sözlük yazarlarının dertleri

tek derdim sensin

işsizlik

basur ve ishal. evet.

yanlıs meslek secmek

son üç senedir yaşamakta olduğum mesleki belirsizliktir.

yıllarca iyi okullarda çalıştıktan sonra yeni bir şehre atandım. bu şehrin en uzak ilçesinin, en uzak köylerinden birine. ve bu köyün belde olduğu zamanlarda açılmış olan bir çok programlı anadolu lisesine. en kalabalık sınıf 12 kişi, en tenha sınıf beş kişi idi. o esnada beni köydeki ilkokula da görevlendirdiler. aslında her şey iyi gidiyor gibiydi.

ama bu okullarda bir sene çalıştıktan sonra ikinci senenin başlarında, kasım ayında okula bir müfettiş geldi. okulu gezdi. okul idaresi ve öğretmenlerle görüştü. ve bir hafta sonra okul kapatıldı. hem öğrenci sayısı az olduğu için hem de deprem riski nedeniyle.

bizi de ilçedeki anadolu lisesine görevlendirdiler. bu okula gidince derslerin nasıl olacağı, kaç saat derse gireceğimiz gibi soruları düşünürken ders olmadığını öğrendim. bana okula bir gün gelip nöbet tutup imza atmamın yeterli olduğunu söylediler. üç ay kadar sadece nöbet tutmak için okula gidip oturdum. o arada üç kez tayin istedim başka ilçelere ama olmadı.

sonra ikinci dönem beni imam hatip lisesine görevlendirdiler. mutlu oldum. okula gittiğimde ise en kalabalık sınıfın 12, en tenha sınıfın iki kişi olduğunu gördüm. o dönem de böyle kapandı. yazın yine sağa sola tayin istedim. yine olmadı.

ertesi sene başında beni yine imam hatip'te görevlendirdiler ama bu sefer okulun en kalabalık sınıfı 5, en tenha sınıfı iki kişi idi. o arada bir ilkokula görevlendirildim yine. bu kısım güzeldi.

bu dönem başında ise artık imam hatip'te değil fen lisesinde derse gireceğimi öğrendim. ilçede birkaç okul daha var. belki bu tanımı haftaya günceller yeni okulumu yazarım.

önümüzdeki hafta proje okulları için başvurular açılacak ama benim o kadar inançlı bir insan olmadığım ve o sendikaya üye olmadığım için şansım az gibi. bakalım neler olacak?

biri evi temizlesin, biri bana yardımcı bulsun, ben de huzurlu huzurlu işlerimi yapayım.

yurdum kadınının evi temiz olmadığında kendini kötü hissetmesi hissi, kadınlarla ilgili hemen her şeyi yendim, bunu yenemiyorum.

eskiden de öyleydi, hasta olurdum, aklım evde kalırdı.

sanırım ben orta asya’dan gelenlerden değilim, ben sabit yerde yaşayanlardanım. başka bir şey ev ile bu kadar bütün olmamı açıklayamaz.

binlerce çocuk ölüyor. kadınlar tacize uğruyor ama ismail ölmesin diye koç indiren tanrı bu olanlara seyirci kalıyor.buna katlanamıyorum..

şimdi derdim şudur; çay içmek istiyorum ama insanın dişinin rengini değiştiriyor çay. dişleri süper beyazlatan diş macunları da bana çok zararlıymış ve diş hassasiyetine sebep oluyormuş gibi geliyor. çünkü ne münasebet sen benim kemik rengime nasıl müdahale edebiliyorsun?

27 şubat'a tarih verildi ve ben hala ameliyat olup olmamak arasında gidip geliyorum.
korkuyorum, tedirginim, bir yandan da olmam gerekiyor çünkü gittiğim tün doktorlar bu tavsiyeyi verdi.
kafamı toplayamıyorum. ne yapacağım bilmiyorum gerçekten...

anlık şu:


apis mellifera delirdi benim ruj - mevsim uyumu faşizmim karşısında...

edit: bilin bakalım ne olmuş? makyaj gurusu bi arkadaşımız sisi haklı demiş...
iyice anlat dedim, bayılıyorum haklı olmaya. *

#3407359

bakın arkadaşlar. politik doğruculukta olduğu gibi delirdim. allık ve far paletinde anlarım yazlık kışlık muhabbetimizi ama rujda anlayamam....... anlayamam ya....

yeminim olsun o ruj yazlık makyaja gidecek. nisan ayında see yaaa....

evet bu arada (bkz: sissy hankshaw) ile anlık derdimiz budur. daha da dert istemiyorum arkadaş zaten aylardır mahvolduk

kulağım akınca augmentin mi yoksa nurofen mi içeceğimi bilmemek gibi dertlerim var hayatta. bunları yalnızlık sosuna batırıp twitter'da satma yaşım da geçti. elimde iki hap ile, çükülop gibi duruyorum akşam ayazlarında. aranmak değil bu, ilaç. sağlık asla şakaya gelmez. aspirin içiyorum bazen. drama yaratamayınca, deliye vurdum hafiften. bir insanın yalnızlık draması yaratma maksimum yaşı 37 bence. o saatten sonra aspirin hep.

kombinin balkonda olması. oturduğun yerden kombi ayarlamak varken, sibirya ekspedisyonuna çıkmak gibi bir şey. rüzgarın şiddetine göre kombiye ulaşma sürem değişiyor. hafif esintide 3 saniye, fırtınada 8 saniye, bugün ise sanırım asla. *

ay edit durr: şarjım yüzde on altı. çantamdan şarj aletimi almaya üşeniyorum. muhtemelen yüzde beş kalınca en enerjik halimle koşucam hole. üç adım yav üç adım. yalan olmasın altı yedi adım da olabilir. almaya gidince sayacam. halledicem çözücem her şeyi ben.

derdimi seveyim.
yok bir sitemim hayatta her şey kısmet. *

çaresiz bir derdim var. hastayım ve bu hastalık ölünce bitecek ölene kadar hasta yaşamak ilaç içmek zorundayım. işte benim de derdim böyle

derdim bir değil iki değil. bazı insanlara göre bunlar aşılması gereken basit problemler,bazı insanlar için intihar sebebi.
ben sessiz takılmayı tercih ediyorum artık. konuşmaktan bıktım.
anlaşılmamakta ısrar edilmek,taciz,dışlanmak,şiddet görmek,mobbing uygulanması,haksızlığa uğramak... artık bunları bünyemde taşıdığım için ağzımdan söz olarak da çıkmıyor.

epilepsi belki bana bahşedilmiş güzel bir nimet,çünkü hafızam o kadar mahfoldu ki hiçbir şey hatırlayamıyorum.

saçlarım uzamış yaaaa.

saçlarım belime değecek neredeyse yaaa.*
oğuz yaaa.*

(bkz: ne güzel dertler var be)

2000 karmam olmuş şimdi kapitalist yoldaş bakkaldan "takipçileri görme özelliği" alsam puanlar tümden gidecek.
ben 1999'u geçince otomatik açılıyor sanıyordum.
dertlendim epey. biraz daha biriktirip öyle mi alsam bilemedim.