çocuklarla girilen komik diyaloglar

bir mağazada çalışıyorum. çocuğun biri eline balık tutma oyunu almış annesine bu kaç lira diye soruyordu ben de 100 lira dedim. bana baktı sonra annesine döndü bu kaç lira dedi tekrar. annesi de bak abla söyledi ya 100müş dedi. çocuk da anne ona inanma yalan söylüyodur o dedi. sonra annesi de onaylayınca dönüp bana bağırmaya başladı neden 2 3 liraya bi' şey yok bu dükkanda diye..

“abla sen topuklu giyme çok komik yürüyorsun” dedi..

ç: çocuk
b: ben
*

ç: biraz kaçtır?
b: biraz sayı değildir. az demek o.
ç: tamam az kaçtır?
b: az da sayı değildir. (iki parmağımla ufacık boşluk yaparım) bu kadardır.
ç: o kadar kaçtır?
b: (töbe töbee) bu bir sayı değildir. biraz, az demektir. (lan bak)
ç: neden söylemiyorsuuun? söylesenee biraz kaçtır?
b: (lanet gelsin ya) 1'dir.
ç: ama 2 demiştin önceden. 1 değil, 2'dir biraz.
b: (ne zaman dedim yahu bunu. kesin baştan savmam gereken bir anıma geldi) iyi tamam 1'dir. yanlış hatırlamışım şimdi!!???

(bkz: yaşarken komik değildi)

bir de eskiden ve şimdi bir çocuğa yanlış bilgi kodladım diye vicdan azabı çekiyorum.

bir süredir devlet kurumları vesair halkın vergileriyle yapılan alınan şeyleri ve onları korumamız gerektiğini anlatıyorum. (tamam, ilginç bu yaşta ama soruyor napim)
bu sabah hastanenin önünden geçerken
- anne, bu hastane devletin mi?
- evet paşam, ihtiyacı olan para vermeden gidebilsin diye.
- ama para kazanmıyorlar mı?
- devlet maaş veriyor.
- peki geçen hafta gittiğimiz hastane?
- oraya biz para ödedik. okul gibi düşün, benim maaşımı devlet veriyor. senin okulununsa patronu var, oranın sahibi maaş veriyor.
bir beş dakika sessizlik ve günün bombası
- anne bizim ev bizim ev mi?
- ahhaaahhhaaa evet bizim.
- devletin değil di mi? sadece bizim di mi?
- evet oğlum, taksit taksit ödedik parasını verdik.
- oh, sevindim.
kamu malına zarar vermemeyi öğrendi ama korkarım ev bizim diye aklına eseni yapabilir:)

çocuğu eğlendirmeye çalışırken durup, “neden böyle hareketler yapıyosun?” demişti bana.
komik mi trajikomik mi siz karar verin.

6 veya 7 yaşlarında bi çocuk. aramızda geçen diyalog.
+adın nedir
-ali
+okula gidiyormusun sen ali
-evet
+hangi okula
-anadolu lisesi
+ne yapıyorsun orda
-oyun oynuyorum

bu ne? adı ne bunun?

"yunikoyn" (şair burada unicorn demek istiyor)

yaş:3

k: hestia! bir dahaki gelişime unicornlu tişöytünü giyer misiiiiğn?
h: benim unicornlu tişörtüm yok ki kuzucuğum
k: peki elsalı?
h: hahaha o da yok maalesef
k: anneme söylicem sana tişöyt alalım. yoksa üstüne ne giyceksin ki?
h: bitanem ama bana göre bulamazsınız.
k: neden bulamayalım? sanki 15 yaşındasın... *

-aliş ben ne kadar tatlıyım ?
+baklava kadar.

komiklikten çok girdiğim en tatlı diyalog olabilir bu.
z= zümrüd-ü anka
y= yeğenim. *

z: ben senin neyinim?
gayet ciddi bir şekilde;
y: kalbimsin.*

yerim ama ben bunu.*

abla ve kardeş arasında geçen sıradan bir konuşmadır.
a:seni ne kadar seviyorum biliyor musun?
k:dünya kadar mı?
a:hayır bilemedin
k:miniminnacık mı?*
a:hayır yine bilemedin.
k:orta boy mu?
a:e evet*

bu gün bir çocukla ajan olmam hakkında konuştuk.
konuşmanın sonunda onun da ajan oldunu öğrendik.

küçücüğüm: hestia, ben sana yakında abla diyeceğim. annene de teyze.
hestia: ne kadar yakında?
annem: pek yakında mı?
küçücüğüm: hıhı...
babam: peki bana ne diyeceksin?
küçücüğüm: sen benim neyim oluyorsun ki?
hestia: enişten
küçücüğüm: ben ona enişte demem canım erişte çeker. dede diyeyim üç dedem olsun. biri erişte dedem, biri baba dedem, diğeri de düz dedem.

yer:kahvaltı sofrası
kardeşim: benim en büyük hayalim ne biliyor musunuz?
(herkes pür dikkat merakla bekliyor)
kardeşim: emekli olup çizgi film izlemek.
ben takdir ettim

yine ben* ve kardeşim*
+ablacım sen ne kadar zayıfladın böyle.
- evet abla zayıfladım.
+hiç yemek yemiyorsun ki tabi zayıflarsın.
-hayır yiyorum ama annem zayıf yemekler veriyor. tombiş yemek vermiyor. ondan zayıf oldum ben. zayıf yemek zayıf yapar.....*
+ anneeee!

kıyamam, tam bir kavram kargaşası içinde.

yazılan diyalogların komik olmadığı ama yazılan tarafından komik sanıldığı,bu yazılan tanımın da çok komik olmadığı konulu başlık.

yer : anaokulu
yaş : 3
circle time sırasında geçen bir diyalog :
t : "s" tell me what color is your t-shirt ? (yeşildir bu arada)
s : hmmm. yellow.
t : are you sure. i think it's green, right ?
s : ama öğğretmeenim annem bana yellow dedi.
t : hmmm. allah allah. tamam "s" , seni mi kıracağım, yellow olsun. istersen pink olsun, tombiş ellim.

ç: çocuk
a: anne

ç: “ anne ben nasıl oldum?”

a: “ ıhh ıhh leylek getirdi kızım.. “

ç: “ bu leyleğinde başka işi yok mu?”

dayımın ikiz oğullarının 8-9 yaşlarındayken mahalledeki arkadaşlarına (9-15 yaş) fotoğrafımı gösterip “5 lira verirsen bunu sana ayarlarım” diyerek beni pazarladığını öğrenip kızdığım zaman “5 az mı olmuş 10 olsun o zaman” cevabını almıştım. işte iş etiği, işte ticari zeka.

... sen ne zaman büyüdün, diye sorularla adamı saçma, dipsiz bir yere sürükleyen laf ebelik dialogları... çocuklar, hayatın en güzel canları, o ayrı...