en son ağlanan şey

annemin mezarını her ziyaret ettiğimde ağlarım. onun dışında kolay kolay hiç bir şey ağlatamaz beni.

basarisizlik hiissiii aaaaaaaaaaaa

bugün vergi dairesine babamdan kalan dairenin gelir vergisini ödemek için gittim. babamın öldüğünü gidip onlara deklare etmemiz gerekiyormuş , atlamışız , ceza ödeyeceksiniz dediler. tamam dedim. sonra gerekli belgeleri hazırlarken babamın kim olduğunu sorgu ilgili memur ve tanıdık çıkınca bana yol gösterdi ve pişmanlık dilekçesi yazdırdı. bir kaç kapıya gidip geldim ve sonunda tüm evraklar doğru olduğu için beni vezneye yolladılar.

babam öldüğünden beri o evin kirası annemin adına açılan hesaba aktarılıyor ve bakıcı ve evin giderleri için kullanılıyordu. öğrendim ki devlet ölen kişinin kalan mülkü gelir getiriyorsa ve akarı varislere eşit bölünüyor ya da ölenin eşinin tedavi masraflarına harcandığı ispat edilirse vergilendirmiyormuş.

babamın sağlığında her yıl kirada olduğu için en az 15 000 tl vergi ödediği ev için babam öldükten sonra biz sadece 3500 tl vergi ödedik.

bize bu kolaylığı hayattayken değil , öldükten sonra verdiği için ağladım .

mezarına ne zaman gitsem şöyle derim ; seni affedeceğim günü sana kavuşacağım gün kadar hasretle bekliyorum babacım.

hala beklediğim içinde ağladım bugün.

unuttum valla. çok şükür eskisi kadar ağlamıyorum.

anneciğim ve babacığımı yakın zamanda 7 ay arayla kaybettikten sonra, düzenli olarak ağlıyorum. ondan ağlamanın bile hayırlısını versin yaradan. ve bu acıyı kimseye nasip etmesin... çok zor.

babamı kaybedeli bir yılı geçti. henüz taze sayılır acısı. hala tam anlamıyla alıştığımı söyleyemem. babalar ve kızları arasındaki o kutsal bağ biz de vardı. çok severdim. hayatta en çok değer verdiğim insandı çok uzun zaman boyunca. kaybını kabullenmek kolay olmuyor haliyle...
hasta olduğumda endişelenip tatlı alan kimse kalmadı hayatımda en basiti. akşam ders çalışırken uykum gelmesin diye kahve yapıp getiren, bana laf attı diye adam döven bir babam yok. hele kendi çocuklarım beni üzecek diye gözlerini üzerinden ayırmayan bir şefkat kaynağı artık olmayacak.
en son onun mezarında işte bu kayıplarıma ağladım. ve sanırım bir kaç yaş daha büyüdüm o gün..

uzun zamandır ağlamıyorum diye ağlamıştım. hâlâ ağlayabiliyor muyum diye kontrol etme amaçlı. gözyaşı deneme 1 2 3

düzenli olarak babamı özlediğim için ağlıyorum. çoğu zaman başka şeyleri bahane ediyorum tabi ama asıl sebep hep onu özlemek oluyor.
seni çok özledim, aşırı özledim, içim sızlıyor özlemekten artık. çok ama çok seviyorum seni, yattığın yer incitmesin.

yazın abim kalp krizi geçirdiğinde apar topar gitmiştim yanına. o koskoca dağ gibi adam karşımda yatıyordu, sürekli yardıma ihtiyacı vardı. o gece fenaydım.

zamanında yapamadığım bir şeyden duyduğum pişmanlık..

yakınımdakiler kabul etmez ama çok duygusal biri olduğumdan alakasız şeyler de olabiliyor bu, hüngür hüngür ağlamam tabi ama gözlerim doluyor. mesela herkesin tiye aldığı rastgele çok alakamın olmadığı biri içli içli bir şey konuşunca orda bile gözlerim dolabiliyor. sadece ifade etmeyi çok bilmediğimden ya da benim gibi insanlar bilemediğinden diyelim, duygusuz, narsist falan olarak algılanıyoruz.

ertelenmiş yas yaşıyorum. cidden.
biraz boku çıkmış, 3 sene sonrasına ertelemişim. kabız olmak gibi düşünebilirsiniz, duygularımın çıkması güç oluyor biraz.
bu konuda ağladım bu gün.
ağladım dediğim 2 damla sağ 1 damla sol gözüm olmak üzere toplam 3 damla.

sıkıntı stres

iki gun once radyoda ajda pekkan dan
"uzulme anne
ben de yasadım bu hayatın acılarını"
sarkısını dinlerken agladım.

demin de bendeniz in
"titriyor ellerim
artık genc degilim"
sarkısını dinlerken agladım.

su sıra ne hissediyorum ne yasıyorum ben de bilmiyorum:)

daha da kötüsü olamaz dediğin anda gelen beklenmedik şey.

demin bir reelste agladım.

bir tane tatlış kız cocugu var 3-4 yasında.
annesine bi tane beyaz papatya vermek icin hazırlanıyor heycanla.
sonra annesinin yanına geldiginde annesinin duzune duzune papatya buketleri oldugunu goruyor.
hevesi kacıyor. yuzu dusuyor:
-hediyem yeterli degil.

annesi kızını ve papatyasını goruyor. kocaman gulumsuyor. beyaz kucuk papatyayı diger cicek buketinin en ortasına yerlestiriyor. kocaman opup sarılıyor. kız buyuk buyuk gulumsuyor;)

annemi toprağa verirken..

küçük köpüşüm öldüğünde, 3 gün.

sıkıldığım için ağlamaya çalıştım, uykum geldi ağlamayı bıraktım.
seninki de dert mi diyenin ağzına çarparım..*

"en son" kavramı yok artık..
annem...