günlük

günaydın günlük. kişisel bakım malzemelerini ve dolap düzenimi düşünüyorum sadece. kafamda başka bir şey yok vallaha. işe gidiyorum şimdi. akşam görüşürüz. isteyerek gidiyorum nedense.

seni boşladım biraz farkındayım günlük. döneceğim yakın müddette... son buluşma ayın on üçünde oldu. telefonun notlarında kayıtlı, bahsedeceğim sırada eklerim onları buraya. dün bir psikoz geçirdim sanırım. şimdi her şey daha net. üzerimde yükün kalktığını hissediyorum. beklentileri yok ettim.
anneme iki kilo limon aldırdım. böylece limon ritüellerimi aksatmıyorum. çok yorgun olduğumdan sabah uyanıp da bahçeye gitmek istemedim. zaten bana ihtiyaç yok şu durumda. bahçe satılacak gibi. bu güzel. arabayı değiştireceğiz, yuppi.
ingilizce çalışmaya devam. iş yerinde gözdeleştim. bu iyi mi bilmiyorum. en fazla beş ay duracağım gibi. halletmem gereken şeyler için biraz para kasmam gerekiyor. sonra benimkiyle birlikte çalışacağımız bir yer bulacağız.

diyete ve egzersizlere devam. seksen üç kiloyum.

içini dökmek, üzüntülerini, sevinçlerini paylaşmak, gerçek hayatta söyleyemediği, söylemek isteyip de dile getiremediği şeyleri yazarak birileriyle paylaşmış gibi hissetmek, kendini rahatlatmak için birebir..

(bkz: günlük tutmak)

iyi gidiyorum. yarın sana vaktim olur diye düşünüyorum.

yapamadığımı itiraf etmenin vakti geldi... değişmek istemiyorum... her gün değiştiğimi hatırlayarak acı çekmenin kaldıracağım türden bir ağırlığı yok. ben geçmişle, geçmişe özlemle yaşamaktan sıkıldım artık. hata yapmayı durduramıyorum, en azından bu hataların kendi faydam için yapılmasını sağlayabilirim.
benim gibi biri için ilişki ölümcül etkiye sahip. zaten kendimi tanıyordum. ilişkinin benim gibi biri için olmadığını biliyordum. bunca yıllık yalnızlık bundan değil miydi zaten?
ve güven... asla ama asla güvenemiyorum. sadece ona değil ne kendime ne bir başkasına. hiç kimseye.
kendimleyken sıkılarak yaşamak ve ölmek istiyorum. çünkü aldanmanın, aldatılmanın yükünü taşıyacağımı sanmıyorum. sağlığım için yalnız kalmalıyım.
ayrıca her şey sıkıcı hale geliyor. rutinlerden ve düzenden nefret ediyorum. şuraya günlük yazacağım dedim ve onu bile yapamadım.
maaşımı alınca yeni kitaplar alacağım. ben odamdan dışarı çıkmamalıyım. dışarısı beni hasta birine dönüştürüyor...

yalnız ve sessiz bir gün. tıpkı eskiden olduğu gibi...
bahçe satıldı. hayırlı olsun. çarşamba günü resmi olarak satış gerçekleşecek.
ben de harcamalarıma daha çok dikkat edeceğim artık. biraz birikim yapmakta fayda görüyorum. gerçi bir ton borç var ama... hiç bilmiyorum...
önümüzdeki yılı sadece ingilizceye ve üniversite sınavına hazırlanmaya ayıracağım. edebiyattan da uzaklaşmak istemiyorum ama paramı çarçabuk tüketeceğim bir alan olduğundan mesafeli davranmak istiyorum ona da. ayda bir kitap belki.
basit birkaç hedefim daha var. telefonumu ve hattımı değiştirmek gibi.
kendime pek güvenmiyorum elbette. pek kararlı biri olduğum söylenemez. umarım kontrollü biçimde değişirim.
diyet ve egzersizlere devam ediyorum. tok karnına bile seksen üç kilo geliyorum.

sevgili günlük,
hiç günlük tutamadım. bireye saygı duyulan bir ortam yoktu. günlüğe yazacağım her sözcük bir sonraki akşam yemeğinde aleyhimde delil olarak kullanılabilirdi. ben de rahatlamak için yazardım sonra o kağıt ilk tuvalet ziyaretinde geri dönüşü olmayan yola çıkardı. sonra türkler yazılı eser vermiyorlar deniliyor. ben istemez miyim la fontaine gibi kurdu kuşu konuşturmayı? tavşanı tosbağaya tokatlattırmayı? gariban ağustos böceğini stokçu karıncaya ezdirmeyi? ben de bilirim ben. yaşar usta da bilir. olmadı günlük. yapamadım.

tutmak değişim ve gelişimi belgeler.

(bkz: günce)

sevgili günlük,

bugün işte bir cugara tellendiresim geldi. ceplerimi yokladım ne çakmak ne kirbit. evet ben kirbit diyorum, kibrit diyemiyorum. iş arkadaşımın kafasını duvara sürtüp kıvılcım çıkartmak suretiyle cugaramı yakabileceğimi farkettim. önce sola sonra sağa sonra tekrar sola baktım. kimsecikler yoktu. aha dedim fırsat bu fırsat. ateşin bulunmasının yıldönümünü yurtta ve yurt dışı temsilciliklerde kutlamanın tam sırası. tuttum kafasından. abi dedi. abini.. dedim. sus iki dakka. bi sürtüp bırakıcam. abi dedi koordinatör mail atmış. bana ne dedim. ama abi dedi, maili sana atmış. o zaman sana ne dedim. abi cevap yazmayacak mısın dedi. iki elimle tuttuğum kafasını bıraktım. sağ elimle mouse'u tutarken sol elimle ceplerimi yoklamaya başladım. sanki 2 dakika önce yoklamış ve aradığını bulamayan ben değilmişim gibi. o ara dank geldi. sen bana mail geldiğini nerden biliyorsun dedim. abi ekranına baktım dedi. olm internet kafede counter mı atıyoruz sen neden benim ekranıma bakıyorsun diye sordum. abi gözüm kaydı dedi. gözünü.. dedim. açık olan sekmeleri kapattım. keyfim kaçtı. suratına baktım. git bana ateş bul dedim. tamam abi dedi kalktı gitti. maile baktım. 30 kişi ekli. aman dedim illa biri yapar. zaten sigara sağlığa zararlı.

hayatımın ilk on yılını hiçbir şey anlamadan yaşadım; ikinci on yılını umursamadan yaşadım; üçüncü on yılını ise her şeyi umursayarak, anlamlandırmaya ve çözmeye çalışarak yaşayıp nihayet hiçbir şey elde edemeyerek tamamladım. bugüne dek kendime karşı hep dürüst, tarafsız ve eleştirel olduğum zannıyla yaşadım fakat adamakıllı düşündüğümde kendim hakkında tek bir fikre dahi sahip olmadığımı gördüm. üzerine düşündüğümde fazla zamanımı almadı kötülüğe meyilli bir yaradılışa sahip olduğumu anlamak. daha ziyade vakit alan bunun tarafımca kabullenilmesi oldu. daima kendime dünyadaki kötülükleri ve kötü kimseleri örnek sunarak kendimi bu fikirden caydırmak için gayret etsem de ellerim bunu yazmaktan katiyen geri durmayacak: ben kötü bir insanım, ben kötü bir insanım, ben kötü bir insanım...

kokusuna aşığım. marmaris kokusu resmen.