kabullenildiğinde olgunlaştıran acı gerçekler

gecenin bu saatinde hatay zurna durum yiyemiyo olmam

seni kimse sevmedi, sevmeyecek. ha sen yine çabala tabi bi ihtimal diye, umut olmadan yaşanmıyor malum.

ben bunu söylüyorum ara ara kendime ve hayata devam ediyorum. yapacak bir şey yok, öyle ya da böyle yaşayacağız bi şekilde.

dün sevgilimden ayrıldım. daha doğrusu, o ayrıldı. yan yanayken bana dünyanın en şanslı erkeği gibi hissettiren o kadın, yaklaşık kırk gündür ilişkinin tüm yükünü benim omuzlarıma yüklemişti. en sonunda patladı. bir sürü şey söyledi de, en akılda kalıcı ciddi ilişkiye hazır olmadığı.

bilmiyorum. kafam karmakarışık. fikirlerim, duygularım, ruhum karmakarışık. en yoğun hissettiğim iki duygu hayal kırıklığı ve öfke. hak etmedim. çok şey var yazacak, söyleyecek, konuşacak ama artık hiçbir önemi yok. yanılmak istedim biliyor musun sevgili sözlük? hayat bana kafama vura vura "bre yazar bozuntusu, hayat senin yazdığın karakterler ve romanlardaki gibi değil." desin istedim. her birliktelikten biraz daha yorgun ve eksik çıkmaktan yoruldum.

olmadı. çok yoruldum, çok...

#2711144

potansiyeliniz yoksa kadınlar size aşık olmaz.

dünya senin etrafında dönmüyor , herşey seninle alakalı değil , hatta hiç bişey seninle alakalı değil.

bazı şeyler olmuyor bazı sevgiler gibi. bu dünyada olmayacak şeylerin de olduğunu kabullenince daha mutlu bir insan olabiliyorsun.

birgün yaşlanacaksın.
genç ve güzel olduğun günler fotoğraf karelerinde kalacak..
yüzün eskise de içinde ki çocuk hep öyle kalsın...

anime kizlari gercek degil.

edit: (agliyorum)

ben olgunlaşmak istemiyorum,şu acı gerçekler umurumda olmasın istiyorum. kabullenmek zor değil mi? ben mahallenin delisi olayım, dünya kahrımı çeksin yeter sıkıldım!

insanın "senin şu hayatta ne başarın var? vasfın ne?" denildiğinde söyleyecek iki kelamının olması lazım.

anasını satayım akşamın bir vakti şu akdeniz'in sıcağında allah'ın iskandinavyasından, almanyasından gelen turistlere 3 kuruş ekmek parası için türlü türlü soytarılık yapmak zorunda kalmışım, çalışanların ve patronun vıdı vıdısndan zor kaçıp evde azıcık dinleneyim, sokağın gürültüsünden kaçayım derken milletteki felsefe ve edebiyat aşkı gerçekten beni benden alıyor. evet gerçekten. acı gerçekten.

devletlerin kalbi yoktur.

sivilleri vurduklarinda pismaniz, affedin diye uzulmezler. umurlarinda olmaz.

her ne kadar birileri var diye düşünsek de, eninde sonunda hepimiz tekiz. yalnızca kendimiz varsak ayağa kalkabiliyoruz.

arkadaşlar bir kere bir ömür boyu para sıkıntısı olacak herkesin. yani çoğunun.
az olacak yetmeyecek .
iş sıkıntısı olacak. kendi işinde olsa başkasının işi de olsa iş sıkıntı. özgür değilsin. sevmediğin işlerde iş yerlerinde çalışacaksın.
aşk meşk sorunların olacak.
insan daha fazlasını isteyecek . maddi manevi hep daha fazlasını.
yaşlandıkça sağlık sorunların olacak. senin ve sevdiklerinin.
liste uzar ama ya bu ülke değişmez siyaseti sporu insanı hali boşuna düşünüp kafa yormayin hayatınıza bakın zevk almaya.
bu ülkede dünyada şucu bucu insan yok.
bir ırk din vs yok. zengin ve fakir var. iyiler ve kötüler var.

zengin olmak sağlıklı olmak yakışıklı güzel olmak vb şeyler insanın elinde olmayabilir.
ama iyi bir insan olmak insanın kendi elinde. en azından iyi bir insan olmalı.

acziyet içerisindesin. mutluluğun ve mutsuzluğun bir gülüşe, akan bir gözyaşına, doların yükselişine, işe geç kalışına bağlı. ruh halin bir terazinin iki kefesi gibi. yaşananlar seni dengede bırakmıyor. etkileniyorsun. iplerin çoğunlukla başkalarının ellerinde, nereye çekilirse. insanlar seni değil, senin onlara olan faydanı seviyor.

senin önemin, değerin sadece senin için geçerli. diğerleri için öyle olmak zorunda değilsin.

hiç kimse kaderini değiştiremez.

olaya mantıkla ve uzun vadeli bakacaksak olursak ölen birine ( ister yakın olsun ister uzak) kendini yıpratır derecesinde üzülmek saçma bir şey aslında, çünkü bizde bir gün öleceğiz zaten, sanki bize ölümsüzlük bahşedilmiş de, başkaları ölümlü doğaya sahip diye, onlar adına üzülüyoruz gibi. belki diyeceksin ki erken ölenlere üzülüyorum ben, yahu ne fark eder evrensel baktığımızda ben 30-40 sene daha fazla yaşasam ne değişecek sanki? yine göz açıp kapayıncaya kadar geçecek bir süre. ben de ölenlere karışıcam, benden sonraki onlarca nesil de, o zaman ölenlere değil de ölüm olgusuna odaklanmak, enerjimizi ölüm sonrasını felsefi olarak değerlendirmeye harcamak daha makul gibi geliyor. ya da illa üzüleceksek önce kendi halimize üzülelim ağlayalım çünkü ölümden hiçbirimiz kurtulamıyacak.

bazı insanlar değişmez. bazı insanların verdiği her söz yalandır. sevgi taklit edilebilir bir şeydir herkese inanma. sana kötü muamele yapıldığında bu hakettiğin için değil, karşındakinin kendisine yapılmasını istediği harekettendir. üstüne alınma ve ona benzeme. sen seviyorsun diye elma da seni sevecek değil. evet ne kadar okuduğunun ve kalifiyeli biri olduğunun zerre önemi yok. ilk okuldan öteye gitmemiş adam senden fazla maaş alacak.