yaşamak

tamamen konseptle alakalı bir düşünün hak vereceksiniz.

ateşle dans etmektir.

sen benim geceleri uyuduğumu mu zannediyorsun memati

birilerini oldurmektir.

dönme dolap gibidir
onunda iniş ve çıkışları var

talihlidir hep çıkanlar arkadaş
gerçek dost inenlerin yanında var

bir ağaç gibi tek ve hür, ve bir orman gibi kardeşçesine sürdürülmesi düşlenir ama bunun da zor zanaat olduğu belirtilir nazım ustanın dizelerinde.. fazlaca kim ne söyleyebilir ki bunun üstüne.. yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek de sürecek yaşamak üstüne düşlerimiz..

ikiye ayrılır; yaşamak ve kaliteli yaşamak.

nefes alıp vermektir kimi zaman,kimi zaman da bir kadının kollarında sonsuza uzanmaktır.

kucaklıyor beni metin altıok
“aldırma” diyor gülerek
“yaşamak görevdir bu yangın yerinde
yaşamak, insan kalarak”
temmuz 1993

istemem.

aranızda.

nefes almaktir

olmektir ayni zamanda.

çoğu insanın sandığı eylemdir.

sekiz saatlik uykunun hafiflettiği on altı saatlik bir acıdır.

gün geçtikçe giderek daha da yavaşlayan eylem. son 12 ay tam 1000 yıl geçmiş gibi hissettiriyor. sanki kırklareli'de o geçirdiğim müthiş huzurlu günler milenyum kadar uzakta kalmış.

olduğu haliyle kutsanacak bir şey değildir olsa olsa senin o hale getirmenle mümkün olur ya da neresinden bakmak istersen o hale gelir yaşam
'insanın yaşamının anlamı...'*
yaşam senin yaşamından bahsettiğimiz sürece anlamından bahsedebildiğimiz bir şeydir.
benim bildiklerim bu,yarın yanlışmış derim yarının önemi olmamalı

yıllardır direndiğim şeyleri o küçük dünyama girip renklerimi soldurmak suretiyle bozan bir yaşam engeli vardı bende.
her şeye rağmen yamalamış ve devam etmiştim
hani derler ya tanrı aşık olduğun insanı yollar... ama bu da bir sınavdır.
sonra sonne giriyor değil mi? tatatata tammm eins hier kommt die sonne..
ama yok hayır. şaka maka beni zar zor sürükleyerek de olsa fanustan çıkardı.
balon patladı
ariel sudan çıktı
e ne oldu şimdi.
prens eric gitti
sesimi kaybettim. yolumu kaybettim.
denizdeki yaşamımdan oldum.
ben de deniz köpüğü olup öleyim o zaman.

şu dünya o kadar aptal o kadar gri ki.
niye getirdin beni buraya neden soktun aralarına
birini uçurumdan atıp düşerken üzülemezsin.
neden yaptın ki bunu?
keşke hiç sevmeselerdi onlar beni ama sen sevseydin diye düşünürdüm hep.
tam da onlar gibi yapınca feleğim şaştı bu doğru.
ilk defa çok şaşırttı işte bu beni.
ne kadar kötü insanlar var
ve keşke ama keşke o zehirli aşklarıyla benim ışığını söndürmeselerdi.
benim duygularım bile kurtarmaya yetmedi bataklıktaki nilüferi.

şimdi kararımı iyice düşünmem lazım.
çünkü dönüşü yok.
ama bu yaşamak...yaşamak bu değil.
kendi elçiliğimi yapayım
al benden de o kadar*

ele güzel ele xoş ele qarışık ele boş