yalnız yaşamak

annemler bir ilizyon yaratıp beni yalnız yaşayacağıma inandırdılar ama anneciğim evden gitmiyor diyor ki beni ev arkadaşın gibi düşün peki anneciğim öyle düşünürüm sonuçta ben özgür bir kızım neyse sözde haftaya gidiyormuş.

fikirde çok iyi, pratikte rezalet bir şeydir. beni asosyal yapan durum.

gölgesinden korkan insanlardan olduğum için asla gerçekleştiremeyeceğimi düşündüğüm olay.

akşam tek başıma kalmak hoşuma gitmiyor.

10 yil oldu alistik artik.

konforunu alanin bir daha birakamayacagi kadar guzel ve zararlidir

tek ölürsün zaten, tek yaşamak mı zor gelecek?

bir kedi veya kuş ile mutlu bir hayat sürmek demektir.

kişinin, bireysel özgürlüğünü kazandığı, artık kendi ayakları üzerinde durması gerektiği zamanı fark ettiği dönemdir.

ilk başlarda sıkıcı ve bunaltıcı geçse de, zamanla o boşluk kapanır ve ait olduğunuz yerin aslında o dört duvar olduğunun farkına varırsınız. tabii biraz da duygusalsanız alışana kadar "aile yokluğu" canınızı sıkabilir.

20 yıldır beklediğim şeymiş yalnız yaşamak. hiçbir dezavantajı yok desem yeridir fakat benim açımdan tek bir tane var ki o da tüm yakın arkadaşlarımdan ayrı kalmış olmam. bazen onların yokluğu normalden daha fazla eksik hissettiriyor.

şu ankinden daha iyi mi tartışılır ama kesinlikle deneyimlemek isteyeceğim bir şey. düşünsenize sadece kendinizden sorumlusunuz ve sadece siz kendinizden sorumlusunuz. günlerce kalsanız yatakta ne oldu diyecek kimse yok. mükemmel.

kişinin kendi tercihiyse, dünyanın en harika şeyidir.

muazzam

şu aşamada elimde kalan tek lüks.

başta garipsersiniz ama alışırsanız bir daha bırakamazsınız

"ben sakinliğimle mutluyum, kitaplarımla evliyim; umrumda olan tek şey kâğıtlarım, kalemlerim."
celeste albaret
bu bir seçim ise takdir edilesi gibi ancak mecburiyet ise kolaylık dileyeceğim yaşama şekli.

yalnızlığın güzel tarafları tahmin ettiğinizden de çoktur.

kendinize sürekli meşgale, uğraş bulursunuz.
kimseden izin istemek zorunda kalmazsınız.
acaba ne derler gibi korkularınız olmadan yaşarsınız.
kimseye hesap vermezsiniz.
sizi sövüşleyen birileri yoktur, paranızın yetip de üstelik biriktiğini görünce sevinirsiniz.
kimseye değer vermek zorunda değilsinizdir.
kafanıza göre, ne isterseniz yaparsınız.
size engel olacak birisi yoktur.
dır dır ve vıdı vıdı hayatınızdan çıkmıştır.
televizyonun kumandası yalnızca size aittir.
istediğiniz saatte yemek yersiniz.
istediğiniz yemeği yaparsınız veya yersiniz.
istediğiniz saatte uyur, istediğiniz saatte uyanırsınız.
yaptığınız şeylerden pişman olmanızı gerektirecek birileri yoktur, asla pişmanlık yaşamazsınız.
size yaptıklarınız hakkında hesap soracak birileri yoktur.
rahatça televizyondaki adamlara sövebilir ve kimseden uyarı almazsınız.
evde istediğiniz kıyafetle dolaşırsınız, hatta yaz günleri kıyafetsiz bile dolaşmaktan utanmanızı gerektirecek birileri yoktur.

bunlar bir kaç dakika içinde aklıma gelenler.
yani yalnızlığın nimetleri sandığınızdan çoktur.

dünyanın en güzel şeyi

çok korkutucu geliyor bana.
bir kaç gün belki keyifli olur ama sonrasında hoşuma gitmez diye düşünüyorum.
evde benden başka biri olsun isterim.

sanıldığı kadar da güzel bir şey değildir. başta çok güzel gelse de sonrasında duvarlarla konuşuyor konumuna gelebilirsiniz… o zaman da tavsiyem bir ev arkadaşı almanız (4 ayaklı olanından).

yine de güzel be.

ah be allah'ım, olmasaydı sonum böyle.

olmasaydı kimsenin sonu böyle rabbim.

ben ne dindar olabildim ne kafir,belki en iyi münafık olabildim.

kafirlerden de altta...

ah be allah'ım,

duygusuzluğu verdin bana...

ketlenmeyi verdin

belki de ben istedim rabbim

belki de ben istedim.

ama o tarafa gelince

öbür tarafa gelince

ister cennete koy, ister cehenneme beni


yemin ederim gözüm, göğsüm, gönlüm, yüzüm buruk olacak rabbim

hangisine koyacak olursan ol..

kalbim kırıldı

ver hükmünü boynuma,

vur gitsin...

ne sana, ne kendime yar olabildim...