çocuk sahibi olmak

yav sahibi olamazsınız hiçbir şeyin diyorum.
çocuk besleyin, çocuk büyütün ya da aaaa bir fikrim var:

çocuk yetiştirin ne güzel olur bak hiç gelmedi kimsenin aklına birimmm.

aptalsanız doğurmayın allah aşkına doğurduğun çocuklardan squid game kurayım a cahil a ruh hastası seks manyakları.

abi oyle bi cocuk yapmayin diyosunuz ki sanki yataga kariyi degil sizi aticaz. sanane derler adama, kadinla kocasi arasindaki ise millet neden karisiyor.

bir taraftan çok istediğim bir taraftan da çok korktuğum bir şey.
hayatımdaki baba adayının çok güzel bir baba olacağından asla şüphem yok eğer bir evladımız olursa öyle bir babası olacağı için çok şanslı olacak buna eminim.
ama peki ya ben, iyi bir anne olabilecek miyim korkusu, anneliği her düşündüğümde bütün zihnimi kaplıyor.
çünkü yaşadığım anksiyete bana bütün olumsuzlukları düşündürüyor. benim için güzel tarafları siliniyor da sanki her şeyin hep kötü tarafları kalıyor gibi. aslında buna türkiye'de yaşamak da bir etken sanırım. her gün okuduğumuz onlarca olumsuz haberle nasıl pollyannacılık oynayabiliriz ki. kadın cinayetleri, çocuk cinayetleri, masumların sürekli öldürülmesi gibi bir sürü şey hepsi git gide artıyor. şu an anne değilim belki ama bir ablayım kardeşimin yarı annesi gibiyim o okula, kursa ya da arkadaşlarıyla vakit geçirmeye giderken bile (yaşı 18) aklıma binbir türlü şey geliyor, sürekli irtibat halinde olmak istiyorum çünkü korkuyorum, çok korkuyorum. dünya çok kötü bir yer olmaya devam ediyor. böyle kötü bir dünyada iyilerin hayatta kalması git gide güçleşiyor. işte bütün bunlar ve bunlara ek olarak çevremde gördüğüm anneler hiç biri bana örnek değil hepsi şikayetçi çocuklarının her şeyinden şikayetçiler bir tane de şükredenine rastlamadım. hep anneliğin zor taraflarını gösterdiler bana hiç iyi bir yanını anlatan olmadı. şimdi ben nasıl çocuk sahibi olacağım?

bir insan durduk yere niye çocuk sahibi olmak ister ki? hiç akıl işi değil. peki neden ister öyleyse? cevap basit: elbette akıl etmediği için. evet.

toplumun %99.9'u karambole çocuk sahibi oluyor. ilkel bir kodlanmaya yenik düşüp durduk yere ömürlerini ipotek etmeyi marifet sanıyorlar. üremeye kodlanmak ne lan? ürememiz gerektiğini kim söyledi? doğanın işleyişiymiş evrimmiş falanmış... çok da s..mdeydi. ben öldükten sonra değil insanlık, komple evren de yok olabilir. çok derdimdi insanlık türünün devamı...

kimisi de öldükten sonra hatırlanmak ve iz bırakmak istiyormuş dünyada. göt vasıtası ile gülünecek şeyler bunlar. seni max torunun hatırlar. ki o da çok bi tarafına takmaz. üç beş yılda bir anımsarsa işte... torundan sonra yine yoksun zaten. izin mizin kalmayacak. kaldı ki izimi s..yim. ben ölmüşüm gitmişim neymiş efendim? izim kalıyormuş. komik. haberim olacak mı bari?

çocuk sahibi olanların max motivasyon: yaşlanınca büze kim bakacah? he?

bir insan niye hiç var olmamış birinin özlemini duyup da onu durduk yere var edip hadi tüm sevgimi ve ömrümü sana adıyorum der ki? bu, "bana rahat battı" demekten başka bir şey değildir. nedeni basit. hayatın anlamsızlığını idrak edecek bir akla sahip olmasa da bunu içsel olarak hisseder ve kendince tutunulacak bir anlam uydurmak için bu yola başvurur. diğer yandan kendi değerini inşa edemeyenler de daima başka şeylerden medet umarlar.

geçenlerde bir video çıktı karşıma, videodaki adam "çocuk sahibi olmak bana göre dünyadaki en büyük bela" diyor. videonun yorumlarında da insanlar konuyu tartışmışlar. dikkatimi şu çekti ki adama sinirlenen kitle ya dindar tiplerden ya doğru düzgün türkçe bile yazamayan kişilerden ya da anlattıkları asla anlaşılmayan tiplerden oluşuyor. işte çocuk sahibi olmayı matah bir şey sananların nasıl tipler olduğuna dair ufak bir sinyal. idrak yetisi gelişmiş biri çocuk sahibi olmayı elbette özgürlüğe vurulan bir pranga ve külfet olarak görür. var oluşuna fellik fellik anlam icat etme gafletiyle uğraşmaz. uydurma işler peşinde değildir.

insanın bu tip acziyetleri ve yoktan var ettiği şeylere tapınması beni her zaman rahatsız etmiştir.