baba

kişi ile dünyanın kiri arasındaki perde, göz yumuşatıcı, kalp rahatlatıcı, güven dağı.

hayallerinin peşinden giderken elinden tutan yokluğunda hayallerinde yok olduğu kişidir.:((
kimi için özlem demek ....

bu tek kelimeyi duyduğumda bile ferahlar içim, güvenle dolup taşar. babamın sesini duymak bile "evet sorun yok" dememe yol açar. nefret etmem gerekirken ona olan sevgim bunu her zaman önler. bu nasıl bir sevgidir ki doğruyu görmemi bile bile engeller? nasıl bir sevgidir ki her hatayı görmezden gelir.

bugün kendime birkaç tane sukulent aldım dayanıklıdırlar çünkü,dayanmak zorundadırlar.hepsine de babamın adını verdim.saksılarını değiştirdim sevdim, konuştum,ağladım çok ağladım...
henüz haberi yok ama iki gün önce kanser teşhisi kondu babama.iki gündür bir yerde zaman
akmaktan vazgeçti, renkler soldu,hava soğudu ama içimde bir ateş kor gibi, insanın kalbi yanar mıymış hiç? yanıyormuş!
anladım ki insan kaç yaşında olursa olsun
hep küçük bir kız çocuğu babasının yanında ."hiçbir şey olmaz bana dağ gibi babam var benim!" o dağın yıkılıp gidebileceğini,kolunun kanadının kırılacağını aklına bile getirmiyormuş insan.
kime yaslanırım ben artık diyorum kim sever beni,babam gibi kim sarılır bana.
düşüncede bile soluksuz kalırken ben, nasıl doldurabilirim onun boşluğunu, nasıl otururum karşılıklı yemek yediğimiz o masaya?
diyorlar ki "herşeye hazırlıklı ol" insan nasıl hazırlar kendini babasının yokluğuna?
canım acıyor
canım çok acıyor.

arabayı hor kullanıp "araba bozuk veremem" demesi kadar sinir bozucu bir özelliği daha olamaz. altı yedi saatlik yolu kendisi kullanır. sanki sen kullanınca yolda kalmayacağız.

kendisi ile 2 yildir gorusmuyorum. bloke ettim heryerden. isin garibi, hayatimdan onu cikartmamin beni hic etkilememesi. ozlemedim, onu hayatimdan cikarttigim icin uzulmedim veya sevinmedim. degisik bir tipti babam, aslinda iyi adamdi. gunduzleri mukemmel bir insan, geceleri icki icince icinden seytan cikiyordu. anneme ve bana yaptiklarini unutamiyorum kucukken, dayaklar huzursuzluklar vs. bir ara duzelir gibi oldu, ben yurt disina ciktim is icin. annem yalnizken yaptiklarina dayanamadi ve babamdan bosanip kendine yeni bir hayat kurdu. ben kendisi ile gorusmeye devam ettim sonrasinda. bir kere daha evlendi, evlendigi kadin melek gibi biriydi. babam ona da baslamis satasmaya, dovmeye. kadin benim esimden ara ara yardim istemis, bu gece beni dovebilir, birsey olursa seni arayiyayim yardima gel diye. 2 yil once ickili bir gece, esime kendi duvarinda yazdigi aptal aptal seylerden oturu kendisini hayatimdan cikarttim. icip icip beni arar benle kavga ederdi, ses cikartmazdim, hadi derdim adam yaslandi, babadir sonucta. 2 cocugumun annesine laf ettigi anda yollarimiz ayrildi. o kadar da degil. gecen sene de yeni evlendigi kadin, kahrindan kanser oldu ve oldu. benimle ara ara iletisime girmeye calisti, reddettim. su aralar acaba kanser vs olsa ne yaparim konusurmuyum gidermiyim yanina diye dusunuyorum. benimle gorusmeye calismasinda maddi etkenlerin oldugunu da dusunuyorum, durumum iyi, benden para koparma derdinde olabilir. babamla boyle bir iliskim olunca ve evdeki huzursuzlugun ne demek oldugunu ogrenince, evliligimde cenneti yasatmaya calisiyorum esime ve cocuklarima. tek derdim onlarin mutlu olmasi. ozellikle kizimin uzerine titriyorum, baba figuru olusturmaya calisiyorum, ne olursa olsun babam var, kurtarir beni bu dertten psikolojisini oturtmaya, bana guvenmesini saglamaya calisiyorum. biz gormedik, onlar gorsun istiyorum. ne yazdim be.

en büyük şansım.

annemin arkadaşlarıyla olduğu günlerde iyice şendul şaban olması çok hoşuma gidiyor. uyandım bir bir anlatıyor, yarın siyah bluzunu giyersin diye kaloriferin üstüne serdim, dur çayın altını yakayım beraber içelim.

kahvaltıyı yapınca dur ben makineyi boşaltayım diye bir başladı, tüm mutfağı sildi. tek sorun her yere aynı bezi kullanıyor.*

elinde çikolatam kapıdan yolluyor falan. hoş oluyormuş böyle. dikkatli giderim baba, akşam görüşürüz baba.

her ne kadar arkadaş gibi olamasak da her zaman varlığı bana güç veren kişidir. bizim için yıllarca çalışması ve hala çalışıyor olması sebebiyle hakkını hiçbir zaman ödeyemeyeceğim.

şu 2-3 gündür hastalığı sebebiyle ondan çok uzakta bir dağ köyünde endişe ve hüzünle ameliyatı bekliyorum. inşallah sapasağlam ayağa kalkacak ve gittiğimde elini öpebileceğim.

hiç unutmam sıcak bir yaz günü dükkanı sabah ben açtım harıl harıl çalışıyorum. aylardan ağustos. dışarısı 40 derece. ben ise imalathanede börek pişiriyorum.
dönerli fırının kapağını her açışımda 200 derece sıcaklık yüzüme vuruyor. öyle bir terlemişim ki akışkan olacağım neredeyse. ama sorun değil, tertemiz çalışıyor, bütün işleri tek başıma hallediyorum.
mutluyum.
öğlene doğru ben yine arkada son sürat çalışırken babam geldi dükkana. ben içten içe düşünüyorum, şimdi rahatlamıştır sayemde dinlenme fırsatı buldu falan, işleri tek başıma yürütebildiğimi gösteriyorum. ve aksayan bir şey ya da herhangi bir sorun da yok.
babam geldi, baktı fırından çıkardığım böreğe, “senin yapacağın işin anasnı skyim ben” dedi birden.
“noldu ya?” dedim.
“bu amk böreği böyle mi pişirilir” diye bir girdi, sövüyor, sayıyor, beni iki dakikada mahvetti resmen.
“seni de skerm işini de skerm” dedim çıkardım önlüğü gidiyorum. moralim bozuldu aga. bir kere de “aferin oğlum” de amk. ama nerde.. yürürken tam başımın sağ tarafından, çok yakın bir şekilde börek bıçağı geçti.
anaskm dedim hemen yattım yere siper aldım amk, pasajın sonundayım yerde, bu hâlâ arkamdan bir şeyler fırlatıyor. baktım böyle olmayacak ayağa kalkıp bir depar attım yaklaşık 10 saniye içinde 100 metre uzaklaştım dükkandan. sonra bir ay ne eve gittim ne dükkana. arkadaşlarla izmir sahilden bir başladık antalya’ya kadar kamp ata ata takıla takıla gezdik. velhasıl öyle işte.
yaranmak çok zor babalara..

halkımızın süleyman demirel'e taktığı isim. halk, öylesine bağrına bastı ki, demirel cumhurbaşkanı olunca bu babalık da kuvveden fiile dönüş yaptı.

özgür olmak istiyorsan babanı öldür.
jean paul sartre

bazıları için büyük anlamlar inşa eden adamlar vardır, benim ki onlardan değil.

babam (bkz: demans) yüzünden 4 ay önce vefat etti. demans yüzünden insan ölür mü demeyin ölüyor işte.

kendi halinde, kendince doğruları olan, kimsenin etlisine sütlüsüne karışmayan, karınca bile incitmeyen, halim selim bir insandı. 4. corona aşısını olduktan sonra beyninde pıhtı attı, geçici felç geçirdi , ne olduysa ondan sonra oldu zaten. yaklaşık 3 ay sonra bir anda hareketleri değişti, her gün dışarıya çıkan, gezen, dolaşmaya bayılan adam 3 gün evden çıkmadı. 3. günü sonunda kendi gibi davranmamaya başlayınca telaşla doktora götürdük demans başlangıcı teşhisi konuldu.

doktor her şeyi anlattı, olması gerekenleri, olabilecek durumları, alması gereken ilaçları vs...
1 yıl kadar tedavisi güzel gidiyordu, memlekette ayrı bir eve çıkmak istedi, doktor da onaylayınca her şeyini düzenledi bir hevesle, yeni eşyalar aldı, yeni arkadaşlar edindi, kardeşleri ve annesiyle yakın olduğu için sürekli görüşüyordu. hatta evlenmeyi bile kabul etmiş kendi istemişti. biz ısrar ediyorduk aslında "baba evlendirelim seni istersen" diye ama istemedi hiç, ama öğrendik ki bir kadınla tanışmış hatta çocuklarıyla da tanışmış, eve misafirliğe almış babaannemle birlikte. iki tarafta beğenmiş hem birbirlerini hem ailelerini, kardeşimle bize söyleyecekmiş 1 ay sonra bayramda yanına gittiğimizde. evlilik kararı aldıktan 1 hafta sonra karşı komşuda çay içerken "ben ilaçlarımı alıp da geleyim" diye eve geçen babam kendine zarar vererek aramızdan ayrıldı.

mükemmel bir ilişkimiz vardı babamla, babadan çok abi gibiydi bana. öldüğünden beri kardeşim, eşim dahil kimseyle konu hakkında konuşmadım, annemin arkasından 2,5 yıl her gece abartmadan her gece ağlayan ben babama hiç ağlamadım ama içim parçalanıyor. insanın babası olunca konduramıyor işte. aslında hala öldüğünü kabul edemiyorum sanırım. bazen gayri ihtiyari elim telefona gidiyor babamı arayacak oluyorum.

babalık nedir bilmediği için baba olamayan babam.

allah başımızdan eksik etmesinden başka ne desem ,sevgimi ve saygımı ifade etmez diyeceğim insan.
hoşgörüsü yüksektir babamın. kolay kolay sinirlenmez, eli açıktır, filmleri ince yorumlar . babamızla çok zevklidir toplaşıp film seyretmek.of özledim 1 hafta oldu en son göreli. yazdırma , ağlatma sözlük.

*

bir sıfattan ibaret kalabiliyor bazen; "çocuğu olmuş erkek".

bir de şu manası var malum; "gemi veya iskelede halatın takıldığı yuvarlak başlı iri demir, ağaç veya beton dikme."

bir de şambaba var ki babaların en tatlısı...

uzun dorseli araçlarda, dorse parça kapakları arasına konan kalın dikme. o dikmeler olmazsa dorse kapaklarının mukavemeti olmaz.

eksikliği zamanla daha çok hissedilen.

allah rahmet eylesin.