evlenmemek için nedenler

ekonomik sıkıntılar. bu devirde evlenen enayidir, su katılmamış gerzektir.

evlenip kahır çekeceğime , keyfimin emrettiğini yapar kahrımı çektiririm.

evlenmek için neden mi vardı ki?

gold diggerlaea yedirecek param yok.

evlilikten daha fazla olduğu için evde kalmaya karar verdim. özetlersem; sevgi anlayışları çok basit veya yok, kendilerine yetemiyorlar (sorumluluk alamıyorlar) kendilerini geliştirememişler yani birey hâline gelmekten çok çocuk kalmışlar, genel anlamda monotonluğu benimsemişler, kitap okuma/dizi/film izleme veya yeni aktivitelere yönelme anlayışları yok. bana ne katabilir? bu soruya cevabım daha çok "bu bana katmak yerine benden götürür bile." olduğu için bırakmışım. herkesle evlenebilir ama ben herkesleşmiş biriyle evlenmek istemem. aradığımı bulamadığım için daha altıyla da olmaz. üstüne normalde pek insan sevemezken birini o kadar sevebilme ihtimali de korkunç geliyor. ben sevmekte istemiyorum. hep mantıksal yolu tercih edip sadece evlilik için kalbe izin vermiştim. yani duygu ve hislere mantık çerçevesinde bir öncelik. ama yok. birde 21. yy'dayiz hâlâ evlilikler düğün-kina ve evlilik şeklinde yapılıyor. daha orijinal düşünemezler mi? bu gariplikler evlilik sonrasında da artmış ama çocuğa yönelik partiler yok bilmem neler? anlamı olan şeyleri şatafatla öldürüyorlar. nefret ederim...

evli olunca, evli olmadan yapabileceklerinizden ne fazla var? oturun hesabını yapın.
olumsuzlar fazla çıkacaktır büyük ihtimalle.

her iki durumu da yaşayan biri olarak diyebilirim ki, avantajları da var dezavantajları da.
sokratese sormuşlar:
“ne pahasına olursa olsun, evlenin. karınız iyi çıkarsa mutlu olursunuz, fena çıkarsa o zaman da filozof olursunuz.”
bana sorarsanız:
'' bekarlık sultanlıktır diyeni bana getirin''
hem öyle olsa sultanların haremi olmazdı değil mi?

akıl , fikir , sağduyu sahibi olmak bu nedenlerdendir .

neden aramaya gerek yok. düz evlenmeyin işte kardeşim.

#2931394 ilk paragraf ve alkol dışında benzer kafadayım.

evli olmak.
mantıken boşanma falan oradan tekrar düğün vs bir sürü iş*

para yok

monoton bir hayat. kimisi sevse de benim hiç tercih edebileceğim bir şey değil. nedense bütün evlilikler de öyleymiş gibi.

ev yok, para yok, kızların gönlünü edecek iş yok. evlenmeye değecek eş adayı da yok.

kendime katlanamıyorum daha.

sırf örnek teşkil edebilmesi adına 2024 bitmeden evleneceğim, lütfen altın almadan gelmeyiniz

bu başlık bana 'romalılar! ben kendimi tutamıyorum ve sanırım evleneceğim. bana bir sebep verin, ben bu yoldan döneyim.' durumundaki bir insana sunulacak şeylermiş gibi geliyor çünkü herkesin nedeni ve bedeni kendinedir

bunu öylesine yapmak istemiyordur.
henüz “ben onunla ne güzel yaşlanırım” diyebileceği insanla tanışmamıştır.

daha öğrenci olmak

sosyolojik açıdan bakmak gerekirse: evlilik feodal bir anlaşmadır. feodal ilişkiler sistemle beraber yıkılmış olsa da: feodal kollektif bilinç varlığını sürdürmeye devam ediyor. bu da evliliğin hala gerekliliği üzerine bir dayatma olarak kendine yer ediyor. feodalite de toprak işleyen insanlar, bolca çocuk yapmak zorundaydılar, bunun için de sürekli hamile bırakabilecekleri kadınlara ihtiyaçları vardı. gerekli iş gücünü karşılamak için doğal bir dayatmaydı evlilik. ama günümüzde hiçbir doğallığı kalmamış, bayat ve çürümekteki, içerisinden iğrenç kokular gelen bir yapı.

düşünen insan evlenmez. düşünmek eylemenin imkansızlaştırılma sürecidir. düşünen insan çocukta yapmaz. düşünen insan genellikle hiçbir şey yapamaz. hayat düşünceler silsilesi değil, olgular silsilesidir. bu yüzden düşünen insan yaşamayan, hiçbir şey yapmayan bir anguttur. kalbi ile bağlantısını kesmiş insan medeniyetin kurgusudur. o yüzden de onun için her türlü hareket artık imkansızdır.

bana gelince: ben düşünerek hareket etmem. beynin hayat için elverişsiz bir organ olduğunu çocukluğumdan beri biliyorum. o yüzden hayatım boyunca ani ve radikal kararlar almaktan hiç çekinmedim. iki kere evlendim ve boşandım. üçte olabilir, beşte olabilir, hiçte olabilir. ben hayatta yolunu bulmaya çalışan bir insan değilim. yolsuzum. ne çıkarsa karşıma doya doya yaşıyorum. sütten ağzım yanıp, yoğurdu üflemiyorum. sonuç olarak aklı kendine rehber edinen bir gerizekalı değilim. hiçbir zaman plan yapmam. doğaçlama. hayata güvenirim. çünkü tanırım onu. o yolunu bulur. kendime de güvenirim. kendimi de tanıyorum. ben yolumu bulurum. bana hiçbir şey olmaz.