istiklal marşı

bir kaç sene sonra akp - bbp-yeniden refah- mhp- hüda par ve diğer sağ partiler, kısa süreli sıcak çatışma veya iç karışıklık tehdidi sebebiyle meclisi fesh edip şeriat getirdiğinde yeniden bestelenir. muhtemelen şöyle bir şey olacaktır.



ulan iso brahms dinlemiş adamsın ama milletin bug'unu bulmuşsun. primitif toplumlar böyle arabın yalellisi gibi tekrarlı nota dizimlerine bayılırlar.

ulkede onca kisinin daha iyisini yazabilecegi marş. ama bu da iyidir.

buradan
2025 yılında malum ırkın şımartılan fertleri tarafından ıslıklanan milli marşımız. türk olmanın suç türk olmayıp türklerin milli ve manevi değerlerine saygısızlığın ve ihanetin el üstünde tutulduğu kahpe bir dönemdeyiz.

kur'ân türkçesi ile orjinal metni;

milli mücadelenin motivasyon mebaı.

parla'nin daha iyi oldugu mars. evet.

şiir olanı hakkında bırakınız tenkit, övgüde bulunmak dahi bizim haddimiz değil. mehmed akif merhuma ilahi bir ilham ile yazdırılmış, türk askerinin ve ulusunun kahramanlığını anlatan büyük bir manzumedir. hali hazırda söylenen osman zeki üngör bey'in bestesinin de en iyi enstrümantal yorumu bence şu reklamdaki versiyondur.

her okuduğumda gururlandiğim marş

korkma diye başlar, istiklal diye biter. lal olursa türkün çocuğu yola düşer ve yola düşerse yörük olur, ayağına çarık giyer. gerçi kara lastik var, artık daha sağlam, ermenek de deniyor bizim yörede adına. ayağı kokutuyor biraz, çorapla giymek gerekiyor.

sözleri milli mücadelemiz devam ederken mehmet akif ersoy tarafından yazılan ve 12 mart 1921'de büyük millet meclisi'nde kabul edilen türk milletinin milli marşı. 1924-1930 yılları arasında farklı bir besteyle söylense de sonrasında bugün kullandığımız 1922 yılında osman zeki güngör tarafından yazılmış bestesi kullanılmaya başlanmış.

çocukken her pazartesi sabahı ve cuma akşam üstü okurduk. pek alışılagelmiş olmasa da ve söylenişi için ilkokulda ayrıca pratik yapsak da gayet coşkuludur. şiir gerçekten müthiş bir vatan ve millet aşkıyla yazılmış. bestesiz okurken bile tüylerinizin diken diken olması için biraz tarih bilen bir türk olmanız yeterlidir. hem istiklal marşımızın hem de atatürk'ün gençliğe hitabesinin anlatmaya çalıştığı şeyler son yıllarda çok daha fazla önem kazandı bana göre. türk milletinin bu iki metnin her cümlesini dikkatlice okuyup ders çıkarması gerekiyor.

"bastığın yerleri 'toprak' diyerek geçme, tanı,
düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır atanı,
verme, dünyaları alsan da bu cennet vatanı."

her seferinde düzeltmeme rağmen kızım ikinci kıtaya çatma, gurban olim çehreni ey nazlı hilal diye başlıyor. bir müddet böyle okuyacak artık, çare yok.

ulusumuzun milli marşıdır. öte yandan kimi sol partilerde, okunması büyük problem imiş diye bir polemik başlatmak isterim. bu arada sallamıyorum. bilgiye dayalı bir veri bu. yanılıyorsam da özür dilerim sorun yok.

milli şair akif'in kaleminden çıkan halk destanı.

mehmet akif ersoy denilince aklıma oğlu emin'in kamyon kasasında soğuktan donarak ölmesi gelir.

ilk kabul edildiğinde 6 yıl boyunca ali rıfat çağatay'ın bestesiyle okunmuş, daha sonra ise bestesi diğer ülkelerin milli marşlarına uyum sağlamak ve çağdaşlaşmak amacıyla osman zeki üngör tarafından değiştirilmiştir.

eski besteyi merak edenler için:

vatana, millete hayırlı olsun, şuğur açsın, dostu düşmanı hatırlatsın.

bugün 105 yaşında olmasına rağmen hala her okunduğunda tüyleri diken diken edebiliyorsa, bu sadece edebi gücünden değil, temsil ettiği o "hürriyet" genetiğinden kaynaklanıyor.
emanetin, hürriyetimiz kadar aziz...
"korkma" diyerek içimize serptiğin o cesaretin önünde hürmetle eğiliyoruz. ruhun şad olsun üstad.

(bkz: 12 mart 1921)
(bkz: korkma sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak)

bugün istiklal marşı'nın kabulünün 105. yılıymış. öyle "resmi törenlerde okundu" falan değil, gerçekten bugün.
düşünüyorum da, mehmet akif 105 yıl önce "korkma" diyerek başlamış bu destana. "korkma" ya. işgal altındaki bir memlekette, her tarafı işgalciyle çevriliyken, "korkma" demek. bu ne büyük bir cüret, ne büyük bir inanç.
ben bazen okurken sesim titriyor biliyor musunuz? özellikle "hakkıdır, hakk'a tapan milletimin istiklal" kısmında. çünkü bu sadece bir marş değil, bir milletin "ya istiklal ya ölüm" dediği anın fotoğrafı. o günlerde ankara'da soba başında yazılan bu dizeler, bugün hâlâ aynı etkiyi yapıyor insana.

marş basmayan her türk genci için bir kıvılcım kaynağı olan müthiş bir eserdir, yenen de, yenilen de sever bu marşı ve yılmaz türk muhafızlarının sırtında yer alan onur nişanesidir…

1970'lilerdeki orijinal bestesini değiştirmişler meğerse. eskisi daha güzelmiş.