derdini kimseyle paylaşmayan insan

bir ara paylaşmıştır ama hiç bir faydasını görmemiştir. eğer gerçekten arkadaşsanız ve anlatmıyorsa kafasını dağıtacak aktiviteler planlayın ve sormayın. anlatmamasının sebebi derdin kendinden daha büyük bir sıkıntı olabilir.

ben anlatırım tutmam içimde uzun süre. anlatmayana da haydi patlat 3-5 dert sıkıntı acı da demem.

gereksiz romantizmi yapılmaması gereken kişidir. bence insanlar kendilerine dert anlatılmasını istemediği için dert anlatmayan insanı yüceltiyor. benim için ise kötü şeyleri paylaşmak iyi şeyleri paylaşmaktan çok farklı, o kişiyle aramdaki bağın bir kanıtı. yakın gördüğüm herkese derdimi anlatırım ve onlardan da anlatmalarını beklerim.

öyle biri varmı? ben asla tutamam içimde.hemen pat diye.

insanlara güvenmeyen insan değil; hassas kişilik özelliği olan, duyarlı ve izole yaşamayı seven insanların genel özelliklerinden bir tanesidir. bazen de çok ince düşünerek karşısındaki insanları kırmamak, dertleriyle üzmemek için anlatmazlar.

kimsenin başını ağrıtmak istemeyen insan ya da anlatacağı şeylerin sonradan kendine karşı kullanılmasını istemeyen kişidir. ve ya kendi işini kendisi çözmeden rahat edemeyen kişi, kişiler.

kimse gerçekten zahmet edip sormadığı için anlatmıyor olabilir, herkes kendi dünyasına aşırı gömülmüş durumda çünkü

zamanında yakın gördüğüm kimselerle paylaşırdım. ama aramız bozulduğunda, tartıştığımızda bu anlattıklarımı silah olarak kullanıldığına çok kez şahit oldum. insanlar başkalarının zaaflarından, dertlerinden mesela, illa ki yararlanıyor. kendi davranışlarımdan ötürü kimseye kırılmaya hakkım olmadığı düşünüyorum ve o yüzden artık derdimi kimseyle paylaşmıyorum. ama şimdi de kendimi tam olarak açıklamadığım için soğuk biri olduğumu düşünüp benden uzaklaşıyorlar. her türlüsü lacivert.

paylaşsam ne olacak sanki ,büyümesinden başka.dert paylaştıkça çoğalıyor.

yürekten, gerçekten dinleyeni yoktur bilir. ondandır paylasmamasi.

ben belli kısmını özellikle paylaşıyorum ki bana dokunmasınlar kendi halime bıraksınlar.

benimdir. ama naiflikten değil, güvensizlikten

benimle de paylaşmazsa çok mutlu olurum.

sonunda ya kanser olur ya da alzheimer.

nasıl yapabildiğini anlamadığım insandır. hayır yani ben her şeyi hemen dökülüverdiğimden.. hoş belki yalan yanlış dökülüyorumdur bilemeyiz.

derdini kimseyle paylaşmayan insan değil de, daha az paylaşan insan konumundayım ben artık. anlatmak ayrı yorucu, anlaşılmamak ayrı sinir bozucu, hafife alınmak ayrı kırıcı ve saçma sapan akıl verilmesi ayrı aşağılayıcı olduğu için yavaş yavaş hiç kimseye bir şey anlatmama yoluna giriyorum artık. yine de susmak çok zor. her şeyi içine atmak çok zor. çünkü insan anlaşılmak istiyor, anlatmak istiyor, yükünü hafifletmek istiyor. ne kadar işe yaradığı ise ortada zaten. ben sürekli hayatımda olan insanlardan bir iki tanesine anlatıyorum derdimi mesela, onun dışında bir daha görmeyeceğim iş arkadaşlarım olsun, hiç tanımadığım insanlar olsun onlara anlatmak daha iyi geliyor. bazılarıyla hiç tahmin etmeyeceğim bir samimiyet de oluyor bazen. yine de en iyisi hiç anlatmamak, susmak, içine atmak. keşke bu kadar zor olmasaydı.

kronik bir dertse zaten biliyorlardır. insan, hayatındaki arkadaşlarından ne kadar saklayabilir ki. diğer yandan boyuna boyuna da konuşmazsın çünkü zaten düzeleceği yoktur, milleti sıkmaya da gerek yoktur.

ben derdimi kimseye anlatmam, dostum duysa üzülür düşmanım duysa sevinir.
zaten çaresi olmayacaksa anlatmanın ne gereği var ki, yerinde kalsın o mahremimde. onunla da yaşamaya alışırım.

en güzeli. gece balkonda kendi kendine yapılan konuşma daha çok rahatlatıyor insanı.

dünyaya yük olmak istemez.kendi derdini kendi toprağında iyileştirir,naif ve güzeldir.sevin efendim,böylelerini sarıp sarmalayın.anlatmasa bile hissedin.en azından çaba sarf edin.