(bkz: başlığa girmeden kimin tarafından açıldığını bilmek) durumunu yaşadığım başlıktır.

sanırım daha 5. sınıftaydım ve evde o gün annemin olmadığını hatırlıyorum. canım acayip bir şekilde tatlı yemek istiyordu. evde çekmeceleri karıştırdıktan sonra bir paket çilekli puding buldum. en azından bunu yapayım dedim kendi kendime. puding’in arkasında yazan talimatları okudum ve ne diyorsa aynısını yaptım. ama biliyorsunuz kıvam olana kadar karıştırmak lazım. ben çok sabırsızdım ve karıştırıyordum karıştırıyordum hâlâ su gibi kalıyordu. en sonunda o pudingi sabırsızlığımdan sulu sulu yediğimi hatırlıyorum. zaten daha sonra yarısını “bu niye olmadı böyle!” diye, sinirlenip döktüğümü hatırlıyorum. ha, şimdi bir puding yapabilecek kadar sabrım var, o kadar da olsun.*

anneye anne gozuyle degil de kadin gozuyle bakmaniz lazim ve ev aleti alinmaz. ev aleti alacaksaniz ozel gunlerde hediye niyetiyle almayin, ihtiyaci oldugu icin iyi evlat olarak alin.

günaydın sözlük, günaydın diğerleri.

hava mülayim, çay güzel, can nedensiz hafif sıkkın, mekana yeni yavru kedi gelmiş, türkan fesat.
bakınız yeni gelen kediye "pistsene lan!" diyor habire..

hurdacıya antikacı, antikacıya hurdacı diyen kanal.
kendini saatlerce izlettirebilen, nadir kanallardan birisidir o ayrı.

kendi adıma konuşayım; nickaltıma gelip ithamda bulunan çok kişi oldu. muhabbetim olmayan ya da benimle yaşadığı bir tartışma sonucu karalayanlar oldu. nickaltımı akışta görünce "ya ben yine ne yaptım?" diyerek yazılanı okuyordum.. bu yüzden nickaltı için ayrı bir sekme oluşturulması benim hoşuma gitti. böylece bizim yazılarımızı kâle alan, sohbetlerimizi yüreciğine sindirmiş ve hoşuna gitmiş insanları göreceğiz nickaltlarımızda.. bize gerçekten önem veren insanların görüşlerini nickaltlarımıza okuyacak olmamız daha hoş. **

günümüz yerli edebiyatın en kendine has, en acayip kalemlerinden biri şule gürbüz. ben de ilk kambur'u okuyup çarpılmış sonra da öyle miymiş'i okuyup şule gürbüz'e tam anlamıyla hayran olmuştum. çok özel bir insan olduğunu düşünüyorum, her bakımdan. öyle miymiş'i yirmilerin başında okumuş ve şöyle düşünmüştüm: ben bu kitabı otuzumda bir kez daha, kırkımda bir kez daha mutlaka okumalıyım. çoşkuyla ölmek ve zamanın farkında her kitapçı gezdiğimde elimin gittiği fakat ısrarla daha sonraya sakladığım iki kitap. bazı kitaplar var onları okuyup bitirmekten korkuyorum. fakat aynı zamanda ya onları okumadan ölürsem diye de korkuyorum. kitap kurdu değilim kesinlikle, hatta iyi bir okur bile sayılmam ama bazı insanlarla kurduğum tek taraflı bu bağ beni yaşamla barışık kılan şey. şule gürbüz tam da o isimlerden biri. ömrü uzun olsun, daha çok yazsın dilerim.

kokoreç sevmesidir.

ne zaman profiline girsem şu uyarıyla karşılaşmayı beklediğim yazar.

bu profilde bazı hassas kalplerin saldırgan, kırıcı veya rahatsız edici bulabileceği hassas içerikler var.

çokomelli, bizim dolarla işimiz yok istersek düşürürüz ve ben kurlarla ilgilenmiyorumu akla getiren konudur.

yemek yiyeceğim bir yerde alternatif çıkışlara bakıyorum yoksa da kafamda canlandırıp ona göre oturma düzeni yapıp oturuyorum.
insanların elindeki telefondan ayakkabısına kadar elleri tırnakları yüzleri saçları hepsi benim için birer kitap gibi,okuyorum ve kişilik analizi yapıyorum hiç yanılmadım analizlerimde.
bir de herşeyi sayıyorum gördüğüm herşeyi hatta tv açıksa o an kaç kişi ya da kaç hayvan var kaç ağaç var gibi.
var bi kaç tane daha.

pera'dan tarihi yarımada'ya bir bakış.

sinop usulü eşsiz mantı. kulak biçimde ki ve kayseri mantısına oranla daha iri kıymalı hamurların üzerine yoğurt ve genellikle ceviz parçacıkları eşliğinde sunulan orgazmik hamur işi yemeği.

"şu an beni düşünmekten, daha önemli bir "işin" yokmu gerçekten..
kendi hayatınla ilgili..
yazık, üzüldüm bak şimdi senin için.."

eğer birisi size akıl verdiyse sormadan.. (sorduğun şeyin cevabını bilse bile vermez kimse zaten.. faydası dokunmasın diye, hemen tavsiye verir, nasihat verir, senin iyiliğini filanda düşünmüyordur, kendini birşey zannedecek fırsatı yakalamıştır, hiç kaçırmaz..)

en iyi film oscarı'na aday gösterilen ilk animasyon film.

ilkokuldayım bornova ilçe halk kütüphanesinde raflar arasında beyhude gezerken siyah kaplı kitap dikkatimi çekti nazım hikmetin tüm eserlerini cilt haline getirilmiş ansiklopedik bir eser. okumaya başladığım ilk sayfalarında kitabın ve malum kişinin ülke sathında yasaklı olduğu yazılı canhıraş paniğe kapıldım fakat kitabı zinhar bırakamıyorum o aceleyle kitap yasaklı olsa bana kütüphane yetkilisi verir mi onu da geçtim orada ne işi var diye dusunemeyip kitabı aldigima dair imza atıp eve gidiyorum manyak gibi biri beni takip ediyor mu soruları eşliğinde eve sonunda vardım. okula götürmek gibi bir gaflete kapilmisim gizli gizli okurum tenefüste diyerek ve o gün okulda bir arama... hoca kafamın üstünde çantanı aç diyor açamam diyorum aç diyor dakikalarca süren bu münakaşa sonucunda elbette hoca durumdan sıkılarak çekip aldı çantamı kadincagiz içine bakıyor yine bakıyor sonra anlamsızca bana, ne var burada saklanacak dedi sonunda bende beni asmayın ne olur diye kadının eteklerindeyim diğer öğrenciler meraktan çatlayacak en son öğretmen kahkaha tufanina tutuldu. hayatımın en rezil olduğum anıydı sanırım

annemin profesyonel olduğu alan.
allah'tan tutmuyor ettikleri.
annem negatif seviyor olabilir ya da allah onu ciddiye almıyor.
canım annem seni seviyorum, diyorum başlıyor.
ben senle eğlenmiyorum kız, seviyorum seni diyorum devam ediyor.
ilâhi kadın diyorum, allah seni affetsin diyorum, obbbs beddualar dönüşüyor.
o an, kendimi ışın kılıcı olan bir kahraman gibi hissediyorum.