yalnız yaşamak

benim de bir kaç sene tecrübe ettiğim yaşam şeklidir.

yaklaşık olarak bi 6 7 aydır yalnız kalıyorum, bana o kadar iyi geldi ki kendimi keşfettim, affettim ve huzurum arttı. yıpranan psikolojim düzelmeye başladı. insan özünü buluyor yalnız kaldıkça, ailemi severim fakat insan yalnız kalmalı belli bi zamandan sonra çünkü buna hem ruhunun hem bedeninin ihtiyacı var.

kolay elde edilemeyen ama alışıldığı zaman bırakılamayan toplum olarak da çok alışık olmadığımız bir durum.

ne kadar kibarsiniz.

tuvalet kapısı açık sıçmaktır.

çok güzel ve keyifli duruyor, öyle de hissettiriyor ama aslında bir çeşit lanet...

insan fıtratına ters fakat zamanın hengamesi içinde çoğu insana sıcak gelen durum. ne yaparsanız yapın mutlaka insan insana bulaşıyor bir şekilde. insan, kaçamıyorsun yani. dağa çıkıp yalnız da yaşayamıyorsun. zor iştir. gerek yoktur. arada kullanmak iyi gelirdir.

ben kek miyim diyene kadar bu şarkıyla yalnız yalnız rahat ve dans ederek delirmeceler :
hayata bir kez geliyorsunuz sizi yalnız kalmaya zorlayanlar, yalnız bırakanlar falan utansın arkadaşlar

insanları tanıdıkça yalnızlığı seveceksin sözü gelir akla
herkesin sevdiği bir sözdür
ve insana göre anlamı değişiyor
herkese katlanacak kadar saygılı bir insan olmak mümkündür ama o da bir yere kadar.

yalnızlık>>>>>>>>>>>>gürültü, kaos

son zamanlarda ihtiyaç olan tek şey olabilir.. insan bazen gelen gözyaşını tutmak istemiyor ya da koştura koştura lavaboya gitmek..

hayatımın en keyifli döneminin üniversitedeyken tek başıma ev tuttuğum 3 senelik döneme denk gelmesi. bu da mı tesadüf?
aslında herkes yalnızdır. sadece fark etmek uzun sürer.

bağımsızlığın ve bireyselleşmenin son ayağıdır.

6. senesinde, yavaştan yavaştan canımı sıkmaya başlayan durum.

hayatınızı, evinizi, yatağınızı paylaşmak isteyeceğiniz, aklınızda canlanırken sırıtmanıza sebep olan birisi eğer varsa korkunçtur.

insandan tiksinen, toplumdan soğumuş, kalabalığın onu hasta ettiğini düşünen birisi için ise ayrıcalık.

asla yapamayacağım şeylerden biri galiba. kısa süre evde yalnız kaldığında bile depresif oluyorum. normalde temiz adamım ama az önce esen rüzgarla evin içinde poşet uçtu.

yalnızlığının bir özgürlük mü yoksa dışlanmışlık mı olduğunu anlamaya çalışmaktır.

ev içindeki yetenekleri maksimuma çıkarıyor.
örneğin düzenli yemek yapmak artık bir zaruret olduğu için bu konuda sürekli yeni şeylerde yapmak zaruret. bu da otomatikman becerileri arttırıyor. bugün istediğim hemen hemen her şeyi yapabiliyorsam bu yalnız yaşamanın getirdiği kendime iyi bakmaliyim sefil gibi olamam dürtüsüdür.
bununla birlikte temizlik yine benim için ciddi önemli mesele. mutfak, banyo kenar köşe temizliği hemen hemen her gün yaptığım iş ki yemek bulaşık temizlik ise yalnız yaşarken günün gerçekten büyük bir bölümünü alıyor.
neyseki işim de evde de hepsinin kendine ait bir zaman dilimi var.
onun haricinde yalnız yaşamak fıtratı benim gibi merdumgirizlege yatkın olanlar için müthiş bir bağımlılıktır. çünkü gerçekten işin meşakkat kısmını atlatıp artık her şey sisteme bindiği zaman yalnız yaşamanın tarifsiz rahatlığı bütün her yeri sarıyor bu da insanı insanlardan bütün bütün uzaklaştırıyor.
ve bir gün hayatı birileriyle paylaşmak niyeti varsa gerçekten ciddi bir adaptasyon süreci olması kaçınılmaz olacaktır.

artısı eksisi birbirine denktir.

yalnız ölmek kadar koyar mı bilmem.

kendi krallığının tadını çıkarmaktır.gereksiz insan yer alamaz.keyfini yaşayan bilir.

buradan