yaşamak

yavaş yavaş ölmektir..

her sabah genel olarak tavrım.

ölmek de zor yaşamak da.

allah bilir çektiğimi.

hayattan hak ettiklerini alamadığında insanın içi nasıl sızlar bilirim. bilirim sızıyı saklamayı, saklanmayı, acıyı yok saymayı. hiçbir şey kalıcı değil bilirim vedalar da yangınlar da sonsuzca değil.

bazen yürürken sokaklarda ayak bastığım her adımda bir nota duyarım. aklım beş karış asılı kalır bazen havada. bakmayın şikayetçi değilim, tadını çıkarmak lazım. zemin ne kadar kaygansa da yürümek işinde uzmanlaşmak lazım.

düşe kalka yürünür elbet, düştüğümüzde dizimizde aynı yer farklı biçimde kanar durur, ötekine benzemez, bir önceki gibi değil, her düşüş yeni bir tecrübedir.
kabuk bağlasa da yine aynı merheme gider ellerimiz, başkasını pek bilmeyiz.
her düşüşte farklı biçimde kendimize şifalar dileriz.

hep yeniden öğreniriz.
hiçbir zaman zamanı okumayı tam sökemeyiz.
iyi sandığın harf kedere çıkar bazen, kötü bildiğin mutluluğa. hayır da şer de bizim içindir ama kim doğru kim değil biz tam bilemeyiz.

güzelliği şansa, kötülüğü cezaya yormak kolay gelse de yaşam ne tesadüf ne de kefarettir.

bildiğim tek şey var ki, yaprakça savrulsak da bir an kuşça uçarız. yağmurca ağlasak da baharca güleriz.

hem hiç'iz hem çok şeyiz. buruşan duygularla bir gün bir yüreğe değsek de, önünde sonunda yürüyeceğimiz bu yolda bi tek kendimiziz.

olguları bağlayabilme yeteneği olduğu kadar olguları yine yeri geldiğinde ayırabilme yeteneğini de kapsar.

beni aşırı yoruyor bu aralar. çıkmaz bir deliğin ortasında debeleniyor gibi hissediyorum. insanların yüzüne aşırı güldüğüm için maskeli depresyonumda anlaşılmıyor. tatile gidemedim evden nefret ediyorum. aşırı sıkılıyorum. gereksiz bir ağırlık var üzerimde. alışveriş bile yapasım yok. yemek yerken ölmek falan istiyorum.
bir şeyler boğazımda yumru. en dibinde dibini gördüm.

normalde beni tanısanız aaa cidden bunları sen mi diyorsun dersiniz. şaşırırsınız yani. genel olarak içimde bir yerler hüzünlü değilim mizacım böyle diye takılıyor.

yoruldum a dostlar