geceye nazım hikmet'ten bir şiir bırak

annelerin ninnilerinden
spikerin okuduğu habere kadar,
yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı,
anlamak, sevgilim, o, bir müthiş bahtiyarlık,
anlamak gideni ve gelmekte olanı

yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.

biz de bilirdik yâre çiçek yollamasını
ama arkadaşlar aç' tı
yedik menekşe parasını!

aşk mönüsü
sen sabahlar ve şafaklar kadar güzelsin
sen ülkemin yaz geceleri gibisin
saadetten haber getiren atlı kapını çaldığında
beni unutma
ah! saklı gülüm
sen hem zor hem güzelsin
şiirlerimin ılıklığında açılmalısın
sana burada veriyorum hayata ayrılan buseyi
sen memleketim kadar güzelsin
ve güzel kal...
(bkz: nazım hikmet ran) (bkz: aşk mönüsü)

seni düşünmek güzel şey,
ümitli şey,
dünyanın en güzel sesinden
en güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey...
fakat artık ümit yetmiyor bana,
ben artık şarkı dinlemek değil,
şarkı söylemek istiyorum...

"yazın üç sütun üstüne kapkara haykıran puntolarla:
nâzım hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ."

"benim sevdasında bencil ama yüreğinde sağlam sevdiğim.
aklıma gelişini seveyim
ne güzel darmaduman ediyorsun beni."
n.h.r

(bkz: nazım hikmet)

rüzgâr,
yıldızlar
ve su.
bir afrika rüyasının uykusu
düşmüş dalgalara.
ışıltılı, kara
bir yelken gibi ince
direğinde geminin.
geçmekteyiz içinden
bir sayısız
bir uçsuz bucaksız yıldızlar âleminin.

yıldızlar
rüzgâr
ve su.
başüstünde bir gemici korosu
su gibi, rüzgâr gibi, yıldızlar gibi bir türkü söylüyor,
yıldızlar gibi
rüzgâr gibi
su gibi bir türkü.
bu türkü diyor ki, «korkumuz yok!
inmedi bir gün bile gözlerimize
bir kış akşamı gibi karanlığı korkunun.»
bu türkü
diyor ki,
«bir gülüşün ateşiyle yakmasını biliriz
ölümün önünde sigaramızı.»
bu türkü
diyor ki,
«çizmişiz rotamızı
dostların alkışlarıyla değil
gıcırtısıyla düşmanın
dişlerinin.»
bu türkü diyor ki, «dövüşmek..»
bu türkü diyor ki, «ışıklı büyük
ışıklı geniş ve sınırsız bir limana
dümen suyumuzda sürüklemek denizi..»
bu türkü diyor ki, «yıldızlar
rüzgâr
ve su...»

başüstünde bir gemici korosu
bir türkü söylüyor;
yıldızlar gibi
rüzgâr gibi,
su gibi bir türkü..

umut
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar doğar güneş doğarken
ve güneş doğarken çöp kamyonları
ölüleri toplar kaldırımlardan
işsiz ölüleri aç ölüleri
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken köylü aile
erkek kadın eşek ve karasaban
saban koşulu eşekle kadın
toprağı sürerler toprak bir avuç
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken ölür bir çocuk
bir japon çocuğu hiroşima'da
on iki yaşında ve numaralı
ve ne boğmacadan ne menenjitten
ölür 1958'de
ölür bir japon çocuğu hiroşima'da
945'te doğduğu için
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar doğar güneş doğarken
ve güneş doğarken tombul bir adam
yatağından çıkar dalgın giyinir
bugün kimi kime gammazlamalı
amirin gözüne nasıl girmeli
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken zenci şoförü
ağaca asarlar yol kıyısında
gaz yağına bulayarak yakarlar
sonra kimi kahve içmeye gider
kimi saç tıraşı olur berberde
kimi dükkanını açar erkenden
kimi genç kızını öper alnından
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar doğar güneş doğarken
ve güneş doğarken güneş doğarken
ve güneş doğarken mahpus kadını
kayışla masaya bağlı sırtüstü
çıplak memeleri al kan içinde
sorguya çekerler bir bodrumda
sorguya çekenler sigara içer
biri yirmisinde altmışlık biri
gömlekleri terli kollar sıvalı
ve kum torbaları elektrodlar
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken gül yaprağına
uçak alanından sessiz pilotlar
h bombası yükler tepkililere
ve güneş doğarken güneş doğarken
otomatik silahlarla biçilir üniversitelilerle işçiler
ve akasya ağaçları bulvarın
pencereler balkondaki saksılar
ve güneş doğarken devlet adamı
konağına döner bir ziyafetten
ve güneş doğarken kuşlar ötüşür
ve güneş doğarken güneş doğarken
genç bir ana bebesini emzirir
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken ben bir geceyi
bir uzun geceyi gene uykusuz
ağrılar içinde geçirmişimdir
düşünmüşüm hasretliği ölümü
seni memleketi düşünmüşümdür
seni memleketi ve dünyamızı
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken hiç umut yok mu
umut umut umut
umut insanda

bakmayın siz benim kuru bir yaprak gibi sallandığıma…
köküm sağlamdır, sarsılsam da kopmam dalımdan…
öyle kolay değil, rüzgarın önüne kapılıp gitmem…
son ana kadar vazgeçmem yaşamaktan…
ne fırtınalar koptu, benim hayat dallarımda…
hiç birinde vazgeçmedim umutlarımdan…
içimde kıyametler kopsa da.
ben baharıyım yarınlarımın,
çiçek açarım her kışın ardından! !
nazım hikmet.

nazım hikmet’ten bir şiir paylaşayım diye girdiğimde tam karşıma çıkan başlık.
nazım hikmet-hasret

yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli
belini sarmayalı
gözünün içinde durmayalı
aklının aydınlığına sorular sormayalı
dokunmayalı sıcaklığına karnının
yüz yıldır bekler beni
bir şehirde bir kadın
aynı daldaydık aynı daldaydık
aynı daldan düşüp ayrıldık
aramızda yüz yıllık zaman
yol yüz yıllık
yüz yıldır alacakaranlıkta
koşuyorum ardından

"ey, benim iyimser hallerim!
çabuk aldanışlarım..
hep inanışlarım…
alttan alışlarım
hatayı hep kendimde buluşlarım…
değmeyecekleri kafaya takışlarım…
yoktan yere, akıp giden gözyaşlarım…
herkesi, insan yerine koyuşlarım…
hepinize elveda!
artık ben hiç kimsenin, hiç kimsesi olmayacağım!…"

bu memlekette nazım hikmet, sabahattin ali, necip fazıl, hüseyin nihal atsız vb'den başka şair yazar yok mu ya? allah için yok mu? bıktım bu isimleri görmekten.

nazım’ın ilk yayımalanan şiiri ile geceye katılıyorum.yaş onaltı, yeni mecmua.

hala servilerde ağlıyorlar mı?

bir inilti duydum serviliklerde
dedim: burada da ağlayan var mı?
yoksa tek başına bu kuytu yerde,
eski bir sevgiyi anan rüzgâr mı?

gözlere inerken siyah örtüler,
umardım ki artık ölenler güler,
yoksa hayatında sevmiş ölüler,
hala servilerde ağlıyorlar mı?

“nasıl etmeli de ağlayabilmeli
farkına bile varmadan?
nasıl etmeli de ağlayabilmeli
ayıpsız,
aşikare,
yağmur misali?”

bir ona yürüyorum bir buna,
şairim ben, yürürüm her bir türk’e rus’a,
kim verirse aşkını şiir yazarım ona,
şairim ben saygı gösterin bana.

nazım'ın kendisi koca bir şiir zaten

"bir ekmeği son lokmasına dek yemeyi,bir de ağız dolusu gülmeyi unutma hiçbir zaman."

beni unutmayın! kaçtım!

güzel günler göreceğiz çocuklar
güneşli günler göreceğiz.
motorları maviliklere süreceğiz çocuklar
ışıklı maviliklere süreceğiz…

açtık mıydı hele bir son vitesi,
adedi devir, motorun sesi.
uuuuuuuy! çocuklar kim bilir
ne harikûlâdedir
160 kilometre giderken öpüşmesi.

hani şimdi bize,
cumaları, pazarları çiçekli bahçeler vardır.
yalnız cumaları, yalnız pazarları…

hani şimdi biz,
bir peri masalı dinler gibi seyrederiz
ışıklı caddelerde mağazaları.
hani bunlar,
77 katlı yekpare camdan mağazalardır.

hani şimdi biz haykırırız
cevap:
açılır kara kaplı kitap; zindan.

kayış kapar kolumuzu
kırılan kemik, kan.

hani şimdi bizim soframıza
haftada bir et gelir
ve çocuklarımız işten eve
sapsarı iskelet gelir.

hani şimdi biz;
inanın güzel günler göreceğiz çocuklar
güneşli günler göreceğiz.

motorları maviliklere süreceğiz çocuklar
ışıklı maviliklere süreceğiz…