her şeye ve herkese rağmen yalnız hissetmek

kaç yıldır savaş verdiğim durum.

gözünün önünü göremez ama bir köşede seni de bulur bir manyaaaaaaak. fuşu fuşu elimde 3.57 elimde ... başı dumanlıyım başı belalıyım sabıkalı....
-ortak gel bir çay içelim hararetimizi alır.

'dertler derya olmuş kimin umrunda' diye özetlenebilecek duygu durumudur.

istediğin şey veya kimse yanında değildir de ondan böyle hissediyorsundur.

yalnızlık da ne dertmiş yahu. kalabalığın içindeki yalnızlık vs. alacaksın iki meme.. yapay da olabilir. olay bu. bu aralar gerçekçi de yapıyorlar. hiç bir farkı olmuyor. koy başını arasına yat. ne yalnızlık kalır ne cefa. müthiş olay.

kalıtsal bir hastalık.

bir kere bulaştı mi bir daha asla geçmiyor. etkisinin uzun sürmesi yetmiyormuş gibi bir de fazlasıyla derinden hissediyorsunuz.

(bkz: welcome to depression)

ahmet arif'in leyla erbil'i sevmesi ve leyla erbil'in bilmem ben hiç sevgi görmedim ki? demesi... belki denilecek ki leyla erbil kötü birisi ama değilmiş. hatta bu bir nankörlük değilmiş. yeni anladım.

alışkanlık.

keşke küfür serbest olsa.

karşı cinsin eksikliğine yorduğum zmanlar oldu ama anladım ki çevreye karşı ketum duruşumla alakalı, bu boşlukla ne kadar zaman daha ilerleyeceğimi bilmiyorum, alışmak gerek galiba

"insanların arasında da yalnızdır insan."

özellikle tam bu süreçte, yetişkin olmaya evrilirken, lise arkadaşlarıyla birer birer bağlar koparken, yeni arkadaşlar edinmek için heves kalmamışken etrafımdaki kalabalığa ve tüm sosyal mecralara rağmen iliklerime kadar hissettiğim şey bu. yalnızlık. biraz mecburi, biraz da tercihen.

çok kırıcı bir histir. bir bataklık gibi insanı içine çeker. sanki bir pencerenin arkasından dünyayı izliyormuş ama uzanıp tutamıyormuş gibi hissettirir.
her insan gibi bu hissi zaman zaman deneyimledim. ama şunu unutmamak lazım ki her hissimiz gerçekliği yansıtmıyor. bu hissedilen yalnızlık aslında öğrenilmiş bir çaresizlik ve biz bu şekilde hissetmeye devam ettikçe daha da yalnız bırakıyoruz kendimizi. belki de anlaşılmadığımız için yalnızız ama hayatımıza dönüp bakarsak şunu görürüz ki biz de çaba harcamamışız. insanlara bizi tanımaları, anlamaları için yeterince şans vermemişiz. belki de kalbimiz kırılmış ve tüm insanlara arkamızı dönmüşüz. kimseye elimizi uzatmamışız.
evet çok zor. birine kendini açmak, onun karşısında kırılabilir olmak çok zor. ama basitle başlanabilir. tek bir adım atılabilir. bu hissin sizi ele geçirmesine izin vermeyin. şimdi yalnızsanız yarın da yalnız olacaksınız diye bir koşul yok. zaten en önemlisi kendi içinizde yalnız olmamanız. insanın kendisi bile yanında değilse nasıl geçer bu his?

olması gerekendir, michelangelo'nun dediğini anladığım kadarıyla : "başkalarının ölümüne göre yaşıyorum."

yalnızlık hakkında eklenecek başka bir şey yok.

bütün çirkinlikleri hissedip kendinden uzaklaşmaktır.

insan zaten yalnız doğar, yalnız ölür. yalnızlığı anormalleştirip üzerinden duyar kasan insanlar, bu başlıktaki gruba giriyorlar.

depresyondur

yalnızlık ömür boyu- mfö
buradan

çoğu insanın sıkıntısı bu. her şeyi herkesi kendine tercih ediyor. önce kendini tercih etse sorun olmayacak.

yalnızım, kimsesizim kalabalığın ortasında yapa yalnız
bir ben bir kendim varız o kalabalık da
başka kimse yok.

satırlarını anımsatan başlık.