zor günlerden geçenlerin en iyi bildiği şey

yalnız oldukları ve bu zor günlerin de biteceğini bilmek.

zor günlerin sanki hiç bitmeyecekmiş gibi olmasını hissetmek

çaresi yok değil..
arayan bulacak.

geçmiyor olması.

yok ki. para pok gibi.

götüm yandıktan sonra havalandığım havanın oksijenini yol boyu öpüyüm demiş
roketin götü yandıktan sonra edebiyat yapmak kolay tabi*

bu zor gunlerden nasıl cıkarsan, omurgan oyle sekillenir.
sukur 20 senelik calısma hayatımda henuz falsom olmadı.
umarım bundan sonra da olmaz.

korkunun esiri olmadan, * vicdanımın rehberliğinde, mücadeleyi bırakmadan yoluma devam etmek.

daha beteri de olacak.

çözüme odaklan ve yanlız olduğunu unutma!
kimseye duygu sömürüsü yapma ve mutlak yardım dileme, herkesin kendine göre aşması gereken zor durumlar var ve bu dertler sadece sana özel değil.

zor duruma düşme sebebin; ya zaafların, ya gözden kaçan ufak detay, ya yanlış planlama veya ani reaksiyon sebepledir.

bedelini ödediğin sürece, çözüm her zaman vardır ve sen güçlü birisin.

köküne kadar girecek. çok acıtacak ama öldürmeyecek.

alın terinin insanlar için hiçbir değeri yok

ben bugün fark ettim. kızım hariç herkese bu şekilim...

daha zorları da olacak.

ne olursa olsun o zayıf umut ışığının asla sönmediği.

memet şimşek'in keli

insanlardan nefret etmeme sebep oldu. hepsinin gerçek yüzünü daha doğrusu insan olmanın gerçek yüzünü öğrendiğim, aşırı sert bir yetişkinlik süreci geçiriyorum. gençken( üniversite dönemimi kapsıyor) daha umutlu ve daha hayalperesttim. hayal kurmaktan çekinmez ve dünyanın sevgiyle iyileşebileceğine inanırdım. şu an geldiğim noktada hayat bana şunu öğretti: kimseyi sevgiyle iyileştiremezsin hatta bazen öyle sorunlu insanlarla karşılarsın ki, sendeki sevgiyi törpülerler hatta bazen çalarlar.

bu yüzden belirli bir yaşın üstündeki insanlar genelde umursamaz, aksi ve çoğu zaman mesafeli duruş sergilerler. hepsi zamanında aynı basamakları çıktığı için, niteliksiz insanlara tanınan inisiyatifin nelere mâl olduğunu görebilecek kadar deneyime sahip olmuşlar. herkes kendi hayatını önemsediği için, hepsi duvarlar örmeye - setler kurmaya başlamış. bu gayet normal.

yetişkinliğin bana kazandırdığı şey: herkesin sevgi ve emek hak etmediğidir. bir çok insanın aksine, ben yalnızlığımla çok iyi anlaşırım ve yalnızlıktan korkmam. böyle bir patolojiye sahip olmadığım için, yalnız kalmamak adına ilişkiler edinmiyorum. bu tarz korkusu olan insanlar sürekli arkadaş ortamlarına dahil olmaya çalışır, sürekli bağlantılar kurmayı denerler. çoğunlukla samimiyetsiz, herkesin birbirinin kuyusunu kazdığı, kimsenin diğerini gerçekten sevmediği abuk arkadaşlık ortamları oluşur.

en büyük hata yalnız kalmamak adına, samimiyetsiz ve yanlış olduğu bilinen arkadaşlıklara hatta partnerliklere tamah etmektir. insan bence burada öz değerini düşürür. kınamaktan veya aşağılamaktan değil fakat en büyük yalnızlık hissi dahi, sizi bir yere götürmeyecek, art niyetli insanı hayatınızda beslemenizden iyidir.

hata her zaman yapılmaz, bazen hata hayatınıza davet edilir.

bu insanlar tam olarak bu kategoridedirler.

ben hiç rahat gün görmedim ki. hep bir zorluk hep bir çaba ve emek gerekliliği vardı. muhtemelen ölünce rahat edeceğim derdim ama orada da börtü böcek salmayacak. tek fark artık hissetmeyeceğim.