erteleme hastalığı

prokrastrinasyon

bir sorumluluğu veya işi olabildiğince gerçekleştirmemek, gerçekleştirmemek için bahaneler bulmak olarak tanımlanabilen hastalıktır.

örneğin dişi ağrıdığı halde dişçiye gitmemek, sınavı olduğu halde ders çalışmamak, sonra yaparım demek ertelemenin en büyük unsurlarından biridir.

ertelemenin çok sayıda nedeni vardır, sonra anlatırım. *

en acısı da ne biliyor musunuz?
insanların çoğu bunu tembellikle ilişkilendiriyor, oysa durum en temelde mükemmelliyetçilik ile alakalı. bakın kıytırık bir maile cevap vermemek için 8 aydır ertelediğim pasaport başvurusunu bile tamamladım bugün. ofisin dış numarası olmayan kapısı için kapı numarası sipariş ettim. yetmiyormuş gibi gidip kitap aldım.
son bir tur resmi gazete kontrolümü de yaptım ve yapılacak her şey bitti. ama hala o sözleşmeye bakmak istemiyorum.
biraz daha sıkarsam kendimi, banyo derzlerini diş fırçasıyla ovalamaya başlayacağım...

okumadım ama bu konuda prokrastineyşın adlı kitap iyiymiş demekteler

procrastination.

yapabileceğin işi her türlü donanım, beceri, zaman, uygun koşul olmasına rağmen yapmaktan * kaçınmaktır.

ya en güzeli olmazsa?

mükemmeliyetçiliğin tembellikle karıştırılması yaygın, çünkü ayırt etmesi güç. mükemmeliyetçilik öyle bir illettir ki insanı paralize eder, motivasyonu yok eder, iş yapamaz hale getirir. kimi zaman tembellik bahanesi olarak kullanıldığı da vakidir.

bugünün işini yarına bırak belki hiç yapmak zorunda kalmazsın! *

bir şey olucağı varsa olur, yeri ve zamanı vardır, zamanını bekliyordur

sonra anlatırım.

yarın yaparım dediğin işin hep yarına kalması işi. hiç bugün işi olmaz o artık.

şu sıralar boğuştuğum illettir

mua koam kimse tembel itin tekiyim ya da tembel itin tekisin demiyorda fazladan 3 seans parası cakarim diye "tukenmislik sendromun var, erteleme hastaligin var" diye ayakta silkiyo ama bu da onun hastaligi.

yumurta kapıya dayanmadan iş yapmayan insan modelinin muzdarip olduğu rahatsızlık.

adamlar sizler üzülmeyin diye tembellik yerine milyonlarca hastalık uydurdular sodaosdaos

anksiyeten kaynaklandığını düşündüğüm durum.

üşeniyorum o halde yarın.

hazreti ali der ki:
yapman gereken hayırlı ve yararlı işleri yarına bırakma.
bir bakarsın, yarın olur da sen olmazsın!"

"yarın yaparım, yarın yaparım diyen aldandı" minvalinde bir hadis de vardır.

sabahın şerri akşamın hayrından iyidir. (hadis'ül cordi based on a holy water, sorry book)
yarın da yapabileceğin işi bugünden yapma. (üşengecin el kitabından)

ertelemeyeyim diye jules payot'un irade eğitimi kitabını aldım. kitabı okurken bir yerden sonra o kadar sıkıldım ki başka kitaplara başladım.
kitaplıkta onu gördükçe, "bak ben tembel değilim. sadece seni okumak istemiyorum" dercesine başka başka kitapları okuyorum. aradan üç yıl geçti o hala yarım duruyor.

geçen zamanda yeni kitaplar aldım ve kitaplıktaki başka dolu raflardaki kitapların önüne yeni kitapları dizebilecekken, hasan ali yücel klasikleri'nin önünde dizmeye başladım. çünkü irade eğitimi bu kitaplar arasında, galiba bilinçaltımda bir yerlerde suçluluk duygusu hissettiğimden irade eğitimi'ni artık görmek istemiyorum.
bu arada onun önünde de dizili olan kitaplar da üstün dökmen kitapları. *

şimdi şair burada ne demek istiyor? sözde ertelememek için irade egitimi okuyordum. ertelediğim bir o oldu.

procrastination diye geçiyor. değişik yoğunlukları var. kimilerinde tatlı bir heyecan seviyesindeyken, kimilerinin hayatını zindana çevirebiliyormuş.

sebebini bilmiyorum ama çözümü yapılacak işleri sıraya dizmek, düzenli olmak falan değil. daha önce yaşadım oradan biliyorum. ben zaten düzenli olabilsem böyle bir rahatsızlığım olmayacak. kendinize küfür ettirmek istemiyorsanız, "ya aslında yapılacak işleri yazsan, onları takip etsen çözülür" demeyin bence. bana diyenlere içimden ediyordum ben.

ne zaman ki, kafam rahatladı. mutsuz olduğum ortamdan uzaklaştım. bu sorunum da sıfıra yaklaştı. kafayı temizlemek çözüm olabilir. "yapabilsem böyle bir derdim olur mu lan zaten" diye bana söverseniz, anlarım. haklısınız çünkü.

ben bunu asiri asiri yasiyom ya.

milletçe mustarip olduğumuz hastalık. bilmiyorum belki insanlıkçadır ama ben şimdilik yalnızca bizi gözlemleyebildim.
sanki çok vaktimiz varmışçasına yaşayanların tercih ettiği tutum. allahın şifa vermesini temenni ettiğim bir hâldir ertelemek.
"namazın kazası olur, fırsatın kazası olmaz" düsturundan hareketle hiçbir şeyi ertelememeye çalışırım.
"araşırız." mı? araşalım. "buraya bi gün gidelim." mi? gidelim. bugün gidelim. bu hafta sonu gidelim. tam şimdi yapalım. hemen arayalım.
o gideceğin yere iş makineleriyle girmiş olabilirler çünkü. bi ara ararım dediğin arkadaşın gittiği tatilden dönemeyebilir. hafta sonu otururuz ya diye düşündüğün paran bi anda 2000 tlye yuvarlanan faturan sebebiyle yalan olabilir. akşama hallederim dediğin iş evin başına yıkıldığı için halledilemeyebilir.


bu memlekette hiçbir şeyin yarını yokken siz neye güvenerek yarın varmış gibi yaşıyorsunuz. şaşıyorum.
ve ben ertelemeden, insanların "amma aceleci" demesine rağmen ve hatta hiç kimsenin ayak uydurmamasına üzüldüğüm hâlde yarın yokmuşçasına yaşamaya çalışıyorum.

erteleme lüksümüz yok.

yok okuyamam şimdi yerim dar. mesaj filan gelmiş uğraşamam ha.

-abi belki leylâ'dan gelmiştir.
-beklesin.