babaya söylemek istenip de söylenemeyenler

sen seks yaparak var olabilirsin ama bu başkalarını hiçliğe mahkum ediyor baba!

her baba gibi suçlusun.
neslini devam ettirme isteğinin altında masum bir ölüm yatıyor herkesin.

seni bütün kusurlarına rağmen seviyorum baba.
keşke hayatta olsaydın. benim babam olduğun için teşekkürler.

seni belirli olaylardan dolayı tam olarak tanıyamamıştım evet biliyorum, farkındayım. her ne olursa olsun geç fark ettiğim için üzgünüm ama fark ettiğim için çok mutluyum. belki bu dünyada birbirimizi yeteri kadar tanıyamadık ama ben zamanını bekliyorum ve biliyorum ki sende beni bekliyorsun. seni seviyorum ve senin kızın olmaktan gurur duyuyorum.

bazen ölsen diyorum. bazen varlığın bir çok şeyi geride tutuyor. nolacak bilmiyorum. ilk sevmeyen sendin beni. şimdi kimden bir şey görsem içime senin sevgisizliğin batıyor. sen beni sevseydin ben daha güçlü olurdum biliyorum. beni kendi halime bırak şimdi olur mu? en azından bundan sonrasını kolaylaştır benim için.

ömrün çalışmakla, stres ile geçti gitti. rahata kavuşacağın zamanda da aramızdan ayrıldın. en çok bu üzüyor beni.
çok fakir olmamıza rağmen okutmak için hep para buldun buluşturdun.
bilmiyorum, kelimeler kifayetsiz...

babama sözlük yazarı olduğumu söylemeyin o beni bir genelevde piyanist sanıyor.

özledim seni çok özledim.

teşekkür ederim. sadece bana miras bıraktığın hastalıklar için değil. çocukken benimle vakit geçirmek için kendini yırttığın için, kaya gibi dimdik arkamda durduğun için, zayıflıklarını saklamadığın için, hayatımla ilgili hiçbir dönüm noktasında karar merci olmadığın için. binlerce kilometre uzakta tek başıma hayatta kalıyorum. olmayacak insanlardan sevgi ummadan, saçma sapan ortamlara meze olmadan, bana uymayana evet demek zorunda kalmadan. teşekkür ederim. vallahi çok teşekkür ederim.

ben herşeyi çatır çatır söylüyorum. karşınızda ki kutsalınız olmasın. hata varsa söyleyin. aklı başına gelip düzelme yoluna gidiyorsa problem yok ama hiçbir düzelme yoksa yol verin gitsin. babanız olsa bile.

yok ki.
ben 3 yaşımda o da 44 yaşında iken dünyayı terk etti. babam ile hiçbir anım yok. kepçe, kaşık yaparak 8 kişilik ailesini geçindirmeye çalıştığı için nasıl bir baba olduğunu tahmin edebiliyorum. maalesef tanıyan kimse de hakkında konuşmaz.. sadece nasıl öldüğü ile alakalı bilgi var. babanıza sarılın sevdiğinizi söyleyin diyecektim ancak bazı entry'leri okuyunca vazgeçtim..

bence her şey söylenmeli. ( saygı ve kibarlikla)

çünkü ebeveyn olmak hayat boyu bir öğrenimdir.sizi büyüten kişinin doğduğu çağ ile, sizi büyüttüğü çağ arasında ki fark bir çok ebeveyn tarafından göz ardı edilir.ebeveynler kendileri büyürken sahip oldukları deneyimlerin, katıksız günümüz dünyası için geçerli olduğunu iddaa eder durur. ama atlanılan nokta: aradaki neredeyse 20 yıldan fazla zaman farkıdır.
babanızın/annenizin yaşadığı şartlar ile o zaman ki dünya, günümüz ile çelişebilir.bizim içinde aynısı olacak.. bilmem kaç yıl sonra doğacak cocuklarımızla bugün arasında ki fark..

şimdi ben belki 10 yıl sonra dogacak cocuguma, bugünün türkiyesinin sartları ile yaklaşırsam, sağlıklı( psikolojik açıdan ) ve özgüvenli bir cocuk büyüteceğimi düşünmüyorum.şahsen su an ehliyet almak için temel yaş +18.. gelecekte 16’ya inerse, ben illa cocuguma 18 olmadan alamazsın doğrusu bu dersem.. haklı mı olurum? bence kendi kaygılarımızı- doğrularımızı cocuklarımıza zorla yüklememek gerekiyor. dönemle eşit standartlarla büyüyen çocuklar yetiştirmek lazım..

çünkü öbür türlü daha kötü olabilir.. cocugunuzu korumak için, bir cok ortama girmemiş/ nasıl hareket edeceğini bilmeyen/ sosyal - kültürel aktivitelerden eksik bir cocuk haline getirebilirsiniz.. bu iş dünyasına girdiğinde/ sosyal hayat edinmeye calısırken / kendisine eş seçerken karşısına engel olarak çıkabilir.günümüzde kültür önemli bir kategori haline geldi çünkü.. insanlar artık okuyor, sosyalleşiyor.. hiç tek basına yurt dısına tatile gitmemiş, konserlere gitmemiş, sürekli baskı ile evde büyütülmüş/ tutulmuş çocuk, zamanın sartlarına göre büyümüş kişilerden daha eksik olabilir ve çevresi tarafından izole edilebilinir.fazla katı ve müdahaleci anne/ baba arkadaş çevresi için belirli bir noktadan sonra sorun gibi görülebileceği için, arkadaşlık konusunda da sıkıntı cekebilirler çünkü özellikle benimkiler gibi ebeveynleriniz varsa( yaptıklarınızı-hareketlerinizi- yaşam tarzınızın değişim sebebinin arkadaşlarınız oldugunu düşünen -onlardan etkilendiğinizi düşünen ) vay halinize..

1 günde bile hayat değişir, 18- 20 yıl nedir? bu yüzden dogdugumuz çağ ile cocugumuzu yetiştirdiğimizi çağı bir tutmamalı.geçmişin kurallarını, günümüze dayatmamalıyız.

tabi bizde ebeveyn olacağız belki bizde böyle düşüneceğiz ama doğrusu bana böyle geliyor.


bu yüzden size haksızlık yapıldığını düşündüğünüz noktada ya da teşekkürleriniz varsa mutlaka söyleyin.ölüm var çünkü.. en kötüsü keşkeleri taşımaktır.

seni çok seviyorum baba.
11 yıl oldu sen gideli ve ben bu pişmanlığı ömür boyu yaşayacağım.

ben sen olacağım ya, bu benim canımı mı sıkıyor, hoşuma mı gidiyor karar veremiyorum.
belki de şimdiden sen olmuşumdur.
neyse...

söylenecek çok söz varken konuşamamak gibi...

baba hayattayken söylenmelidir. yoksa denizdeki dalgaları baba yerine koyup, dalga ayağınıza dedikçe babam bu sorumu "evet" diye cevapladı ühühüü şeklinde geçen bir diyalog ile, babanız hayatta iken gerçekleştiremediğiniz konuşmayı dalgalar ile gerçekleştirmek zorunda kalabilirsiniz.

buraya bile yazmaya çekinenler gelin sarılalım

keşke göstermekten utandığın sevgini rahatça gösterebilsen baba. içerlerde bir yerde bizi ne kadar düşündüğünü biliyorum ama bunu dışa vurmanı bekliyorum. her şeyimi senle paylaşmaya ihtiyacım var lütfen çok geç olmadan sen bana bir adım at biliyorsun hep çekingen kaldım sen gibi sevgimi göstermede. sen bana bir adım atarsan ben sana koşarım güzel adam. ayrıca seni çok seviyorum bunu hiç kulağınla duymamış olsanda. iyi ki varsın baba ve iyi ki benim babamsın.

seçim şansım olsaydı doğmak istemezdim.

bir şey söyleme fırsatım olmadı. 10 yıl evvel öldü.

yetersizsin