sessiz olması gerektiğini söylediğimde ekstra fazla ses çıkarması

müzik zevkim olmadığını öğrendiğim başlıktır.
bugün de genelleme dozumuzu aldık şükür. *

bugün erken yaticam diyip saati yine 1.30 yapmaktır.

--- alıntı ---

sevilirken bilmedin mi?
ben söylerken gülmedin mi?
falımızda hasret var
ayrılık var, demedim mi?
anlamazdın, anlamazdın
kadere de inanmazdın
hani sen acı veren
kalpsizlerden, olamazdın
dilerim ki mutlu ol sevgilim
ben olmasam bile, hayat gülsün sana
günahım boynunda
ağlayan bir çift göz, bıraktın arkanda
la la la la la la lay la la la
la la la la la la la lay la la la
la la la la la la la lay la la, la la la la la
kalbim bomboş kaldı sanma
acılar geçer zamanla
aşka tövbe demem ben
görürsün sevince…

--- alıntı --- ayla dikmen'in bu şarkısında hep kendimi bulurum, beni benden alır uzak diyarlara götürür sonra geri bırakıverir..

(bkz: bilemezsin)

sana gitme demeyeceğim ama gitme lavinia adını gizleyeceğim sen de bilme lavinia ..

7 ay kadar başkenti madrid'de ve 1 sene kadar sevilla 'da ikamet ettiğim ülke. iklimi can sıkıcı olmasına rağmen bir çok bölgede mimarisi insana sabah sabah nefes aldırmaktadır. dil bilmiyorsanız eğer eziyet çekmeniz olası. benim yaşadığım zamanlar , dilini öğrenene kadar elimde sözlükle gezmeme sebep olmuştur. kalabalığı bazen yorar ama prado müzesi sizi şehire zincirleyecek kadar güzeldir. sanatın hayat bulduğu ülkelerden biri ispanya . yazın gitmediğiniz , polislerle tartışmadığınız ve insanlarla din üzerine polemiğe girmediğiniz sürece çok sorun yaşamazsınız . ayrıca rìo manzanares karşısında biraz sangria içmeden yaşamış hissetmiyor insan.

ardında beni bıraktı, kırgınım ona.

olmaması gereken kampanyadır.

çok değerli yazarlarımız güzel tanımlar girerek o karma puanları sonuna kadar hak etmişlerdir. o yeşil mahlası almak da onların haklarıdır.

hak edilmiş bir kazançla satın alınan bir şey de engellenemez ve boykot edilemez. edilmesi saçmalıktır.

zeytin ağaçları...

güzel laflara ve iltifatlara kanarak olur olmaz yerlerde "gaza gelmenin" kişinin başına hoş olmayan işler açacağını anlatan cümle.

ne demek çirkin kedi yok. büyüttüğüm en çirkin tatlı kedi

bilgili, birikimli, ince ruhlu ve harika bir korku-gerilim filmi arşivi olan, rusçayı seven bir yazar. :) ayrıca bıyık altından gülen şeklindeki muzır tanımlarına bayılıyorum canım yazarcığım, var bir haylazlık :d. eskişehir'e gitsem kesinlikle seninle gezmek isterdim ^^.

bir adet bulgar fıstığı bırakacağım başlık.*





(bkz: stanislav ianevski)

hatırlamayanlar için amme hizmeti:
(bkz: viktor krum)

arkadaşım nurettin ile dandanakan savaşı'nı konuşup horasan'ın jeopolitik önemi ve selçukluların devlet yönetiminde attığı adımları tartışıp analiz ederken aklıma gelen düşünce.

masanın üzerindeki karper peynire baktım. o da bana baktı. sonra yedim. afiyet olsun abi.

evet ne diyordum sevgili dostlarım. babalarımız bir kutu ezine peynirinin nerede olduğunu bulabilmek için bir ömrü arayışla geçiriyor. ellerine oradan buradan, işyerindeki arkadaşın köyünden vesair peynirler geçiyor lakin hiçbiri mükemmel beyaz peynir değil. hatta öyle ki, birçoğu mükemmel olmaktan fersah fersah uzak, fabrikasyon peynirler.

babacığınız sağsa yanına gidin, yanınızda değilse telefonla arayıp sorun:

"baba nasılsın?" diye.

"iyiyim aynı oğlum-kızım senden n'aber?" der.

bu pek düşünülmeden verilen cevabın arkasında aslında büyük bir anlam gizlidir. o da şudur: "bir ömrü mükemmel kalitede beyaz peyniri aramakla geçiriyorum."

babaların bu arayış halinde olduğu kutsal yiyeceği düşünmediği bir zaman dilimi yoktur. evet, uykuda bile...

şimdi babamı anlayabiliyorum. baba değilim henüz ama anlayabiliyorum babamı. bir gün onun durumunda olacağım çünkü. biz erkeklerin toplumsal kodlarında sünnet, ilk aşk, askerlik, iş, aşk, evlilik, çocuk sıralamasında son hedefi budur. bu arayışa hiçbir zaman ulaşamadan göçüp gideceğiz ancak...

mükemmel, tıpkı platon'un dediği gibi 'idealar' dünyasında gizlidir.

ama onu aramakla geçen bir ömür bile dostlarım, inanın boşa geçmez.

annemin tırnağı acısa, ölüyorum sanırım bunlar nasıl insanlar hiç mi insanlık kalmamış içlerinde. bizden uzak olsunlar..

17 yaşındaki jan rose kasmir adlı genç bir kız, vietnam savaşı'nda, savaş karşıtlığının en güzel simgesi olan elinde tuttuğu çiçeği askerlere uzatmıştır. haberi ilk yapan gazeteci, o kız için ''sadece konuşuyordu, askerlerin dikkatini çekmeye ve onlarla diyalog kurmaya çalışıyordu. askerlerin süngülerden daha çok ondan korktuğunu hissettim'' demiştir.

daha sonrasında bu genç kızın hikayesi ortaya çıkıyor elbette, genç kız ''onlar benim randevuya çıktığım sevgilim olabilirdi, kardeşim olabilirdi. onlar sadece tüm bu olayların kurbanı oldular. onlar savaş makinesi değiller'' diyor ve ekliyor ''askerlerin göz teması kurmaktan kaçındığını gördüm. korkuyorlardı, bize ateş edin emrinin verilmesinden korkuyorlardı.''
pasifizm'in güzel bir örneğidir belki de bu fotoğraf. tabii kan, savaş, toz, duman bulundurmuyor. fakat insanların duygularını temiz bir şekilde yansıtıp vermek istediği mesajda başarılı olduğunu düşünüyorum.

elinde beni incitebilecek güce sahip olsan da onu indirebilecek bir güç tutuyorum elimde, nahif ve kırılgan bir güç, der gibi. o güç, çıkarların için açtığın savaşa karşı gelmek, der gibi.

az ve öz her zaman iyidir dostlar. hiçbir zaman çevremde fazla insan olmadı. sözlükteki arkadaşlarım beni ne kadar güler yüzlü bilseler de sanırım dışarıdaki kisilere karşı fazla soğuğum. bir kişi ile arkadaş olmam için gerçekten güvenmem gerekiyor ve bu da zaman isteyen bir şey. o yüzden bütün yakın çevrem uzun zamandır tanıdığım kişilerden oluşuyor.

annesi ölene öksüz ; babası ölene yetim demişler. ama evladını kaybetmenin acısını ifade etmeye kelime bulunamamış.

“ölümün bile sıralısı” derler.