derdini kimseyle paylaşmayan insan

paylqaşacak insanı bulduğu an da gıdım gıdım içini dökerek kusacaktır. bu insan tipi aslında depresiftir, vardır bir halt. güvensiz,şüpheci, anksiyetik, sevgisiz, duygudurum bozukluğu olan insan tipi. laa kim derdini kimseyle paylaşmaz mı? insan değildir o, huri, nuri, evliya olabilir. "ayy ben derdimi öyle herkesle paylaşamam" diyen tipleri söylemiyorum. herkes illaki biriyle paylaşır. o ketumluk düzeyinde sıfır(0) noktasını bulmuş insandan bahsediyor. haa daha ileri gidiyim; sosyopattır.

soğuk görülür dışardan ama kimseyi derdiyle bunaltmak istemez büyür o dert içinde patlama noktasına gelir ama yine anlatamaz kendi içinde halletmeye çalışır bazen saatlerce yürür bazen saatlerce uyur bazen bir iş yapar ama ne yaptığından habersizdir. zordur kimseyle paylaşmamak ama paylaşılsa ne olacak ki?

karşıdakinin vereceği tepki ya da vereceği tepkiyi bulamamış halinden ötürü çıkan sonuç oluyor bu. hani ne diyeceğini bilemez,sadece 'hııı','aaaa' gibi şeyler söyler ya,insanın o hale geleceğini bilmek bile vazgeçiriyor.

benim. dertler paylaşıldıkça çoğalıyor düsturu ile hareket ettiğim için paylaşmam. paylaşınca bir de somutlaşıyor. birinden hoşlanırsan ve bunu herkese söylersen vazgeçmen zor olur ama söylemeden içinde bitirirsen gelir geçer misal onun gibi bir şey.. ama dinlemeyi severim. dinledikçe bende bi kaç bir şey paylaşabilirim.

derdini paylaşacak kimseyi bulamayan insan diye düzeltsekte olur yok aga yok dertbuddy lazım bana.

derdini söyleyip boşver geçer ya denmesinden bıkmış insandır.
kimseye güvenmez kendi hâlinde çözmeye çalışan biridir..

anlatsam da geçmeyecek bi faydası olmayacak diye düşünüp boş yere çenesini yormayan insandır. karşısındaki insanı bunalıma sokmak istemiyor da olabilir. hem dertli hem düşünceli biri olmak da sıkıntılı işte

tek başına boğulmaya alışkın olan ve sadece kendisine güvenebileceğini bilen insandır. yardım almak insanidir ve medenidir. ancak sarsıntı onu vahşi kurallara göre düşünmeye itmiştir.

derdimi kimseyle paylaşmam.
birincisi neden paylaşayım. yeterince düşünebiliyorum. bana kimin bir faydası olacak bu mesele hakkında?
ikincisi sen kimsin ki paylaşayım?
sevdiğime bile anlatmam bir gün olursa. yanındaki adamı zayıf görmemeli.

bakınız: ben.
bu hayatta insan kime güvenebilir ki? ya ben derdimi x kişisine anlattığım zaman o gidip bir başkasıyla benim dedikodumu yapmayacağına nereden emin olabilirim? yada her insan kuyruğuna basılınca karşısında insana zarar vermek ister. anlattığım derdimle beni vurmayacağı ne malum?
ya her şeyi geçtim.. ben derdimi anlatınca bana derman mi olacak? hayır! aksine saçma teselli cümleleri zırvalanacak. kimsenin sahte samimiyetine ihtiyacım yok..
o yüzden derdimi kendi içimde yarattığım dipsiz kuyuya atıyorum.

akıllı insandır. gençler bir hayat yaşıyoruz; acısıyla tatlısıyla, üzüntüsüyle sevinciyle, iyisiyle kötüsüyle… yani hayatın zorlukları vardır yok diyen yalan söyler zaten. hayatımızı da sadece biz yaşıyoruz başkası değil, onu kolaylaştırmak için çaba sarfetmemiz gerekirken neden kendi yaşadığımız hayatla milleti darlayalım?

bence insan kendi derdini sıkıntısını kendisi çözmelidir zira başkası sadece dinler, elinden bir şey gelmez sonuç itibariyle menfaat dünyasında yaşıyoruz kimse kimseye öyle kolay kolay yardım da etmez. yani demem o ki; başkasına derdini anlatıp onu silahlandırmak yerine kendi derdimizi içimizde yaşayalım kimseye koz vermeyelim devir çok kötü, insanlar da aynı şekilde. uyanık olmak lazım.

derdini gizlememekten utanan insandır. şaka maka bir yana en iyisini yapıyor. kimse seni umursamıyor, dünya menfaat dünyası. bunları biliyor ve başkalarına anlatmaya değer bir şey olduğunu düşündüğü bir sıkıntısı olmuyor.

aslında ben çok iyi dert dinlerim ama şu aralar kafam işte. bu çalışmayı hiç sevmiyorum ya.

derdine dert katmak istemiyorsan tabiki de paylaşmamak en doğrusudur.

derdini paylașmayan insan, çok yakından tanırım o herifi. yazık ediyor kendine ama haklı da paylașmamakta. anlamıyorlar onu çünkü, derdini duvarlara anlatacak kadar bıkmış o insanların sığ kafasından. anlatmaya çalıştı derdini, eleştirilmeden anlaşılmak istedi fakat duydukları "kardeşim sen hata yapmışsın, bak o öyle olmaz vs." gibi eleştirilerden başka bir șey değildi. hatta bazıları bu raddeyi de geçip "bak bana bir de, ben bu kadar șey yaşadım" diyerekten kendi dertleriyle kendini yüceltmeye çalıştığında bizim arkadașın sabrı taștı. artık evin bir duvarına baka baka konuşuyor, eleștirilmeden hem de.

ne demiș alexandre dumas:

"hiçbirimiz kimin mutlu olup olmadığını bilemeyiz. duvarların kulağı var ağzı yoktur."

herkesin derdini dinlerim ama kendi derdimi paylaşamam çünkü ne kadar iyi anlatırsam anlatayım olayları karşıdaki kişinin yüzde yüz empati kuramayacağını biliyorum.

derdimi kimseyle paylaşamam çünkü karşımdakinin derdinden bana sıra gelmez. herkesin mutlaka benim derdimden büyük o da bişey mi diyebileceği bir derdi vardır. kendisi anlatır anlatır anlatır sıra bana gelince dağılırız. bu hep böyledir.

dostum duysa üzülür, düşmanım duysa sevinir. o yüzden gereksizdir, bizim olan biz de kalsın.

akıllı insandır. severim böyle uyanık insanları zira derdini paylaştığın kişi ilk düştüğünde sana karşı derdini koz olarak kullanır, çelme takmaya çalışır. uyanık olmak lazım hayatta, kimseye fırsat vermemek lazım devir kötü çünkü.

ben paylaşmam.
içim içimi yer, ben de önce kafayı yerim sonra yemek yerim sonra bi güzel kilo alırım yine içim içimi yer sonra yine kaf....