kendi kendine konuşmak

bunun bir üst aşaması kendi kendine tartışmaktır. yaparım zaman zaman. genellikle ortak bir paydada buluşuruz. küslüğü pek sevmiyoruz.

en iyi yöntemi bence ayna karşısında kendi kendine konuşmaktır. kesin bir haltlar yemişsindir ve kendine gelmen gereklidir. geç aynanın karşısına “salak! kendine gel!” de sonrasında konuşma başlıyor..

ben ona kendi kendimizle konuşmak diyorum, 10,12 kişilik bir muhabbet kendi içimde.

bir seviye daha artırarak "içinden kendini kendine konuşmak" diyorum. içinizde fırtınalar kopar ama dışındız da deniz çarşaf gibidir.

yaklaşık altı senedir kendimle olan durum deli diye sınıflandırmayın kendinizi arkadaşım ben arada kendime bile sarılıyorum valla biraz araştırmaları okuyun.

eskiden, yapana deli damgası vurduran eğlenceli aktivite.

kendi kendimeyken her şeyle konuşabilirim; kapalı halde duran televizyon, pişirdiğim yemek, yazı yazdığım defter... ama en sevdiğim şey denk geldiğim örümceklerle konuşmak.

evet, uzaktan bakınca cidden bir delilik izlenimi bırakmıyor değil insanlarda.

kişi farkındaysa normal.
değilse psikoz olarak sınıflandırılıyor.

kafamın içindekileri kendime anlatıp kendimin beni dinlediği muazzam bir aktivite. tavsiye ederim.

covid-19 ile birlikte hayatımda büyük bir yer kaplamaya başlayan tedavi yönetimi.

geçen dışarıda çocuğun biri yanımdan geçerek bişeyler diyordu kendi kendine de
beni mi trolledi istemeden mi yaptı bilemedim.

en azından sizi dinleyen bir muhatapınız vardır. bu doğuştan şanslı olduğunuzu gösterir. hayatta olmakla bu melekeyi kazanırsınız.

bazı başlıklarda gerçekleştirdiğim eylemdir.

yalnız kaldığımda bolca gerçekleştirdiğim eylemdir. hiçbir şey değil de beş dakika sonra kavgaya tutuşuyorum kendimle.

kendinizi karşınıza oturtup iki lafın belini kıralım dedikten bir süre sonra lafın lafı açmasıyla daha da körüklenen eylemdir. insanın kendisiyle tanışmasının da bir yoludur. eğer muhabbet kötüye giderse küçük esprilerle güldürebilirsiniz karşınızdakini. böyle diyince çoklu kişilik bozukluğu gibi oldu ama siz biliyorsunuz beni. kendinize kendinizden bir şeyler de ısmarlayın ki içinizin tadı kaçmasın.

banyodayken sıklıkla yaparım.çok da güzel küfür ederim kendi kendime. bi kendimi dövmediğim kalır. işe yarıyor ama sizde deneyin, rahatlatıyor.

dışarıdan gören insanlar lütfen bunu psikiyatrist bir sorun sanmayi bıraksınlar

en çok yapmayı sevdiğim eylem.

kafama göre birini bulamadığım için daima yaparım.

herşeyi dertleşebilmektir rahat rahat.

maske takmaya başladığımızdan beri , iç sesim benimle artık konuşmaya daha çok başladı ve genel de çok şarkı söylüyor ve sağolsun fikir veriyor

ev ortamında bunu o kadar sık yapıyorum ki annem ile babam artık beni ciddiye almamaya başladılar. almadıkları için de kullandığım dil sivri oluyor. bu yaşıma kadar biri de bana “esdemirei, yavrum, senin ne sorunun var? ne bir arkadaşın var ne de [hâliyle] sevgilin var. ne bir sosyal aktiviteye katılıyorsun ne de başka bir şeye. evde hiç mi canın sıkılmıyor? yarım gün evde durunca bizlere fenalık basarken bunun sonucunda en kötü markete giderken sen hiçbir şey yapmıyorsun. kabul. biz [özellikle annem] arkadaşlık kavramının yokluğunu hissettirmesek de yaşıtların hatta daha büyük kişilerle tanışman sana yeni bir hayat bakış açısı sağlamaz mı?” gibi ifadeler kullanmadı. hâliyle ben de kendime kendime konuşarak kafamı rahatlatmaya çalışıyorum. bu durumun vehameti yüzünden hiç umursamasam da insanlara mesafeli yaklaşıyorum. insanın kendisi ile konuşmak böyle tedbir odaklı bir bakış açısı sağlıyor. saf yanım hep iyi yönlerini görmek isterken hakiki yanım ise hep gerçeklerin yol açtığı o baskıyı bedenine bitmek bilmeyen bir lodos gibi vuruyor. bundan dolayı insanlarla benle konuşurken hayat emaresi görmeyip konuşurken ciddiye almıyorlar, almışlarsa da kademe kademe bu düşüyor. özetle her kendi kendi konuşana bir yafta yapıştırmadan önce kafasında türlü türlü sorunları olduğunu görmezlikten gelmemek gerekiyor.