huzurlu bir iş hayatının sırrı

kimseyi takmamak.
her işe atlamamak.

elinden gelenin en iyisini yapmak…

freelance çalışmak.

öğle yemeklerini yalnız yemek.

güzel bi yalaka olmak
kendini iyi pazarlamak

sadece kendi işinle ilgilenmek.

kim kime ne demiş,
kim kimin arkasından ne yapmış,
geri dönüşü olmayan bir otoban gibi,
tünelin ucunu şimdiye kadar temiz gören olmamıştır.

işini iyi yap, az konuş, samimiyet kurma, abi-abla değil bey/hanım kiplerini kullan.
işe sarıl kalan şeyleri umursama. kimse çalışmayı sevmez ama bu bir sorumluluk ve bunun bir sorumluluk olduğunu bil, bahane değil çözüm üret

işini iyi yapıp aranan kişi olmaktır. patron bile size bir şey demez.

iş ortamındaki sosyal kaosa kapılmayın ama her zaman kaosun ne taşıdığını bilin. toksik kişiliklerden uzak durun, her işe atlamayın. işinizi ne çok iyi ne çok kötü yapın. kesinlikle can hıraş hızlı çalışmayın.

belli bir standardın altına düşmeden istikrarlı çalışmak önemlidir. ağzı olup konuşanlara kulaksız olmak da.

kimse ile iş dışı iletişim kurmamak,
kişisel temas alanlarına girmemek.

çalışmamak.

önce kazandığım paraya bakarım. çünkü para huzuru da birlikte getirir. yani iyi para kazanıyorsan huzurlu olursun zaten. diğer şeyler teferruat.

herkese evet demeniz şart. tabi ki yapmak zorunda değilsiniz. ayrıca insanlara kötü davranın böyle it gibi davranınca onlar da zamanla kedi oluyor. sonra kullanıldığınızı hissederseniz açık açık rahatsız olduğunuz şeyi sert dille iletin. bir iki zaman sonra rahatlarsınız. biraz diktatör olmak gerekiyor huzurlu olmak için.
edit. bir yerde yeni işe başlamıştım. dört beş ay olmuştu çaycı ablamız herklese çay dağıtıyor bana çay kaşığı kalmıyor. bu bir oldu iki oldu ben de kalemle karıştırıyorum. üçüncüde sabah kahvaltı yapmamışım açım. geldi yine bu sefer çay yok. gelip alırsın dedi. benimle dalga mı geçiyosun sen dedim. hık dedi bık dedi. bişey demeden gitti. sonra çay geldi. o günden sonra masamı vs de her gün siler. o kadın kendi aklında küçük şeylerin hesabını yapıyor aklınca yeni gelmişim diye hinlikler peşinde ama asla taviz vermeyin patron değilse özel sektörde herkesin kelle koltukta artık.

bir de bu tip insanlar yaptığı boş işleri angaryaları yapıp bu gün de bunu ben yaptım diye büyütürler. aman evlerden ırak.

çalışırken sohbet edin ama molalara yalnız çıkın.
herkesle samimi olmayın hatta iş yeri bu kimseyle samimi olmayın.
insanlarla aranızda net sınırlar olsun.
kimseye yardım etmeyin. bugün iyilik dediğiniz yarın sorumluluğunuz olabilir.
sadece işinizi yapın ne eksik ne fazla. eksik olabilir ama fazlası kesinlikle olmasın.
amirlerle samimi olun. iş dışı konularda da makara yapabilin ama asla yalaka olmayın, ispiyonculuk yapmayın.
işten çıkınca wp iş grubuna bakmayin, çağrıları açmayın, çalışma arkadaşlarınızla dışarıda görüşmeyin.

orası bir kurtlar sofrası. gamsız olmayı yeri geldiğinde düşene tekme atmayı da iyi bilin.

tüm bunların sonucunda kimse size bulaşmaz herkes arkanızdan kendi halinde işini yapıp mesaisini bitiriyor der böylece saçma sapan dedikodu ve entrikaların malzemesi olmazsınız.

yok ki…
hiç yok…

iş arkadaşlarıyla iş ilişkisi dışında fazla senli benli olmamak.
dedikodulara girmemek.
mümkünse kendi işini kurmak. kimseye patronluk yalakalık çekmemek.

patron esprisine gülmek.

psikolojik tatmin..
saygı bazen hak ettiğini düşündüğün asgari maaşı almakla ölçülür, bazen iş yerinde çıkan ve 50 liraya yediğin mükellef yemekle, bazen makam odasıyla, bazen birilerinin seni gördüğünde ceketini iliklemesiyle..
150 000 kişilik kara ordusunu yaprak gibi titreten orgeneral için maaşının 5 milyon olmasına gerek yoktur. kendi standartlarında insan gibi yaşadıktan sonra bilir ki, yalnızca kendisi rahat gidebilsin diye trafik kesildiğinde 1 milyar dolar serveti olan adam da kuzu kuzu beklemektedir.

iyi bir yönetici ve kafa iş arkadaşları. yoksa çekilmez valla. ha bir de iyi konumlanmış çalışma masası ve konforlu bir sandalye. çalışana bu konforu sağla, bak bakalım bir daha kabız oluyor mu? glmdfglf