yalnızlığın en çok dokunduğu an

ailene karşı oluşan güven probleminden sonra, hiç kimseye sırtını yaslayacak kadar güvenemeyecegini anladığın andır.(insanın ailesi bile bunu yapıyorsa başkası ne yapmaz duygusu)
altı aydır her an diyebilirim. ve yalnızlığın dokunduğu her zerrem, bu yalnızlığın ebedi olduğunu artık biliyor.

her şey üstüne üstüne geliyorken, durup bön bön duvarı izlediğin an.

hasta olunduğunda yanında naz yapacak kimse olmadığı zaman. el mecbur kalkıp çorbanızı kendiniz yapıyorsunuz.

askerlik yapanlar bilir aksam olunca millet eşini,sevgilisini arar saatlerce konuşur sen elin cepte koğuşa gider yatarsın. işte onların o hallerini görünce yalnızlığın dokunuşunu anlarsın.

geçen evlendirme dairesine gittim.. ben evlenmek istiyorum nikahımı kıyar mısınız dedim.. gelin hanım nerede dediler.. ilk defa bu kadar yalnız hissetmiştim, mahfoldum.

terlik bizim millet için önemli. gelen giden,değer verilen insanları simgeliyor. eğer evinizde sizin giydiğiniz dışında birkaç terlik daha varsa yalnız değilsinizdir. hesabı buradan yapın.

kime ne koymuş diye hızlıca bir bakayım dedim ama hastalık ıvır zıvır.

şöyle kuvvetli bir zıngırdayanı göremedim.

bu sitenin yazarları tam bir hayal kırıklığı.

yaklaşık 13 yıl yalnız yaşadım. pek çok sorunla karşılaştım, üzüldüm, sevindim vs. hepsinde de yalnızdım ama hala "yalnızlık" dendiğinde aklıma gelen tek bir an var. içim yalnızlığıma bir daha hiç öyle burkulmadı.

üniversitedeyken bir bayram tatilinde bir tarafı tercih etmiş olmamak için hiçbir yere gitmemeye karar verdim. bayramla seyranla işim yoktur, normalde de çok gelen gideni olan biri değilimdir. evde keyfim yerinde otururken asansör sesi çalındı kulağıma, bizim katta indiler ve bekleyenleriyle şenlikli seslerle kavuştular. onlar kapılarını kapatıp gürültülerini odalarının duvarlarına hapsettiler. içim burkuldu biraz. yerime dönüp kitabı elime aldım yeniden, orhan veli'nin tren sesi şiirini okudum ve o andan sonra durmayan göz yaşlarımla asansör sesi tatil boyunca eziyet etti bana.

14 şubat ve sonraki 14 şubat ve sonraki 14 şubat .

başın öne eğildiğinde parmak uçlarıyla çenenden tutup yukarıya kaldıracak bir elin olmadığı andır, bir yere daldığını kendi kendine fark ettiğin andır.

en acısı da nedir, bilir misin?
gün boyu konuşmayıp sigara almaya girdiğin markette markayı söylerken sesinin konuşmadığın için çatallaştığını ve kalınlaştığını fark etmendir.

hayalini kurduğum aile, eş, dost, sevgili ilişkilerini başkalarının gerçek hayatta yaşadığını gördüğümde hissediyorum.

gerçek yalnızlık kalabalık yerde yaşadığında daha çok koyar. bir hafta boyunca ölü gibi hasta yatıpta kimsenin dönüp bakmadığı bir aile evinde yaşayın yalnızlığı. gerçek yalnızlık budur.

yatağa yatarsın ve ışığı açık unutmuşsundur... eğer bir sevdiceğin olsaydı; "aşkm ışığı kapasana .s" derdin o da gider kapardı sonra da sevişirdiniz. ama yok. ışığı kendin kapatmalısın ve kendinle sevişmelisin. kendinle sevişirsin orası kolay da ışığı kapatmak çok zor.

ders molasında sarılacak biri olmaması

gece saatleri.

yalnızlığımı hissettiğim an.
kendimi avutacak bir şeyler bulamayınca çok sert çarpıyor.

herkesin planlarından bahsettiği anda acınası halde birilerinin yarım ağız seni planlarına dahil etmeye çalıştığında dokunuyor. onun dışında kendisiyle gayet iyiyiz :)

insan kendine yetebildiği zaman yalnızlık asla dert olmaz. o yüzden kendi kendinize yetebilmeyi öğrenin.

canım çok sıkkın ve gözlerim dolu dolu ama neyin var diyenim yok. kötü olduğumu farkeden yok. yalnızlık çok yorucu

başına gelen güzel şeyleri, geleceğe dair planlarını, okuduğun kitapları ayna karşısında anlattığın an...