fakirleri avutmak için uydurulmuş şeyler

teselli cümlelerinden daha çok kalkışma cümleleridir.
misal hakkını arayanlara edilen sözledir. terörist, dinsiz, vatansız, buldular bunuyorlar, büyüklerimiz daha bilir, bunlar da şımardılar...

ilahi adalet, cennet, şükür ilk akla gelenler.

yeṣilçam zenginleri.

bunlara para mutsuzluk ve ahlaksızlık getirir.

zamanla geçer tesellisi. canım kardeşim, bir de parayla geçip geçmeyeceğini deneyelim. bence parayla daha kolay geçerdi ama sen bilirsin. zamanla da bir bok geçmez.

istersen yapabilirsin, çok çalışırsan yapabilirsin. bi kere istemekle kesin yapamazsın, istemek hiç bi şeyin ölçüsü değildir, istemen hiç bi şeye yetmez, çok çalışman lazım, çok derken öyle bildiğimiz çoktan bahsetmiyorum, herşeyinden fedakarlık yaprak, uykunda,parandan,yemeğinden kısarak köpek gibi çalışman lazım. bu kadar çalışmana da rağmen yine yapamayabilirsin, bir sürü insan bi çok şey için çok çalışıyor ama yapamıyor sen de büyük ihtimalle yapamayacaksın.

mültecilik

ahlak, onur, iyi insan olmak gibi toplumsal normlar.

sistem zirvedekileri korumak için kendi savunma mekanizmalarını inşa eder.
gider azaltmak için birden işten çıkartılan onlarca insan karşısında empati, ahlak ve onurlu yaşam tezleri patronlara işlemez çünkü bu kavramlar alt tarafın üste tırmanmaması için uydurulmuş kolluk kuvvetleridir.

epstein dosyalarından da anlıyoruz ki belli bir yüzdelik dilim istediklerini yaparken bütün dünyaya bu tarz erdemleri pompalıyorlar

nasibin seni bulur nasip değilmiş hayırlısı buymuş gibi sözlerdir.

sözlük swh.

.

örneğin şükretmek söylemi… elbette bu bireysel bir duygu olarak anlamlı olabilir ama mesele toplumsal hale geldiğinde, bu söylem çoğu zaman insanların içinde bulunduğu eşitsizlikleri sorgulamasını engelleyen bir aparata dönüşüyor. daha kötüsü de var denilerek mevcut durum normalleştiriliyor. böylece yoksulluk bir sorun değil, neredeyse bir karakter testi gibi sunuluyor.
bir de şey var, çalışırsan başarırsın.. kulağa motive edici geliyor ama herkesin aynı koşullardan başlamadığı gerçeğini ustaca görmemizi engelliyor. türkiye’de sınıfsal farklar, eğitim ve fırsat eşitsizliği bu kadar belirginken, bu söylem aslında başarısızlığı bireyin suçu gibi göstermenin bir yolu haline geliyor. sistem sorgulanmıyor, kişi sorgulanıyor.
aslında bunlar yoksulluğu ortadan kaldırmak yerine onu sürdürülebilir kılmanın yolları.. insanlara daha iyisini istemeyi değil olanla yetinmeyi öneriyor. çünkü insanlar gerçekten sorgulamaya başlarsa, mesele bireysel çabadan çıkıp sistemsel bir eleştiriye dönüşebilir.
işin ilginç tarafı fakiri avutmak için üretilen bu ifadeler, çoğu zaman fakirden çok fakir olmayanlar tarafından savunuluyor. yani sistemin konforlu köşelerinde oturanlar, en çok sabır tavsiye edenler oluyor. sabır hep başkasına düşüyor, refah ise hep aynı yerde kalıyor.

foto atmak

tüm dinler.

hans, sam, toni, coni, herkel, frank...
ay pardon.
başka bir konuşmada görüşmek üzere sn devlet bey.

edit: keşke seks başlığına yazsaydım ya yeni gördüm. neys.

böyle çalış, aferin sana, bu şekilde başaracaksın.

bunun manası: benim ișimin hamallığını güzel yapıyorsun, sakın sesini çıkarma. ameleliğe devam koçum.

maaş, emeklilik, sağlık güvencesi vs.

sütlü nuriye

din

fakirlik ve zenginlik kavramları.

fakir neye göre fakir zengin kime göre zengin.

para.

beni başka hiçbir şey teselli edemez.