yazarların yaşadığı en utanç verici anı

ay o kadar çok var ki...
en beterini ilkokulda yaşadım sanırım. dışarda tuvalete girmekten hep çok korkardım küçükken. kapıyı kitlemem gerekecek ve dışarıdan açamayacaklar, ben de içerde kalacağım diye.
neyse... bir gün, son derse doğru artık patlama seviyesine geldim. tut babam tut...
en sonunda, okul çıkışında servislerin beklediği vızır vızır akan caddenin orta yerinde, arkadaşımla konuşurken mesanem kendini bıraktı.
olayın farkına varamadım başta. bir iki saniye sonra kızın "napıyosun?" diye soruşu ve şelale gibi akan çişimi hayretle seyredişi hala aklımda...ve hatırladıkça gülüyorum.

cok utanc verici 1 anım var. muhtemelen siz de utanicaksiniz.

simdi ben 5-6. sinif falanken, ders cikisi eve donuste, kendi kendime konusuyodum.

diceksiniz ki ee ne var bunda, abi sesli ve bagira bagira konusuyodum.

yani sokakta yururken, kalabaligin insanlarin arasinda, sesli bi sekilde kendimle konusuyodum.

millet bakiyodu boyle bu napiyo diye, hatta sizofrenim, hastayim zanneden dayilar bile oldu yolda cevirip.

suan hatirliyorum da baya rezil gunlerdi ya.

okula yeni yazılmışım
kullanım kılavuzu falan da yok
neyse derse girdik falan derken zil çaldı millet attı kendini
ben de komşu kızına hadi ders bitti eve gidiyoz diye elinden tuttum eve götürdüm
meyse geldik bizimkiler bi şaşırdı falan ne işiniz var diye, dedim ders bitti ama akşama kadar okulda mı kalacaz aw
meğer kalıyomuşuz, bizi yolladılar gerisin geriye
öğretmen de ikimizi tahtaya çıkarıp bakın bu arkadaşlarınız okuldan kaçmış siz yapmayın falan demişti
yani bizde serserilik ilkokuldan gelme olum

garnizon komutanına haklısınız demekti. onu diyince daha çok sinirlendi ve gazinonun tam girişinde bütün rütbelilerin önünde daha çok azarladıydı beni aslşdklfjşl.

bi keresinde bizim karşıdaki kızın doğum günü vardı
annesi davet etmiş benşm haberim yok
neyse annem bütün gün uyuyan biri olduğu için hediye işi de yalan olmuş tabi, son gün geldi kızın annesi geldi “hadi gelmiyo mu” diye
sonra annem tutuştu, evde yana döne hediye vermeye uygun bi şey arıyo
şöyle bi şey buldu

dedim anne ne alaka ya bu götürülür mü
(çocuk aklımla ben bile olayın saçmalığının farkımdayım ama annem uykulu olsa gerek)
bi gazete kağıdına sardık(rezalet no.2)
neyse götürdüm, ben içimden allahım diyorum inşallah sırayla verilmiyordur, bi yere koyuyoruzdur falan
neyse ki allah ilk ve son kez duamı kabul etti de aleni bi şekilde rezil olmaktan kurtuldum
ama açtığındaki o yüz ifadesi çok gerçekti ya, 5-6 yaşındasın ve hediye olarak gazete kağıdına sarılı porselen el alıyorsun belki de ömrü boyunca bunu hangi salak verdi diye düşünmüştür
aman neyse ya zaten tipsizdi, hediye boşa masraf olacaktı. canım annem.

aquapark manyağı olarak zamanında koştura koştura giderdim. ılık bir meltem eşliğinde, çeşit çeşit, desen desen, yampiri yumpiri kaydırakları olan aquaparka abimle beraber büyük bir hevesle gittik. neyse efendim biz böyle görmemiş gibi iniyoruz, çıkıyoruz, kayıyoruz, dalıyoruz derken, mermi gibi indiğim havuzdan şortsuz çıkmamla rezil olmam bir oldu. abim sağolsun şortu getirdi de giydim.

ne olacak? askerlik şubesinde muayeneye girerken, oradaki üst teğmenin, soyunun lan " demesiydi.