yalnız yaşamak

evde çıplak dolaşmaya alışmak. sessizliğe çok alışmak. kapı açık işemek gibi çıktıları olan yaşam.

arada sıkılınca "ulan acaba?" dersin. biri ile yaşamayı düşündüğün an geçer.

iyidir hoştur. ben razıyım.

"yalnız yaşayan insanların, kendi içlerinde başlayıp biten eğlenceleri vardır" *

evde dilediğince çırılçıplak dolaşmanın, yeri geldiğinde bir sağa bir sola vura vura koşmanın verdiği rahatlık paha biçilemez.

dünyanın en güzel ama en bağımlılık yapan şeyi. buna alışınca, kimse evinde 2 günden fazla kalsın istemiyorsun.

yalnızlığa alışınca, yalnızlık insana şunu öğretiyor!

yalnızlık, kimsenin sana ihtiyacı olmadığını ve kimseye ihtiyacının olmadığını anlamaya başlayınca, içindeki cenneti cehenneminle sulayabiliyor ve cehennemin ateşini kurumuş cennetinle harlayabiliyorsun.

bedenin çürüdükçe, elin de hiç büyümemiş çocuk kalan ruhun kalıyor.
işte böyle...

zormuş ya.

3. gündeyim, yalnız kalınca hissedilen o tuhaf hissiyat soldan soldan gelmeye başladı. insanın arada yan odadaki kişinin yanına gidip boş yapası geliyor. öyle netflix, kahve, mum ışığından ibaret değil bu olay.

insan sosyal bir hayvandır diyen aristoteles babamızı saygıyla anıyorum.

bana göre mükemmel bir şey. tamamen kontrol sende, düzen sadece sana ait. yalnız yaşamak yalnızlık değil, yalnızlık konuşabileceğin kimsenin olmaması.

çok harikadır. her şey senin, düzenine karışan yok gürültü eden yok. yakın gelecekte benim yaşamım olsun noluur. aldım kabul ettim. 7777777 bilmem ne.

alışınca yatiliya gelen arkadaş bile bir süre sonra gitsin diye düşünürsün.
pek çok artısı olduğu gibi sevgiliyle yaşamak bir üst düzeye taşır bu işi.
ama o da yoksa ozellike bayram seyran vakitlerinde hüzün oluşturur. tabi tatile gidecek olanağın yoksa.

teorik olarak 14 senedir içinde bulunduğum eylem.

yani 11 senesi kısmen de olsa son bir senedir baya baya evde tek başına bir hayat sürüyorum. muhteşem muhteşem muhteşem. en başında da muhteşemdi.. 11 senenin kısmen dönemlerinde de muhteşemdi hala muhteşem.

tek sıkıntı evde dağınık yaşadığım için misafir gelecekse bir hafta öncesinden haberim olmalı…

toplamda 4 sene boyunca istanbul'da yaptığım şey. iyi yanları olduğu gibi kötü yanları da var, aslında biraz da kişinin ne istediğine ve beklentilerine bağlı. kendi düzeninin olması çok güzel bir şey, sıvı sabunun kokusundan hangi tabağı sevdiğine ve o akşam ne yapmak istediğine kadar evdeki her şeyin senin seçimin olması insanı çok güzel hissettiriyor. bazen evi bok götürüyor bazen eline eldivenleri takıp dip köşe temizlik yapıyorsun, o bile sana bağlı, şunları düzelt diyen biri yok.(siz yine de günü gününe toplayın ama benden söylemesi yoksa çok uzun sürer, güzel bir alışkanlık düzenli ve temiz olmak.) ama bununla beraber, eğer aileniz sizden kilometrelerce uzaktaysa hasta olduğunuzda size bakan biri olmaz, sıcak çorba bile içemezsiniz. ateşiniz çıkar, el yordamıyla ateşinize bakacak kimse yoktur ya da başınıza bir şey mi geldi hemen koşup yanınızda olacak hiç kimse yoktur. her şeyle tek başına mücadele etmek zorunda kalırsınız. bu durumlar çok zor işte, şahsen çok sık hasta olan biriyim özellikle kışın. ateşim çıkıp da sırf bu yüzden günlerce ağladığım ve hiçbir şey yemediğim çok oldu. duygusal olarak yalnız hissedersiniz, hayatla tek başına mücadele ediyor gibisinizdir. bütün gün birçok zorlukla uğraştıktan sonra eve gelince o yalnızlık hissi üstünüze bir kara bulut gibi çöker.

yani, insanı çok büyüten bir şey yalnız yaşamak ve bence herkesin mutlaka hayatının bir döneminde yalnız yaşaması, tek başına ayakta durması gerekiyor. bana gelecek olursak ben şuanda bundan çok yoruldum. en iyisi bence ailenin olduğu bir şehirde tek yaşamak ya da bir kardeşiniz varsa onunla ayrı eve çıkmak çünkü o aile hissiyatına, birilerinin yanınızda olduğunu bilmeye çok ihtiyacınız oluyor, ben o hissi unutmuştum bile.

senelerdir severek içinde bulunduğum yaşamak şekli.

bunun konforu ve bağımlılığı, yaş geçtikçe acayip bir hale geliyor haberiniz olsun. ilk bir sene mutlaka bir "lan manita yapmam lazım hazır ev de var" kafası olur insanda. sürekli yalnız vakit geçirmek biraz garip hissettirir. sonra alışırsınız, sessizliğin bozulmasının sizin insiyatifinizde olması, evde dal taşak dolaşabilme lüksü, istediğiniz müziği açıp, istediğiniz içkilerle sarhoş olma, müzik açıp manyak gibi dans etme gibi eylemleriniz olur. kimseden utanmanız gerekmez.

ancak tehlikelidir zira karşı cinsinizi bu yalnızlığınızı ve huzurunuzu bozabilecek bir tehdit olarak görme aşaması vardır. kriterlerinize bir de "bu konforu feda etmeye değer biri mi?" sorusu eklenir. çoğunlukla da geçemezler. zaten artık basit, temel süreçlerden bile geçemiyorlar da neyse, o başka entrynin konusu. dolayısıyla fazla abartmamak lazımdır. mümkünse ilk sene fazla alışmadan yalnızlık bozulmalıdır.

ne alsanız hemen bozulur. delireceğim. beş altı salatalık biber falan alıyordum. hemen yiyemem ya? üç beş gün geçiyor geçmiyor hemen bozuluyor. dün dört tane aldım. aklım çıkıyor yarına bozulacaklar diye.
ne yapayım? her gün eve giderken bir salatalık alıp mı gideyim?

gece hariç güzel olabilir, ben korkarım gece evde yalnız uyumaktan. *

keyifli. yani bir noktadan sonra keyif almak zorundasın.

uyuşturucu gibi. keyif verici olabiliyor ama alışınca çok kötü.

hayatın sessiz sinemaya dönüşüyor, sonra iyice alışıyorsun.
sanki hayatın öncesinde kimse yokmuş ve hiçkimse olmayacak gibi, başlarda sıkıcı sonra alışma süreci daha sonra; böyle daha huzurlu kafam rahat mantığı.
sonrası tehlikeli çünkü artık hiçkimsenin en ufak kaprisine tahammül edemiyorsunuz.

iç dünyanız ikiye bölünüyor, biri herkesin gördüğü gökkuşağı tarafınız diğeri ise sadece sizin gördüğünüz gri.

temizlik, ütü ve yemek yapmak! mesela en sevdiğim aktiviteler bunlar hele yemek yapmak yeni tadlar denemek favorim; bunlar sizi içinde olduğunuz monoton durumu neşelendirip kendinizle barıştırıyor.
mesela bi arkadaşınız 2 gün misafirliğe gelse, istemsizce içten içe, lan bu eşeolueşek ne zaman gidecek diye içerlenirsiniz.

kendinizi, yalnızca kendinize ait hissediyorsunuz çünkü iki şeyin farkına iyi varıyorsunuz!
biri hiç kimsenin umrunda olmadığınız ve hiçkimsenin umrunuzda olmadığı bilinci, tam da burda herşeye ve herkese uzaktan sessiz bakmayı ve dinlemeyi öğreniyorsunuz.

yalnızlık güzeldir ama! alışıldı mı bi kere tehlikeli olabilir çünkü hayatınızın ve kendinizin öneminin farkına varıyorsunuz.

eğitimini tamamlamamış ve hiçbir işte başarılı olamayan insanlar için köpek hayatı yaşamak gibidir. herşeyi göze alacaksın, bulunduğun ortam vs, gram gurur yapmayacaksın. hep içimde vardır bir yalnız yaşamak isteği. sokağa çıkarken yolda çalışan insanları görüyorüm, bazıları çok geri kafalı, bazıları çok yobaz. büyüdüğün ortam bile bazen iş hayatını etkileyebiliyor. benim kuzen 10 yıl sanayide çalıştı ve günlük kazancı çikolata parasına eşdeğer, çok geniş bir arkadaş çevresi var ve gelecekten hiç beklentisi yok. bu hayata alışmış ve sanki anı yaşıyor gibi görünüyor bilmem. hayat sinema gibidir ve bütün koltukları doludur, filmi izlemek için insanların kucağına oturmak zorundasın. bunca şeye rağmen niye çocuk sahibi olmak istersin ki? bir yetime sahiplenmek varken.

ilk üç ayı tatil, sonrası karakter testidir. kimse sana ne zaman kalkacağını, neyi nereye koyacağını söylemez; bu özgürlük bir yerden sonra sessizce sorumluluğa dönüşüyor. hasta olduğun gün su almak için markete kadar yürümek zorunda kalınca insan meseleyi gerçekten anlıyor. buna karşılık eve girdiğinde her şeyin tam bıraktığın gibi durması tarifsiz bir huzur veriyor. bence herkes hayatının bir döneminde en az bir yıl yalnız yaşamalı; kendini tanımanın en kısa yolu bu.

ademoğlu kalabalıklar içinde yaşar, yalnız ölür. o vakit ne övünmek yakışır ne yerinmek gerekir.