kendi kendine konuşmak

bugün kendi kendime konuşmaktan çok kendi kendime tartışmayı sevdiğimi fark ettim. sakin bir şekilde konuşmayı da seviyorum tabii ama tartışma kadar zevk vermiyor.
asıl iyi noktası ise kazanan da ben oluyorum kaybeden de , buna rağmen kafamda bir şeyleri çözümlemiş olabiliyorum. çözümleyemesem de dediğim gibi kendimle tartışmayı seviyorum. başka insanlarla tartışmaya pek gerek duymadığım için onlara olan tartışma hıncımı kendimden çıkartıyorumdur belki de , neyse ki kendimle tartışmak daha ekşınlı *.
ama her saat yaparsanız işin eğlencesini kaçırarak sadece tartışmadaki gerilim sırasında kendinize söylediğiniz kısma odaklanırsınız orası ayrı bir konu.
bu arada eğlenceden çok o kısma odaklanmanız lazımdır zaten yüksek ihtimalle, orası daha da apayrı bir konu.

kendi kendime konuşmayı ve tartışmayı seviyorum çünkü kendime bir şey anlatmaya çalıştığım zaman bunun için ayrı bir çaba sarf etmeme gerek kalmıyor, ki insanlara bir şeyler anlatmaktan kaçınmamın da en büyük sebebi bu. kendimi tanıyorum az çok, hangi konuda ne düşündüğünü biliyorum, ona neyi nasıl anlatacağımı biliyorum, kendime bir şeyler anlatmak her zaman çok daha kolay oluyor, açıkçası kolaya kaçıyorum bu konuda.
fikrimce insanı kendinden başka kimse anlayamaz. bu yüzden de herkesin kendi kendine konuşmaya ve tartışmaya ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.


*

zeki insanların özelliklerinden biri.

en iyi motivasyon şekli.

çok coşunca radyo yayıncısı oluyorsun, diggat et kendine.

bi bakmışsın bakırköy ruh ve sinir hastalıkları.

aşırıya kaçmamak lazım bence. ham yaparım sizi ayrıca. mıncırırım ya.

normal eylemdir. kimseyle konuşmanın zevk vermediği bu çağda kendinle anlaşabilmek ne büyük ayrıcalıktır azizim...

hayatım boyunca aralıksız yapıp asla bıkmadığım, çok da eğlendiğim eylem.

benim bu.
kendi kendime konuşur, sohbet eder, espri yapar güleriz.
sonra birden şartleller atar kavga da ederiz.
gönlünü alırım ama kendimin, onun bana küs olmasına gönlüm el vermiyor çünkü.
canım kendim..*

bu konuda yılmaz’la * kapışırız diye düşünüyorum. artık durum kendi sözümü kesip karşıt argüman sunma boyutuna geldi. hayır muhabbet sarıyor da. yolda giderken şarkı dinlemek sarmayınca kulaklıkla biriyle telefonla konuşuyormuş gibi yapıp kendi kendime konuşuyorum mesela. zaman tasarrufu da oluyor. ben bunun ayarını fazla kaçırdım sanırım ya…

sokakta yürürken gece uykuya dalmadan otobüste içten içe sürekli konuşurum. bazen sadece kendimle değil kaybettiklerimle konuşurum. sanki ben her konuştuğumda beni dinliyorlarmışçasına...

bizim ailede genetik.

full tum aile boyle. ben dahil

bilinçli yapıldığı takdirde kişiyi delilikten kurtaracak dilsel ve içsel spor. üstelik kendi kendine konuşanların zeki bireyler olduğu söylenir.o vakit dönün duvara veya ekrana konuşun konuşabildiğiniz kadar.

en sevdiğim şey. çok sık sık yaparım bir de.

(bkz: monolog) şizofreniye giriş 1 .

içindense ben de sürekli yaparım. çok rahatlatıcıdır. ama sesliyse bence psikoloğa görünmekte fayda var.

kisinin sadece kendisinin oldugu ortamda icten veya distan kendisiyle konusmasi hadisesi.

ablamin suan yapmakta oldugudur kendi odasinda. sesi buraya kadar geliyor. ondaki ozguven bende de olsa keske.

kimse beni anlayacak kapasitede değildi*, bende kendi kendime konuştum. lakin, kola buzlukta biraz daha dursun-durmasın muhabbetinden kavgalıyız.

kişinin rahatlamasını sağlayan tabii bir vesile.ayrıca çokça dle gelen bir rivayete göre zekilerin sıkça yaptığı bir spor.

ne boşu be kardeşim. yeşiller giymiş insanı görmüyor musunuz?



merhaba, aynı masaya denk gelmişiz. ben mastor, siz?

kavga ederken ben miyim haklı ben mi onu bile çözemiyorum.

kendini sakinleştirebilirsin de doldurabilirsin de. uç etkileri olan eylemdir.