mükemmeliyetçilik

kaybettirir. çünkü mükemmel bir ütopyadır.

kendimde muzdarip olduğum huydur. her şeyin en iyisi olsun istemektir. en iyi şekilde yapmaya çalışmaktır. dinlenmek için oturduğun koltuktan kalkıp, yorgunluktan yapmayı bıraktığın işi yapmak demektir. kimseye inisiyatif verememek, her şeyi kontrol etmek hiç olmadı gözaltında tutmak demektir. kafada sürekli öncelikler ve yapılacak işler sıralamasının olması demektir. her şeyin eş zamanlı ve eş güdümlü şekilde iyileşmesine uğraşmak demektir. başka türlü olmaz. olursa huzursuz olmak demektir. içinin rahat etmemesi demektir. ama istediğin şekilde, hiç olmazsa mükemmele yakın şekilde yapıldıysa oturup zevkle izlemek, gururlanmak demektir.

kontrol friklik (kontrol manyaklığı) ile karıştırılıyor. karıştırmayın; ikisi apayrı şeyler.

mühendisseniz işlerin bitmemesine yol açar.

çevresindekilere hayatı dar eden insan özelliği.

asla beğenmedikleri gibi devamlı kusur bulmaları, pimpirikli olmaları, ağızlarından eleştiri harici cümle çıkmamasına rağmen mükemmel olmadıklarına dair bir cümle duyduklarında hayata küsmeleri ve daha bir sürü şey.

siz yetersiz değilsiniz onların ayarları bozuk.

bir mabel matiz şarkısını hatırlatan başlıktır;

mükemmeli araya araya mükemmeli
gamlı gemi vurdu karaya, bu gamlı gemi…

"mükemmeliyetçiyim" diyen insanların bi kısmının (belki de büyük kısmının) mükemmeliyetçiliğin gerçekten nasıl bir şey olduğunu bildiğini sanmıyorum. titiz olmak, çok çalışmak vs. mükemmeliyetçilik sanılabiliyor.

hastalıktır. tedavi edilmesi gerekir.

altında değersizlik, yetersizlik gibi şeyler yatar.

insanoğlu dediğin yanliş ve doğrudan ibaret. o yüzden mükemmel bir insan olamaz. haliyle karşı taraftan da bekleyemez. bana göre saçma bir zihniyet. insan değerini düşürmeye sebep olabilir.

kendini önemsediğini ve sevdiğini düşünen insanın, güç ve kontrol isteği konusunda kendini fazlasıyla yıprattığını fark etmesiyle son bulur.

hata yapma korkusuna ve bunun sonucu olarak da kaygı bozukluğuna yol açar. çözümü bulunmazsa bir hayata mal olabilir.

içine düştüğüm ve çıkamadığım girdabım. umarım psikiyatri tedavisine başladığım şu günlerde bu girdaptan bir şekilde çıkarak hayatıma kavuşurum.

(bkz: harun can) abim tedx konuşmasında; "mükemmel iyinin düşmanıdır" demişti. çok hoşuma gitmişti bu laf. dünyada hiçbir şeyin mükemmel olma ihtimali yok çünkü mükemmel olmayan, kaotik bir evrende ve dünyada yaşıyoruz. aciz insanlar olarak, yaptığımız/ürettiğimiz işlerde kaliteyi gözetirsek, zaten mükemmele yakın bir sonuç vereceğiz. bir de ölümlü dünya, çok da kasmamak gerek bazı şeyleri.

mükemmellik kusurdur..

çocuklukta aşırı derecede baskı gören ve tuvalet eğitimi gibi konuların zorlama ile öğretildiği kişilerde kendine güven ile ilgili sorunlar ortaya çıkmaktadır.

bu insanlar için asla tam anlamıyla yeterli olamayacakları inancı devam ettiğinden yaptıkları işlerin asla olması gerektiği gibi yapıldığına inanmazlar.

dışarıdan bakılırsa işlerini düzgün yaparlar ama içten içe yaşadıkları belirsizlik stres ve zorlanma yapar. bu stres de tüm hastalıkların temelini oluşturan vücut yapısını bozan bir durumdur.

sulu bira ortamlarının vazgeçilmezi.

şöyle bir sahne hayal etmek gerek. tercihen leman gibi leş dekorlu bir barda 50 cl efes'i pipetle içen dombili bir hatun ve onun kankasının, rezil masasını bi hayal edin. hafif abartılı bir makyaj, bol keseden dağıttığı iğrenç bir kahkaha.

tam şüp şüp çekiyor birayı, aslıcım beni biliyorsun fazla mükemmelliyetçiyim ben ahmet'le o yüzden olmadı bla bla.

tam böyle b.ktan masaların muhabbeti bak bu. sekmez.

sonu hezimet

başarısızlıktır.

üzerinde kontrolümü sağlamayı amaçladığım özelliğimdir. çünkü ertelememe ve mutsuz hissetmeme yol açıyor.

günlerimi verdiğim makalemi bitirip güzel not aldığım halde kendimle hiç gurur duyamadığımda anladım tehlike çanlarını çaldığını. burada bir durdum. "heh bitti sonunda, öyle çok tebrik edilecek yanı yok," dedi kafamın içi.

pardon, nasıl? üzerine saatlerimi vermişim. hiç mi azcık mutlu olmaya hakkım yok. keyif almaya, rahat hissetmeye. o sese göre yok. yapmam gerekeni yapmıştım sadece. tamam demedim ona. bir sonraki ödevime defalarca kontrol etmeden yolladım. bir başka ödeve ise üzerine saatlerce kafa yormadan. evet belki birkaç puan düşük aldım. fakat en azından enerjim tükenmedi.

bir de yetmiyormuş gibi her şeyi harika yapacağım diye bahaneler bulup ertelemeye de başlamayayım mı? allah! bildiğin bataklık. ne oluyoruz, sen kimsin mükemmeliyetçilik. kusurlarımız bizi insan yapan şeyken, bu kötü iç sesime kulak vermemeye karar verdim. önceden sabah 9' da şunu yapacağım deyip 10'da kalktıysam 9' da yapacağım işleri yapmazdım. üstüne bir de kendimi suçlar, vicdan azabı çekerdim. çünkü bir insan vaktinde uyanmadıysa diğer zamanları boş olsa bile ona zaman ayırmaya gerek yoktu. 1 saat için 15 saat boyunca kendine kızabilirdi.

şimdi kendime diyorum ki bu bu işlerim var, gün içinde uygun vakitte tamamlamaya çalışacağım. yavaş yavaş alışıyorum. bir dostumla konuşur gibi kendimle konuşmaya çalışıyorum artık. eskiden kendime merhamet etmeyi pek beceremezdim. akıllanıyorum işte. farkındalığımı, öğrendiğim bilgileri önce kendi üzerimde uygulamak eğlenceli ve zormuş. yeterince iyi olsak yeter.

sosyal psikolog pelin kesebir'in ertelemeye dair şöyle bir tweeti vardı. kulağa küpe olsun:

"bir işi yapmaktan ne kadar kaçınırsak, zihnimiz bunu meşrulaştırmak adına onu o kadar gözümüzde büyütmeye, korkutucuymuş gibi algılamaya başlar. içimizde bu kaçınma refleksini hissettiğimiz anda bunu o işi hemen yapmaya bir davet olarak görme alışkanlığı üzerinde çalışabiliriz."