yalnız yaşamak

canın nasıl istiyorsa öyle bir özgürlük alanı.

bir süreliğine, belki de uzun bir süreliğine, hayatımın sonuna kadar uygulamam gerektiğini düşündüğüm.

kısa vadedi iyi hissettirir uzun vadede insanı bitirir.

zaman içinde kanıksandıkça, günü geldiğinde o yalnızlığa dahil olacak kişiyi seçme kriterlerini de yükselten bir eylem. bu yalnız yaşamanın 10 tane evresi vardır belki. örneğin ilki, aileden ilk kopuş ve akabinde gelen tamamen özgür kalmanın verdiği şaşkınlık duygusu ile yapılan dengesiz hareketler, partiler, selam verilmeyecek insanların eve doluşması vb. bir şey olabilir. bir diğeri depresyon ve içe çekilme dönemidir belki. yani salt yalnızlığı tadıştır. yalnız yaşamanın da, daha kalabalığı ve daha yalnızı olur, evet. falan filan. anladınız olayı sanırım.

işte zamanla, tahammül eşiği düşüyor insanın. kurulan düzen öyle sabit, öyle kerpiç gibi oluyor ki, ona dahil olabilmek zorlaşıyor bir yabancı için. işte bu durumda olanlara yalnız yaşam gurmesi denir. lezzetli bir yalnızlığı bilir bu insanlar. daha sakin, daha spesifik zevklere sahip, yalnız yaşamı süresince görebileceği her türlü acı ve tatlı zevki tatmış, doygunluğa ulaşmış, yalnız yaşamaya bağımlı, sorumluluk duygusu yükselmiş, maceraperestlikten garanticiliğe kaymış bir birey ortaya çıkar. bir yalnızlık uzmanıdır bu birey. işte tam bu noktada o yalnız yaşama dahil olan, olabilen insanlar çok daha kalıcıdır. çünkü bir masteryalnız, asla mutfağına ikinci bir yalnız sokmaz kolay kolay. sokuyorsa, "o insan süpermiş demek ki" deriz mantık olarak (mantık doluyumdur demesi ayıp).

çoğu kişi belirli bir yalnız yaşam süresini aşamadan, yalnız yaşam yarıömürleri tükeniyor. ortaboy memeli süt gibi bir yengenin kına terliğinde veya gelin çuvalında kaybediyorlar yalnızlık bekaretlerini.

yalnız yaşamak, öyle ya da böyle, kazanılması gereken bir hayat tecrübesi. kişinin gelişimi açısından bir süreliğine de olsa şart. yalnızlık dönemlik bir şey çevremdeki çoğu insan için. masterchefe katılan acemi yalnız adayları gibi bu ibibikler, iki dakikada satıyorlar yalnızlıklarını. çünkü yalnızlık kimisi için çok kısa bir macera, kimisi içinse belirli bir alışmışlıktan sonra vazgeçilemez bir yaşam tarzı . hayırlı yalnız yaşamalar dilerim yaşayanlara. kafanıza göre olsun olan biten. (iki dal ayak alırım sevabına maşallah, o ayrı tabi)

türkiyede eşsiz bir lükstür.1 yıldır yalnız yaşıyorum gençleştim.

duvarlar dostun olmadıysa şimdilik güzel.

asla yapmam dedigim seylerden biri. yalniz yasamayi seven bi insan degilim. cogunun aksine aile evine hastayim ben. evet.

evde çıplak dolaşmaya alışmak. sessizliğe çok alışmak. kapı açık işemek gibi çıktıları olan yaşam.

arada sıkılınca "ulan acaba?" dersin. biri ile yaşamayı düşündüğün an geçer.

iyidir hoştur. ben razıyım.

"yalnız yaşayan insanların, kendi içlerinde başlayıp biten eğlenceleri vardır" *

evde dilediğince çırılçıplak dolaşmanın, yeri geldiğinde bir sağa bir sola vura vura koşmanın verdiği rahatlık paha biçilemez.

dünyanın en güzel ama en bağımlılık yapan şeyi. buna alışınca, kimse evinde 2 günden fazla kalsın istemiyorsun.

yalnızlığa alışınca, yalnızlık insana şunu öğretiyor!

yalnızlık, kimsenin sana ihtiyacı olmadığını ve kimseye ihtiyacının olmadığını anlamaya başlayınca, içindeki cenneti cehenneminle sulayabiliyor ve cehennemin ateşini kurumuş cennetinle harlayabiliyorsun.

bedenin çürüdükçe, elin de hiç büyümemiş çocuk kalan ruhun kalıyor.
işte böyle...

zormuş ya.

3. gündeyim, yalnız kalınca hissedilen o tuhaf hissiyat soldan soldan gelmeye başladı. insanın arada yan odadaki kişinin yanına gidip boş yapası geliyor. öyle netflix, kahve, mum ışığından ibaret değil bu olay.

insan sosyal bir hayvandır diyen aristoteles babamızı saygıyla anıyorum.

bana göre mükemmel bir şey. tamamen kontrol sende, düzen sadece sana ait. yalnız yaşamak yalnızlık değil, yalnızlık konuşabileceğin kimsenin olmaması.

çok harikadır. her şey senin, düzenine karışan yok gürültü eden yok. yakın gelecekte benim yaşamım olsun noluur. aldım kabul ettim. 7777777 bilmem ne.

alışınca yatiliya gelen arkadaş bile bir süre sonra gitsin diye düşünürsün.
pek çok artısı olduğu gibi sevgiliyle yaşamak bir üst düzeye taşır bu işi.
ama o da yoksa ozellike bayram seyran vakitlerinde hüzün oluşturur. tabi tatile gidecek olanağın yoksa.

teorik olarak 14 senedir içinde bulunduğum eylem.

yani 11 senesi kısmen de olsa son bir senedir baya baya evde tek başına bir hayat sürüyorum. muhteşem muhteşem muhteşem. en başında da muhteşemdi.. 11 senenin kısmen dönemlerinde de muhteşemdi hala muhteşem.

tek sıkıntı evde dağınık yaşadığım için misafir gelecekse bir hafta öncesinden haberim olmalı…

toplamda 4 sene boyunca istanbul'da yaptığım şey. iyi yanları olduğu gibi kötü yanları da var, aslında biraz da kişinin ne istediğine ve beklentilerine bağlı. kendi düzeninin olması çok güzel bir şey, sıvı sabunun kokusundan hangi tabağı sevdiğine ve o akşam ne yapmak istediğine kadar evdeki her şeyin senin seçimin olması insanı çok güzel hissettiriyor. bazen evi bok götürüyor bazen eline eldivenleri takıp dip köşe temizlik yapıyorsun, o bile sana bağlı, şunları düzelt diyen biri yok.(siz yine de günü gününe toplayın ama benden söylemesi yoksa çok uzun sürer, güzel bir alışkanlık düzenli ve temiz olmak.) ama bununla beraber, eğer aileniz sizden kilometrelerce uzaktaysa hasta olduğunuzda size bakan biri olmaz, sıcak çorba bile içemezsiniz. ateşiniz çıkar, el yordamıyla ateşinize bakacak kimse yoktur ya da başınıza bir şey mi geldi hemen koşup yanınızda olacak hiç kimse yoktur. her şeyle tek başına mücadele etmek zorunda kalırsınız. bu durumlar çok zor işte, şahsen çok sık hasta olan biriyim özellikle kışın. ateşim çıkıp da sırf bu yüzden günlerce ağladığım ve hiçbir şey yemediğim çok oldu. duygusal olarak yalnız hissedersiniz, hayatla tek başına mücadele ediyor gibisinizdir. bütün gün birçok zorlukla uğraştıktan sonra eve gelince o yalnızlık hissi üstünüze bir kara bulut gibi çöker.

yani, insanı çok büyüten bir şey yalnız yaşamak ve bence herkesin mutlaka hayatının bir döneminde yalnız yaşaması, tek başına ayakta durması gerekiyor. bana gelecek olursak ben şuanda bundan çok yoruldum. en iyisi bence ailenin olduğu bir şehirde tek yaşamak ya da bir kardeşiniz varsa onunla ayrı eve çıkmak çünkü o aile hissiyatına, birilerinin yanınızda olduğunu bilmeye çok ihtiyacınız oluyor, ben o hissi unutmuştum bile.

senelerdir severek içinde bulunduğum yaşamak şekli.

bunun konforu ve bağımlılığı, yaş geçtikçe acayip bir hale geliyor haberiniz olsun. ilk bir sene mutlaka bir "lan manita yapmam lazım hazır ev de var" kafası olur insanda. sürekli yalnız vakit geçirmek biraz garip hissettirir. sonra alışırsınız, sessizliğin bozulmasının sizin insiyatifinizde olması, evde dal taşak dolaşabilme lüksü, istediğiniz müziği açıp, istediğiniz içkilerle sarhoş olma, müzik açıp manyak gibi dans etme gibi eylemleriniz olur. kimseden utanmanız gerekmez.

ancak tehlikelidir zira karşı cinsinizi bu yalnızlığınızı ve huzurunuzu bozabilecek bir tehdit olarak görme aşaması vardır. kriterlerinize bir de "bu konforu feda etmeye değer biri mi?" sorusu eklenir. çoğunlukla da geçemezler. zaten artık basit, temel süreçlerden bile geçemiyorlar da neyse, o başka entrynin konusu. dolayısıyla fazla abartmamak lazımdır. mümkünse ilk sene fazla alışmadan yalnızlık bozulmalıdır.

ne alsanız hemen bozulur. delireceğim. beş altı salatalık biber falan alıyordum. hemen yiyemem ya? üç beş gün geçiyor geçmiyor hemen bozuluyor. dün dört tane aldım. aklım çıkıyor yarına bozulacaklar diye.
ne yapayım? her gün eve giderken bir salatalık alıp mı gideyim?