sözlük yazarlarının dertleri

kulağım akınca augmentin mi yoksa nurofen mi içeceğimi bilmemek gibi dertlerim var hayatta. bunları yalnızlık sosuna batırıp twitter'da satma yaşım da geçti. elimde iki hap ile, çükülop gibi duruyorum akşam ayazlarında. aranmak değil bu, ilaç. sağlık asla şakaya gelmez. aspirin içiyorum bazen. drama yaratamayınca, deliye vurdum hafiften. bir insanın yalnızlık draması yaratma maksimum yaşı 37 bence. o saatten sonra aspirin hep.

kombinin balkonda olması. oturduğun yerden kombi ayarlamak varken, sibirya ekspedisyonuna çıkmak gibi bir şey. rüzgarın şiddetine göre kombiye ulaşma sürem değişiyor. hafif esintide 3 saniye, fırtınada 8 saniye, bugün ise sanırım asla. *

ay edit durr: şarjım yüzde on altı. çantamdan şarj aletimi almaya üşeniyorum. muhtemelen yüzde beş kalınca en enerjik halimle koşucam hole. üç adım yav üç adım. yalan olmasın altı yedi adım da olabilir. almaya gidince sayacam. halledicem çözücem her şeyi ben.

derdimi seveyim.
yok bir sitemim hayatta her şey kısmet. *

çaresiz bir derdim var. hastayım ve bu hastalık ölünce bitecek ölene kadar hasta yaşamak ilaç içmek zorundayım. işte benim de derdim böyle

derdim bir değil iki değil. bazı insanlara göre bunlar aşılması gereken basit problemler,bazı insanlar için intihar sebebi.
ben sessiz takılmayı tercih ediyorum artık. konuşmaktan bıktım.
anlaşılmamakta ısrar edilmek,taciz,dışlanmak,şiddet görmek,mobbing uygulanması,haksızlığa uğramak... artık bunları bünyemde taşıdığım için ağzımdan söz olarak da çıkmıyor.

epilepsi belki bana bahşedilmiş güzel bir nimet,çünkü hafızam o kadar mahfoldu ki hiçbir şey hatırlayamıyorum.

saçlarım uzamış yaaaa.

saçlarım belime değecek neredeyse yaaa.*
oğuz yaaa.*

(bkz: ne güzel dertler var be)

2000 karmam olmuş şimdi kapitalist yoldaş bakkaldan "takipçileri görme özelliği" alsam puanlar tümden gidecek.
ben 1999'u geçince otomatik açılıyor sanıyordum.
dertlendim epey. biraz daha biriktirip öyle mi alsam bilemedim.

dışarı çıkıyorum. azıcık gözüme renk gelsin istiyorum. tamam.

abi dışarı çıktığım gibi gözüm yaşarıyor. renk falan kalmıyor gideceğim yere kadar. bu ney la. yıldım.

derdini sey yapim mi diyosunuz ne dersiniz bilmem ama ben eski telefonumun kamerasini istiyorum ya. cok guzel cekiyodu allahin iphoneu fotolari karaltmasin diye bi de ayar yapmak gerekiyomus. o kadar para verdik tusa bascam sadece ben ya. emektar oppomu ozluyorum

şu hayattaki tek derdim ülkemin ve milletin düştüğü içler acısı durum.

bazen farazi düşünüyorum. fantezi dünyası. hayal yani. egeliyiz. bunlara karşı silahlı hareket başlatsam diyorum. dediğim yerde kalıyorum. zira bu o.. çocukları pkk'nın üzerine atmadığı bombayı füzeyi bizim üzerimize atarlar a..k.. hatta ege dağları ormanlık olduğu için yasaklı napalm bombasından tut fosfor, sarin, şarbon depoda ne varsa üzerimize boşaltır.

evet.
hikaye bu kadar.

biraz fazla yandım galiba denizde, sırtım kaşınıyor; soyulmaya başlarsa şimdi bi de...of, off.

benim kendi butonum var tşk.

bizimkisi inan memleket derdi be kardeş.. desem mi demesem mi diye düşünüp durdum.. (bunu yürekten söyleyenler aptal muamelesi görüyor ya, o yüzden olmalı.)
ossun.. :)

yazarsam hiçte azınlık olmayan bir güruh bana “derdini silkeyim butonu” hediye edebilir. o nedenle susma hakkımı kullanıyorum.

japon yen'i...

hiç almamışım bundan mı alcaz artık? dolar bitti falan diyollar...

istediğim şeyleri istediğim gibi yiyemiyorum ve bu durum o kadar geriyor ki beni artık. vücudum ısınıyor gerilmekten sanki.
o gün istemeden bi şekilde öğünlerim aksadı diyelim, mesela bugün arkadasimin evinde kaldığım icin cok az şey yedim kahvaltıda. bir anda tüm dengem bozuldu artık sinirlerime hakim olamıyorum. hadi tamam ye biraz ki sürdürülebilir bir diyet yapabil diyorum. ama yok yediğimdeki vicdan azabından da mutlu olamıyorum. vicdan azabı duymasam yine tatmin olmuyorum o zevkin biteceğini bildiğimden. kaldı ki aile evinde burda olmasam bu durum bu kadar zorlamayacak çünkü iki tatlı yememiş olucam ama ardından 5dk sonra eğlendiğim bir şeyle ya da bi hedefimle meşgul olucam burada ise mümkün değil. serbest öğünlerimi en güzel şekilde planlayıp yapmak istiyorum. yapamayınca çıldıracak gibi oluyorum. aynada sürekli verdiklerimi geri alıp almadığıma bakıyorum. bunun gitgide sağlıksız psikolojik bir boyuta evrilmesinden de endişeleniyorum. sürekli kendimi bildim bileli kilo problemiyle uğraştım dönem dönem diyetisyen eşliğinde diyetlere başvurdum başarılı da oldum ama sonrasında aldım o kiloları. şimdi yaklaşmışken istediğim görüntüye elimden aynı şekilde kayıp gitmesinden korkuyorum. hayat biçimi haline getirmekti en başta hedefim. yapıcam da .ama o kadar işte sözlük daralıyorum

yağmur yağıyor. şemsiye yok.