ankara'yı sevme sebepleri

anıtkabir bile yeterlidir aslında ama tunalı hilmi kızılay atatürk orman çiftliği bile sebep olabilir.

isteyene bahane çok sjsjsj. yaşadım ordan biliyorum

evimde hissettiğim tek şehir. 17 haziran'da görüşmek üzere, canım ankaram

istanbul'da yaşayanları kudurtuyor olması ve tabii ki 90'lı yıllarda çocuk olma serüvenini ankara sokaklarında yaşamış olmam.

anıtkabir'in orada olması.

ankara'ya gidip gelen eski annngaralılar, orada yaşayan dostlar, 6 şubat depreminden sonra şehrin nüfusunun %10 arttığını, trafiğin iyice keşmekeş halini aldığını söylüyorlar.
iyi ki ayrılmışım.

insan memleketini niye sever?
başka çaresi yoktur da ondan.
amma biz biliriz ki,
bir yerde mutlu mesut olmanın ilk şartı orayı sevmektir.
burayı seversen burası dünyanın en güzel yeridir.
amma dünyanın en güzel yerini sevmezsen orası dünyanın en güzel yeri değildir.

veysel'in de dediği gibi

güzelliğin on par'etmez
bu bendeki aşk olmasa

ankara simidi.

kış. tunalı'da çift görene kadar içerken arkadaşlarla sohbet etmek. corvus'ta yeni insanlar tanımak. lisans yıllarındayken eski sevgililerimden biriyle kış ayazında saatlerce seviştiğimiz gecenin ve sabahın anıları. portakal çiçeği parkı. fitil gibi sarhoşken karşılıklı bir şekilde yaşanan ancak insanı tek taraflı duman eden derin bir aşk. kızılay'daki kebo. onaon'da bathory eşliğinde içilen biralar. beytepe kampüsü'nden arkadaşlarla dönülen sigaraların kafası. mode xl eşliğinde sokakları arşınlamak. kavaklıdere'nin müthiş nizâmi sokakları. güzel kadınlar. afitap'a götürme sözü veren ama sürekli feyk atan eski dost. ulus'taki bit pazarı.

bunlar ilk aklıma gelenler. örnekler pekâlâ çoğaltılabilir.

ancak özetlemem gerekirse, ankara'yı bana sevdiren şey, diğer kentlere kıyasla neredeyse içkin, ezoterik bir anlam yaratma potansiyelinin olması. çözebilmiş değilim.

ankara'yı sevmek için herhangi bir sebebe ihtiyaç yoktur, varlığı yeter.

6 ay gibi kısa süre zarfı içinde toplu ulaşım yazın nemsiz hava ve güzel kızları için sevinilebilecek bir şehir etkisi olmuştu bende. deniz olsa tabi daha iyi bir şehir olabilirdi.

ben bu kentte doğdum, büyüdüm. nefret ettim, kaçtım. önce lisans için izmir’e gittim. muhteşem bir dört yıl geçirdim, döndüm. bir yıl işsizliğinde, üç yıl özel sektöründe çürüdüm. nefretim katlandı. imkan buldum edirne’ye yerleştim. dört güzel yılı da orada yaşadım. ankara dışında yaşadığım her yeri çok sevdim. gün geldi kürkçü dükkanına tekrar döndüm. şehir aynı şehirdi, insanlar aynı insanlardı ama bu sefer bir başka göründü gözüme. anladım ki nefretim ankara’ya değilmiş. ankara’nın günahı da sevabı da yokmuş. yaşam koşullarım, parasızlığım, imkansızlığım, büyüme sancılarımmış bende tiksinti uyandıran.

ankara’yı sevmek için sebep aramayınız.
ankara’ya sövmek için sebep aramayınız.

artık kalmadı.

angara ile aramızda farklı bir bağ var ve orda doğduğumdan olsa gerek bi mutlu ve huzurlu hissediyorum. bir gün kavuşacağız canım angaram.

ankaralı olmayan ankara'yı sevemez. zorlamasın.

her yerinde 'zom' olurdum, şehir beni bir şekilde yatağıma ulaştırırdı, yatağımda ayılırdım

güvenle kendimi kaybedildiğim tek şehirdir

sevilmez mi...

yukarıda yazıldığı üzere anıtkabir de var,ayrıca takımları da iyidir.

güzel anılar, başkent ve büyük bir şehir olması, anıtkabir, bahçeli 7. cadde, kale, demetevler, aspava, ankara simidi, kızılay'daki mekanlar, atatürk orman çiftliği'nde kokoreç ve dondurma, daha uzar gider...

denizi olmasa da bu şehri sevmek için daha çok sebep var.

sadece anıtkabir.