hayvan sevmeyen insan

sevmek ile saygı duymak karıştırılıyor sanki. hayvan sevmeyen insanları gaddar falan diye tabir eden arkadaşlar var. hayvanları sevmeyebilir bir insan ama yaşam haklarına saygı duyuyorsa, hayvanların yaşam alanlarına olumsuz anlamda müdahale etmiyorsa varsın sevmesin. ama saygı da göstermiyorsa dahası hayatlarına olumsuz müdahalelerde bulunuyorsa işte o gaddardır. aynı şekilde kendisine de muamele etmek gerekir

belki de geçmişinde nahoş hatıraları vardır.

hayvandan korkan ya da çekinen ile aynı kefeye konmaması gereken insandır.

sevmeyeni ama zarar da vermeyeni anlayabilirim bı ihtimal. sevmiyodur huylanıyordur pis geliyordur vs. ama zarar vermiyodur. bu bı nebze anlaşılır. ama hem sevmeyip hem zarar veren kafası gözü kırılası duygusuz insandır. hayır yani avuç kadar kedi köpek sana ne yapmış olabilir ? ayrıca sanki hayvanlar da sana bayılıyordu..

sevmemek yok bende ya. sevmiyorsa bitti yani. uzaktan sevmek, alerjisi olmak vs tamam da. hayvan sevmeyen insanlarda bir boklar çıkıyor. olmaz.

kendini seviyor mu? cevap evetse, bencil bir hayvandır. hayırsa, bırakın köşede acı çeksin.

önce:
tr.wikipedia.org/wiki/Hayvan
bu başlık altında "hayvan sevmeyenlere" nefret kusan insancıkların tamamının hayvandan kastı it ve çok az da kedidir. yoksa hiçbirinin evlerinin banyo ve tuvaletlerinde, bazen de odalarında gördüğü kestane boyunda, benzeyişinde uçan hamam böcüğüne şefkat ve ihtimamla yaklaştığını sanmıyorum.
ekstrem bir örnek oldu galiba. fareyi seviyor musunuz mirim? evinize bir tomar fare alıp besler, kısırlaştırmak ve aşıları için veteriner beye götürür müsünüz?
şimdi akıllarının benden üstün olduğunu düşünen bazı aklı evveller bana kediköpek dersi verecek.
bana ders verene kadar gidin iki çocuğu giydirin.

uzak durulması gereken insandır. ben inek ve kuzu severim. iyi tütsülenmiş kazı da severim.

her şeyi ponçik ponçik seven tiplerin zoruna gitmektedir.
halbukisi belki de hayvan sevdiği halde ırkçı olan tiplerden çok daha fazla sevmektedir insanoğlunu.
lakin hayatında bir ineğe dokunmamış olan, "ıyy kokuyyyooo." diye bir ahırın önünden dahi geçemeyen, "ıykkk yaaa koyun mu? böğk." nidaları eşliğinde sürülerden koşarak uzaklaşan ve hatta belki de tavuğun altında yumurta almak nedir bilmeyen ancak 5 kedisi ile yaşayan pelisuları rahatsız eder. köpekten korkuyor ya. ondan. evinde kafeste muhabbet kuşu istemiyor ya. ondan. olmaz olsun.

allah tez zamanda yanına alsın dediğim insan grubu.

hayvan sevmeyen, insan da sevmez.

hayvan seven, insanı belki sever belki sevmez.

hayvan sevmemekle, hayvanlara eziyet etmek farklıdır. pek çok sebepten dolayı insan hayvan sevmeyebilir. zarar vermediği sürece bir sorun yok bana göre.
mesela ben de insan sevmiyorum ama kimseye de bir zararım yok.

şunların profillerini inceleseniz et, köfte, sucuk, mangal, v.s. tükettiği entrylere rastlarsınız burada hayvanseverlik yapıyorlar bir de. tabi canııımm. en hayvansever sizsiniz.

hayvan sevdiğimiz için köfte, et, sucuk yiyoruz. bunda kötü bir şey yook *

normal bir insan olarak görüyorum fakat ultra kedi sevgimden ötürü genellikle hayvan sevmeyen insanlar benimle de anlaşamaz.

gördüğüm her kediyi mıncırasım gelir, izin verdiği sürece yaparım da.
yemeklerimi onlarla paylaşırım, benimle aynı tabaktan yediklerinde tiksinmem*, her daim yanımda bir kedi olsun isterim, öperim, koklarım, sevgi ısırması yaparım...

herhangi bir sokak kedisini çevremdeki herhangi bir insandan daha çok sevdiğim doğrudur. daha iyi iletişim kuruyoruz resmen.
bu durum da hayvan sevmeyen birçok kişiye garip gelebiliyor.

ben hayvanları çok severim. az önce dana kavurma yedim mesela. geçen gün tavuk ızgara. kışın sokak kedileri için kuru mama, kuşlar için pirinç, bulgur falan koymuştum. belgesel izlerken yem olan geyiklere de üzülüyorum. günlerce aç kaldıktan sonra bir geyik yakalayıp yavrularının karnını doyuran aslanlara da üzülüyorum. ama sırtlanlara bir türlü empati duyamıyorum. hayat gerçekten tuhaf yani.

bocek orumcek gibi ya da amfibi grubu. bunlari seviyormu bu hayvan severler. seviyorsaniz oxaman hayvan sever derim kardesim kedi kopekle hayvan sever olunmaz.

tek gerçek hayvanın da kendisini sevmediğidir. malum çocukların ve hayvanların duyguları yalındır.

hayvan sevmeyen insanların çoğunun meselesinin aslında nefret değil, yabancılık olduğunu düşünüyorum. insan bilmediği şeyden biraz çekinir, biraz mesafe koyar. hayvanlarla hiç temas etmemiş, onlarla vakit geçirmemiş biri için bu gayet anlaşılır bir şey. ama işin ilginç tarafı ne kadar maruz kalırsan, ne kadar tanırsan o kadar değişiyor bu duygu. çünkü gerçekten tanıyınca sevmemek zorlaşıyor.

ben bunu en çok annemde gördüm mesela. köylü kadını.. hayatı boyunca inek, dana, düve bakmış. sabah akşam onların içinde geçmiş hayatı. ama bugüne kadar bir kurbanda büyükbaş kestirdiğini görmedim. “kıyılır mı o güzelliklere” der. koskoca inekle çocukla konuşur gibi konuşur. hasta olduklarında da gerçekten dert edinirdi. eczaneden ilaç alıp içirdiğini hatırlıyorum. “insana iyi gelen onlara da iyi gelir” derdi.

ben de biraz o ortamın içinde büyüdüm zaten. hayvanların arasında büyüyünce onlara bakışın başka oluyor. bir süre sonra yabancı bir varlık gibi gelmiyorlar. daha çok sessiz, samimi birer arkadaş gibi geliyorlar insana. çıkarları yok, hesapları yok. sadece varlar...

o yüzden bana şu daha mantıklı geliyor, hayvan sevmeyen birçok insan aslında onları hiç tanımamış insan... biraz temas, biraz birlikte vakit geçirmek çoğu fikri değiştirir diye düşünüyorum. çünkü gerçekten tanıdıkça sevmemek zorlaşıyor.

etinden faydalandığım hayvanı da severim faydalanmadığım dağdaki öten kuşu da.

yaratandan ötürü severiz...