çocuklarla girilen komik diyaloglar

basketbol oynarken 2 tane çocuk geldi bana bakıyorlar belli oynamak istiyorlar, dedim ''atacak mısınız alın'' topu attım.
ardından zayıf olan çocuk normal bir şekilde atmaya çalıştı haliyle potaya yaklaşmadı bile, tombul olan çocuk karpuzlama dediğimiz stille attı potaya da yaklaşıyordu, her neyse sonra tombul olan çocuk bir daha attı ve basket oldu, zayıf çocuk kıskançlıkla ve merakla;

zayıf çocuk
- sen kaça gidiyoon ?
tombul
-1'e gidiyoom
zayıf
-yalan söyleme kaç yaşındasın?
tombul
-6'ya girdim.
zayıf
-yalan söylüyon, 1'e giden hiç basket atamaz ki.
tombul
-yyuuuoooooooooğğğ babam ööğretti.

sonra ben de zayıf çocuğa atabilmesi için taktiği öğretmeye çalıştım, böyle at dedim. bir kere denedi atamadı, pes etti çocuğu bırakıp gitti kumlarla oynadı. tombulla bir süre oynadık sonra o da ayrıldı. çocuk psikolojisi çok değişik umarım pes etmemeyi öğrenir.

dükkandaki çocuk: ne güzel sen abur cubur alabiliyorsun kendine...
ben:sen alamıyor musun?
ç:param yok ki. (başını önüne eğer)
dükkan sahibi:abla bakma sen buna, babası şimdi jipiyle almaya gelecek.

dün başıma geldi, ay çok eğlendim gnfkgkg.

misafir çocukları biraz sakinlesin diye boyama yapmaya karar verdik. bir yandan da sohbet ediyoruz. kız olanı 4, erkek olanı 6 yaşında. a da ben olayım hadi.

k: abla biliyor musun ben anasınıfına gidiyorum.
e: ben de.
a: kaç yaşındasınız siz?
çocuklar parmaklarıyla yaşlarını gösterirler ve benim yaşımı sorarlar. sonra hep beraber 6 eli de kullanarak yaşımı hesaplamaya çalışırız gjfkgkg.
k: aaaa. ben oraya kadar saymayı biliyorum.
e: woaaa. ne kadar büyüksün.
a: teşekkür ederim fjfjfj.

çocuk: deeeeliii deeeeliiii.
x: a.... k..... çocuğuna bak.

bu da varmış kaderde. :)

diyalog sayılmaz ama 5.sınıf çocuğunun biri benden "nusredte kağıt" istemişti.

kuzenim: bu ne?
ben: masa
kuzenim: bu ne?
ben: sandalye
sinirlendim...
kuzenim: bu ne?
ben: b*k
kuzenim: aa b*k mu?
ben: hıhı b*k
çok sabredemeyip böyle söylemiştim. o da ben de küçüktüm o zamanlar. yine de öyle söylememem gerekirdi... :)

bugün markette küçük bir kız benim aldıklarımla kendi aldıklarını kıyaslayıp annesine "bizim bu abla kadar paramız yok mu anne?" diye kızdı. sonra da "biz ondan nasıl fakir oluruz o terlik giymiş" dedi. son gördüğümde annesi tokatlayarak kasaya götürüyordu.

iş yerinde çocuklar sabah vardiyası ile okula gidiyorlar. vardiya da sekiz buçukta çıkıyor. işler sarkıyor.
çocuklar derse geç kalıyor.
küçük bir kız çocuğu bağırıyor.
_ koşun koşun her sabah öğretmene vardiya geç çıktı diyoruz. mecbur muyuz bunu açıklamaya.

bana çok komik gelmişti.

çocuklarım çamaşır telini balkona çıkarırken
- bana yardım etmeye çalıştığınız zaman çok mutlu oluyorum.
- (kızım 8,5 yaş) yardım etmeye çalıştığımız mı, yardım ettiğimiz mi?
- yardım ettiğiniz…

11 yaşındaydı.
ablamın bana aldığı bi giysiyi eve getirdim. rüzgar'a gösterdim.
- halamların evinin kokusu var üzerinde
+ heheh o nasıl oluyor!
- oluyor işte. mesela, babaannem yatağımın üstündeki örtüyü ilk getirdiğinde de üzerinde babaannemlerin evinin kokusu vardı.
+ o yumuşatıcı kokusu olmasın?
- bilmiyorum ama her evin kokusu farklı işte.

geçen hasta koltuğunda çocuk korkmasın diye muhabbet ediyordum, biraz uğraşmak için hiç konuşmuyorsun bizi mi sevmedin falan dedim. o da hayır dedi o zaman burada değil misin, hayal mi görüyorum dedim o da evet ben aslında yokum dedi gkfjls. bilmeden beni o kadar eğlendirdi ki, kötü giden günüm ufacık güzelleşti.

ömer 3 yaşında.
ben: ne tatlısın sen yaa
ömer: nereden biliyorsun hee tadıma mı baktın
ben: ?!;#)_#@

on iki yaşında bir oğlum var ellerinizden öper.
abisinden aldığı bilgileri bana teyit ettiriyor. geçenlerde abisi "bir insanın gotunde donu varsa ondan iyisi yoktur, unutma bunu" demiş. bana teyit için geldi;
-baba abim bana böyle böyle dedi.
+dalga geçmiş oğlum
-himm bende öyle düşünmüştüm ama sen dayım için" gotunde donu yok kalkmış kubaya tatile gitmiş" dedin.
+?? :)

bir gün ablamı iş yerine ziyarete gitmiştim. ablam öğretmen. çocuklardan birinin babası ders esnasında öğretmenler odasına oğlunun beslenme çantasını bırakmaya geldi. öğrendim ki eşi yeni doğum yapmış. sabah aceleyle unuttuk hocam dedi bana da.

neyse zil çaldı. çantasını çocuğa vermeye gittim. teşekkür etti. sohbet olsun diye kardeşinin cinsiyetini falan sorayım dedim.

- abim oldu öğretmenim.
arniş: ne!

ablam duydu ve güldü. onlarda küçük olsa da abi/abla mı deniliyormuş neymiş ya da çocuğun türkçeyi tam olarak bilememesinden kaynaklı bir yanlış anlaşılmaydı.

3-4 yaşlarında yeğenim, kolumdaki biraz büyükçe ben'i görünce "bu ne diye" sordu. "ben"dedim. sonra onun kolunda olan daha minikçesini göstererek " bak bu da ben" dedim. o yaşlarda ilgileri çabuk kayboluyor tabi. aradan biraz zaman geçti, nasıl olduysa muhabbet döndü dolaştı onun kolundaki ben'e geldi yeniden
"bu ne" diye sordum. "sen" diye yanıt verdi :))

-anne futbolcular, yediklerine dikkat ediyorlarmış, benim de okulda antrenmanlarım başlamak üzere, ben de bundan sonra abur cubur yemeyeceğim.
-tamam oğlum* sen bilirsin.
abisi, cips, kola vs. alır gelir.
-cips, kola abur cubur oluyor, ben yemem.
-tamam oğlum.
arkadaşı gelir, birlikte dışarı çıkarlar. birkaç saat sonra elinde dondurma ile eve gelir.
-anne, dondurma sağlıklı bir abur cubur, onu yiyebilirim, değil mi?
-evet oğlum, yiyebilirsin, afiyet olsun.**

kızım beş yaşındayken bir sabah yine okula gitmek için hazırlandık. tam kapıdan çıkacak iken kızım döndü ve bana dedi ki; "baba, biliyor musun öğretmenim benim her yerimi karıştırıyor."

önce ne duyduğumu anlamadım, arkasından başımdan aşağı kaynar sular döküldü, boynumda başlayan sıcaklığın her tarafıma yayıldığını hissettim ama sakin kalmalı, kızımı ürkütmeden sohbete devam etmesini sağlayıp, neler olduğunu anlamam lazımdı.

nasıl yani kızım dedim sesim titreyerek.

"yani işte saçın kırmızı, gözlerin yeşil, ojelerin pembe diyor" dedi. meğer öğretmeni şakalaşıyormuş.

ufak bir felçten sonra kendime geldim. çocukların neyi nasıl ifade edeceği hiç belli olmuyor.

dedem biz daha doğmadan önce vefat etmiş. o yüzden elimizdeki fotoğrafları oldukça az ben de net olan fotoğraflarından birkaçını odama asmıştım. yeğenim(4) dedemi fotoğrafından tanıyor. “merve dedem nereye gitti?” diye sordu gelemeyeceği uzak bir yere gittiğini ama bizi izlediğini dedeme bir şey söylemek isterse söyleyebileceğini anlattım ve “uzak da olsa niye gelmiyor ki otobüs yok mu?” diye bir cevap aldım. otobüs olmadığını söylediğimde “uçak da mı?” yok diye sordu onun da olmadığını söylediğimde tek tek trenin, geminin, metronun olup olmadığını sordu. en son hiçbirinin olmadığı cevabını alınca “e biz gidip alalım navigasyona yazarız” diyerek ona da bir çözüm üretti. yol olmadığını, navigasyonun bizi götüremeyeceğini söyleyince de “yoksa bize küstü mü bizi özlemiyor mu?” diyerek beni şaşırtıp kelimelerimi tüketmeye devam etti. çocuk aklı farklı çalışıyor gerçekten

ailenin içine düştüğü kaos ortamıdır. öğlen okuldan eve yemeğe geldi kızım. babası hoşlanmadığı bir şaka yapmış. bizimki ağlayarak yeter artık anneme anlatacağım dışarda yaptığını dedi. ben ve eşim şok tabi. ne yaptı ki baban dedim. babam hep gözlüklü kadınlara bakıyor dedi* bence babam işe de gitmiyor. hem parktan ise mi gidilir diyor*parklar buluşma alanı. biriyle buluşuyor olabilir* eşim tamam ben gidiyorum o zaman deyince hadi bay bay naş naş dedi* gercekten ya parktan ise gidilir mi * benim kız acımadı harcadı babayı. aman babalar iyi geçinin kızlarla durum ciddi.*