yaş ilerledikçe katlanılması zor şeyler

yaşin ilerlemesi.

ses,kalabalık ve gereksiz insanlarla yine onların gereksiz hareketleri.

ne istediğini bilmeyen adamlar.

para avcısı kadınlar, kadınlara hizmetçi muamelesi yapan adamlar, güzel geleneklerin yanında yanlış geleneklerin devamında ısrar edenler, amaçsız yaşayan vatandaşlar, saygısız öğrenciler, sevgisiz öğretmenler doktorlar anneler babalar kısacası sevgisiz saygısız küçük büyük herkes

neredeyse her şey.

benim yaşım ilerledikçe daha anlayışlı bir insan oldum sanki, önceden de böyleydim ama daha sabırlı daha sakin oldum gibi. belki şeyi sayabilirim ama zaten küçüklüğumden beri böyle buda, yüksek ses gürültü, konser , davul, düğün falan bunları sevmiyorim.

(bkz: gömlek)

aslında karakterimin daha sivrildiğini söyleyebilirim. önceden çok uyumlu, her şeye ( kendi zararına dahi olsa), kimse üzülmesin diye onay veren bir insandım. iyi niyetimin aşırı suistimal edildiği zamanlar oldu. yetişkin bir kadın haline geldikçe, aşırı sivrildim ve inanılmaz prensipli- dominant biri haline dönüştüm. aslında karakterimin hep böyle olduğunu düşünüyorum. sadece bende kodlu olan bu sivriliklerin ortaya çıkması adına düzenli tetikleyiciler gerekiyormuş o kadar.

yetişkin halim özellikle insanlarla iletişim kurma ve aksiyon alma konusunda çok kompleks bir yapı oluşturdu. sürekli bir konu ile ilgili ısrar eden, aynı şeyi defalarca soran, yapmasını istemediğim bir şeyi inatla yapmaya devam eden, gereksiz meraklı, kendisini aşırı begenen ve kendisine aşık olduğunu söyleyen(narsist olduğunu kabullenme ve bundan gurur duyma) herkese karşı anında sur duvarı örüyorum. insan elemek kötü bir şey değildir. hayatı kaliteli hale getirir.

3. etmenler olarak ise; kesinlikle yüksek sesle konusan insanlar, cocuk çığlıkları, whatsapp gruplarında girilen ağız dalaşları,misafirler, andrapozda olan baba ile menapozda olan anne, yapılan programları son dakika bozan insanlara, açılmayan telefonlar, dönülmeyen mesajlar, sadakatsizlik potansiyelinin bir insanda varlığını fark etmek, meraklı akrabalar, eşyalarımın kurcalanması ve daha niceleri..

yolda, bankada durduk yere tokat atan kadınlar. yok sıramı aldın, yok bakır kase. lak diye bu kaçıncı. medeni bir insan olmasam, hepsine tükürüp kaçarım lama gibi. katlanamıyorum ben bencil insanlara, saygısızlara, duyarsızlara, nankörlere, sözünde durmayan kaypaklara, isyankarlara, borç alanlara, yola buhar atanlara. bu tür şikayetlerimi sık sık belirtirim internette. bilinç aşılamayı seviyorum. hak verecek meriç beyleri bekler, hak verdikleri anda azarlama-sevgi karışık "fuck off" derim. ismim hicran. tam da öfkeli dul adı olması asla tesadüf değil. lanet olası çöpçüler. dikkat etmeleri gerekirken, aşkımı süpürüyorlar pislik erkek tohumları. hepiniz aynısınız. hepiniz için etim ben. kenan usta'daki küşleme gibiyim. (özür dilerim çığrımdan çıktım sinirden. akılları bıcırlarımda. katlanamıyorum ikiye yarın beni artık stfu)

gereksiz konuşup sürekli akıl veren insanlar var. ağızlarına kürekle vurmak istiyorum.

sorgulamayan birini görmektir

çok özür dilerim herkesten kimseleri kırmak incitmek istemiyorum ve kimseyi kastetmiyorum
yani kastediyorum da sözlükten kimseleri hususi olarak hedef almadım
kırılgan ve hassas kalpler,,,, sizler için dünya cehennem,,,,,o yüzden lütfen okumayınız



ulan eppur tü sana sen yaşamadın mı da konuşuyorsun derseniz
demeyin işte
yaşadım o yüzden katlanamıyorum
yaşlılık alametim yani işte

varoluş sancısı ergenlik zamanı başlıyor ve sürüyor bir süre ama ne bileyim

her şey anlamsız =>evet
keşke hiç varolmasaydım=>evet yani cemilcümlemiz
ama ben resmen acı çekiyorum=> evet de
yani
ne bileyim
büyüyünce geçecek işte
ama geçmiyor=> oldu bakalım ben uğrarım yine

acılara gülmek veya tiye almak, bir başka deyişle "deliliğe vurmak" gibi şeylere tahammül eşiğim iyice düştü. ha 10 yaşındayken de sevmezdim orası ayrı.

bak şimdi bak akla bak. şahsın hayatı kaymış, depresiflikten dolayı parmağını kaldıracak hali yok. ruhu felç geçiriyor. ama neymiş? "düşünmüyormuş." her şeye gülüp geçiyormuş. kardeşim... bu nasıl bir avunma psikolojisidir? eğer ki bok gibiysen oturup bok gibilik üzerine düşüneceksin. çözebildiğin kadarını çözeceksin.

öyle bokun içindeyim ama mutlu olmayı öğrendim falan gibi lakayıtlıkları "güç" sanmak da çağımız modası. sen özünde hiçbir meselesini çözememiş zayıf ve güçsüz birisin. bir de bunu allayıp pulluyor, meselelere eğilen insanları da lakayıtlığına ortak etmeye çalışıyorsun. her canlı problemlere mazhardır ve bunlardan kaçmak gibi bir lüksü yoktur. hele ki bu kaçışını "ben ciddiye almıyorum yeaa" triplerine girerek yüceltmek hiç haddi değildir.

- ayol ne yapalım oturup bütün gün derdimizi düşünüp canımızı mı sıkalım?
+ evet.

şunu yapacaksın, böyle olacaksın, öyle davranacaksın ve hatta böyle düşüneceksin! * diyen insanlara katlanmak zor değil ama sivrisinek gibi terliği yapıştırıp susturmak başımızı dinlemiz için kafa rahatlığı sağlıyor. ruh hastaları ya.

vasıfsızlığa katlanamıyorum.

öyle lanet bir durum ki yaşlılık hiçbir şeye katlanamıyorsunuz..

bir tek elbise katlamasına dayanabileceğim zamanlar geliyor kapıda.
tahammülsüzlük şimdiden bile had safhada..

lüzumsuz ve devamlı eleştiri.

ağzınızdan hayırlı bir şey çıkmayacaksa,
hiçbir şey çıkmasın.
ağzı olan herkes konuşmak zorunda değil.

sahte insanlar ve bot davranislari.

iş, çalışmak. ben pas tutmak istiyorum ya. isildamak istemiyorum.
akşam 20.30 da işe gidip sabahın yedisinde eve dönmek istemiyorum artık.