sözlük yazarlarının yaşadığı son saçma olay

hepsiburada'da kartla ödeme yapamıyordum hata verip bankanızla görüşmeniz gerek diyordu. bankayı aradım sorun kartınızda değil dedi bunun üzerine hepsiburada'yı aradım. kadın bana diyor ki kart bilgilerinizi yanlış giriyor olabilirsiniz, kartınızın cvv kodu geçerliliğini yitirmiş olabilir. başka sitelerden aynı kartla alışveriş yapabiliyorum, bankayı aradım kartımda sorun yokmuş diyorum "hanımefendi sizden başka sitelerin doğrulamasıyla bizim doğrulamamızı kıyaslamamanızı rica ediyorum" diyor. tabii işe yaramaz uyuz bir uygulamamız var demiyorlar da insanı aptal yerine koymaya çalışıyorlar, aynısı bir daha olursa üyeliğimi sonlandıracağım.

tanımadığım bir numara tarafından gün boyu whatsapp’ta görüntülü arandım. neden aradığını sorduğumda, “numaralarımız birbirine çok benziyordu, aramak istedim.” diye bir cevap aldım. gerçekten de numaralarımız son rakam dışında birebir aynıydı. ama numaralar birbirine benziyor diye bir insan tüm gün/ aranır mı? bu nasıl bir işsizlik, bu nasıl bir kafa, bu neyin motivasyonu abijim?

benzin istasyonunda çalışan çocukla spor salonunda karşılaşmak ve çocukla aynı ağırlıkta squat yapmak.

gel katıl bana diyor, gelemem uzak işim var diyorum. meğer online oyuna çağırıyormuş.

ofise girdiğimde, çay kahve yapan kızımızın bana ait aynayla masasında oturmuş makyaj yapmasıyla karşılaştım.

abla aynanı ödünç aldım dedi...

bu kız bizi üst üste koyup.. neyse susacağım.

metroda “sizi birine benzeteceğim” diyen bir amca, o ismin serkan keskin olduğunu söylemişti. şu yaşıma kadar beni birilerine benzetenler oldu ama bu kadar uzak bir ismi ben dahil sosyal çevrem düşünemezdi. ben kel değildim bu 1. ismail abi adlı bir karakterle anılmak istemezdim 2.
ardından amcamız eline aldığı sözcü gazetesine göz attı ve avrasya projesinden bahsedip, türkiye’nin çin’e benzer bir coğrafyaya sahip olduğunu, bu yüzden uzak asya üretim tarzının bugün bir ihtiyaç olduğundan bahsetti. ben “istanbul’da pirinç yetişmez” dediğim için biraz darılmış olmalıydı ki, başını sallayıp gazetesine devam etti.
belki yıllardan beridir taşıdığı umutları için doğru bir cevap olmayacağını düşünerek, biraz mao’dan, biraz vietnam’ın gelişen ekonomisinden bahsettim. böyle bir sohbetimiz oldu.
aynı yerde indik. çıkışta ben sigarama uzandım, ona da ikram ettim ama “ben sigara içenlerle konuşmam” deyip hızla uzaklaştı.
bu hikaye mi saçma yoksa sigara içenlerin içmeyenlerden fazla olduğu bir ülkede böyle bir tutum almak mı… bu soruyu varın siz düşünün.

iş yerindeyim. kapı birden açıldı. birisi geldi, bakıştık. merhaba dedim. biz hacca gidiyoruz, 7 haziran'da döneceğiz, sizlere de dua ederiz, arkadaşlara selam söyle dedi ve gitti.

en son lisede gördüğüm-daha doğrusu beni gören yani kendisini hiç hatırlamıyorum, sıfır hatırlamak- aynı liseden mezun ve benden 3 dönem küçük birisi yıllar sonra dedi ki/yani bugün: ben seni hatırlıyorum sen eskiden sayısaldın sonra eşit ağırlıktan tercih yaptın da bilmem ne
yav iki haneli yıl olmuş lise nedir?
sen kimsin?
benim tc kimlik numaram nedir?
ben liseye gittiğimi unuttum o dediğinde hatırladım
böyle beni hatırladıklarında-hele ki bilmediğim biriyse hem tedirgin oluyorum hem de çok şaşırıyorum.

esir aldılar baskın çıkmazsan basıp çıkıcaklar .

birkaç hafta önce trafikte geldi. çağlayan taraflarında trafikte beklerken müzik dinlerken canım sıkılmasın diye yüksek sesle dinlediğim şarkıya ben de eşlik ediyordum. zira o esnada evanescence’dan bring me to life çalıyordu.
neyse şarkının ilk verse’ü bitti amy lee until you find it there and lead it back home cümlesini söyledi ve ardından yan şeritte bekleyen adam hayatında o anı bekliyormuş gibi wake me up diye bağırdı. ben de istemsizce devam ettim wake me up inside dedim sonra yine ican’t wake up dedi ben yine wake me up inside dedim sonra şarkıyı karşılıklı söylemeye devam ettik ve baya trafikte düet yaptık. sonra o sağdan çıkış yaptığı için devam etmedik. öyle bi saçma bir olaydı.

bira bardağında cin içen bir yazar gördüm. yaygın bir durum olmasa gerek. yoksa alem değişti de ben mi cahil kaldım.

ışıkta bekliyorum. yanıma bir adam geldi. başka bir adamı göstererek dedi ki "adam delirmiş, bana hayırlı cumalar diyor ama bugün cumartesi. manyak mıdır nedir?" o gün perşembeydi. kendimden şüphe ettim, açtım telefonu takvime baktım.

sabah pencerenin önüne güvercin konmuş. tarçın zıplayıp pencereye atlıyor. cama çarpıp yere düşüyor. sonra yeniden atlıyor. kim kedilerin zeki olduğunu söyledi acaba? pencere açık olsa kendini intihar edecek şaşkın. kuş görünce gözleri dönüyor. herhalde kuşları görünce hormonlar devreye giriyor kedilerde de.. ponçik ya, tam tweety'nin sylvester'ı..

dün akşam mekan dan fatih çağırdı,

kapanışa yakın bazı garabet tipler gelmiş. ne olur ne olmaz gelir misin diye rica etti.

gittim 2 çay içtim çocuklar gayet efendi görünüyor falan derken. çalışan kızlardan birini sordular fatihe o da çıktı dedi. ha tamam selam söylersiniz ben abisiyim dedi gitti.

şimdi bir kızcağız a baktık bir bu dağ ayısı ve arkadaşlarına lan bunların ikisi aynı aileden olamaz.

olay çıkacak diye gittik.

birader siz ne anlatıyonuz ya

bu ara çok saçma bir ghosting yedim ama niye ve niçini anlamlandırabilmek de güç. jakuzi koca bir saçmalık şarkısı gibi bir hissiyat

gecenin bir yarısı gişeye varan turizmden bir otobüs yanaştı. 30 lu yaşlarda tas kafa tıraşlı muhtemelen yoldan gelmiş yolcu alıp devam edecek bir otobüs kaptanı. öylece yüzüme bakıyor. geçiş ücretini söyledim. para yok dedi. kredi kartı da olur dedim, o da yok dedi. nasıl yapacağız peki kardeşim. öpüşüp mü geçeceğiz dedim. sen kapıyı aç yukarıdan para alıp geliriz, kaçmıyoruz ya demesin mi? kardeşim bu kapı otomatik açılır. sen ara yazıhanecini getirsin para dedim. dayı türkçe anlamıyor musun aç kapıyı gidip para getireyim diyor. olmaz dedikçe üsteliyor. bir ara beni tehdit etti. yaşça benden büyüksün kendini bana kırdırma dedi. güldüm. çıktım kapıdan, in aşağıya dedim. o ara birileri geldi, parayı ödediler gittiler. yarım saat sonra tekrar geldi. elimi öpmeye çalıştı, çok pişman olduğunu söyledi. kardeş sen direkten döndün dedim yolladım.

haberlerde olur ya iki kişi kavga eder, arkada biri de bön bön izler. işte o show haber'e düşüp "bu mal niye bakıyor, ayırsana" denilen kişi benim.

​altı üstü mama reyonuna gidecektim. iki kadın mutfak havlusu için kavga ediyor. sinkaflı laflar, havluyu çekiştirmece falan... içimden diyorum "bu saatte mutfak havlusu?" olayı analiz etmeye çalışıyorum, o ara biri diğerinin kafasına elini attı. ben? direkt vınturizm*

​bir güvenlik çağır falan yok yani, mama önemli abi. ama sahi hanımlar, bu saatte rüyanızda mı gördünüz o mutfak havlusunu?

tabağıma meyve koyuyorum. odama çıkarıyorum, masama koyuyorum. gelen giden oluyor derken tabaktaki meyveler yok oluyor.

nasıl oluyor ya? hangi ara beni kandırıp hepsini tükettiniz? ben hiç mi fark etmedim?

herkes bu kadar mı aç?

rezillik ya..

az önce tuvalete gittim. paralel koridorda yürüyen bi kadın vardı ve benden önce o gitmiş oldu. sıra sıra 4 kapı var yani 4 tuvalet var. ana kapıyı açıp içeri girdim. 3. kapıyı tam itecektim ki kadın kapısı aralık şekilde tuvaletini yapıyordu. son saniyeyle farkettim yani. yani kapıyı kilitlemeyi unutmaktan bahsetmiyorum bakın, kapısı açıktı. abo ya. son anda kurtardım veya kurtardı ama bence ben kurtarmışımdır çünkü hep kazanmak gerek.