürmet varmış.

84 seneyi düşünmek istediğinde gözleri dolarmış hep. sorsan yaşamış ama kim için, ne için?
sevgiyi sadece anne olduğunda hissetmiş. hayattaki en güzel duygunun annelik olduğunu söyledi. benim de tatmamı çok istermiş. benden çok güzel anne olurmuş. beni hiç görmedi yalnızca sesimi duydu ve sohbet ettik ama beni çok sevmiş. onun deyişiyle çok kibar ve yaşıma göre pişmiş biriymişim. nasıl piştiğimi sormayacakmış ama her neler yaşadıysam onlara teşekkür etmem gerektiğini söyledi.

peki sen bunlara mı ağladın elzem?
hayır sevgili yazarlar.

tüm bunları yaşamış birinin bana teşekkür etme sebebiyle mahvoldum. tek başına yaşıyor hatice teyzem ve benden bir kilo peynir istedi. ben de o bir kilo peyniri tek kalıp göndermek yerine dörde böldürdüm. birini açtığında diğerleri sağlam kalsın diye. bana bunun için ne kadar teşekkür ettiğini duysaydınız keşke.

yani bir kilo peynire ağladım..

bunca şeyleri yaşamış bir insanın ruhunun ne kadar nahif ve ince olduğunu anlamışsınızdır. sadece peynirini böldürdüm ve ince düşüncem için bana bir sürü dua etti. kimse onu böyle düşünüp hareket etmemiş şu ana kadar. kimse onu benim kadar düşünmemiş. ben, onun hiçbir şeyi olan ben..

sizin için belki çok bir şey ifade etmiyordur ama benim açımdan ne kadar anlamlı olduğunu bilemezsiniz. bu tanımı yazarken dahi tekrar ağlamama sebeptir.

ilk konuştuğumuzda yaşını öğrendiğimde kendisine "maşallah rabbim uzun ömürler versin" demiş bulunmuştum ve bana "istemem elzem kızım, hayırlı versin yeter. hatta benim ömrümü de sana versin de hayrı olsun" demişti.
bu cümleyi ise bahsettiğim son konuşmamızda ancak anladım.

şimdi düşünüyorum da, 84 yaşına gelip hiç yaşamamış olmayı mı yeğlerim yoksa şimdi şu an ölmeyi mi?

tanım: insanların gözyaşı akıtmasına sebep olan duygu/durum/kişi/düşünce ve bunlarla beraber soyut-somut her şey.

bazı kalplerin bir daha atmayacak oluşunun ağırlığı ağlattı beni. kaldırmıyor içim artık.
keşke diyorum, keşke...

ağlağım ben… ota, boka her şeye hatırlamadım şimdi… dur hatırladım, iran 160 masum cana yandım.

başlığı görünce aklıma geldi, ben bir koşu seha okuş'tan hasretinle yandı gönlüm şarkısını dinleyip geleyim.

bambaşka bir şey bahanesi oldu ama asıl sebep fatmanur öğretmendi. geride bıraktığı evladına, tüm ailesine allah sabır versin.