her şeye ve herkese rağmen yalnız hissetmek

15 yaşımdan beri cebelleştiğim ruh hali

welcome to my depressed lifestyle.

nedem bu duruma kötü bir gözle bakılıyor? neden yalnız hissetmeyesin ki? içindeki o boşluğu, başkası ile doldurma arayışının ne kadar yanlış bir tercih olduğunun farkında değil miyiz?
gıpta edilen bir çok insan özünde hep yalnızdır ve bundan şikayetçi olmak yerine keyfini çıkarmış, yalnızlığı ile eğlenmiştir. en azından benim için öyle

bunu sıklıkla yaşadığım sorunlardan biri. bence en büyük nedeni insanların bizi anlamaması ve kendimizi onlardan farklı hissetmek bizi yalnızlığa itiyor, yalnız hissetmemizi sağlıyor

her şeye ve herkese rağmen yanlız hissetmek

benim gözümde bir çerçeve vardır oda yanlızlık çerçevesi, çerçevenin içerisinden çıkardığım oldu mu bilmiyorum ama bildiğim tek şey kimsenin beni çıkarmaması çıkaramamaları beklediğim kişiler vardı belki onlar alır ve beni çıkarırlar diye tek umudum onlardı ama olmadı halen çerçevenin içerisindeyim . etrafımda bir sürü insan var.
arkadaş hepsini seviyorum ayrı ayrı ama bana neden yanlız hissediyorsun demediler. bu konu ile ilgili daha önce bir tanım paylaşmıştım bana yanımda olduğunu hissetiren tek kişi oldu tanımım ile ilgili mesaj attı bana, yanımda olan oydu sadece uzakta olduğu halde bile sanki o an yanımdaydı uzakta değildi beni alıp çerçevenin içerisinden çıkarmasını istiyorum mezun olmadan bir sürü kişiden ümidim vardı ama artık sadece bir kaç kişi onlarda gitmesinler beni daha çok yanlız bırakmasınlar.
ne olur beni çerçeveden çıkarın artık dayanamıyorum sabrım kalmadı benide alın buradan lütfennn.*

işte bu ben.

normaldir. yalnız geldik yalnız gideceğiz. yalnızlık insanı güçlendirir.

olabilecek bir şey. kabalıklar içinde yalnızlaşmadık mı zaten.

bir yerde kabul görmek ait olmakla eş değer değildir.

kişi kendiyle barışmadan, kendiyle vakit geçirmeyi öğrenmeden ne kadar kalabalıklar içine de karışsa da yalnızdır.

herkes herkesi anlayabilir ancak herkes herkesi hissedemez. her birey hislerinde yalnızdır ve bundan kaynaklıdır yalnız hissetmek...

yalancı samimiyettense yalnız kalmak iyidir.

bu yalnızlık ''içine düşülen'' yalnızlık tipidir. yalnızlık hissi fiziksel olgulardan ziyade ruhsal olarak yaşamış olduğumuz bir deneyimdir. mesela tek başınayken, bir üretimle, tüketimle meşgulsen ve yine de ''yalnızlık'' duygusuna kapılmıyorsan bu sana acı vermez, çünkü o anda yoktur. fakat en sevdiğin arkadaşlarınlayken, ailenleyken bile bazı dönemlerde öylesine yalnız olduğunu hissedersin ki bu durumda da yalnızlığın esasen içten gelen bir şey olduğunu anlarız. yalnızlık duygusu yetişme biçimlerimize, kalıtsal özelliklerimize, düşüncelerimize göre vurgulanır ve bu ötekilerden ziyade ben ile alakalıdır.

keşke küfür serbest olsa. sövsek ya kusana kadar.. böğrümüz patlayana kadar.. ciğerlerimizdan kan gelene kadar .

insan zihnen yalnizsa, maddî kalabalık kâr etmez

eğer böyle bi his varsa bence içinde doldurulamayan bı insanın yeri vardır o insan olmadıkça her şey yarım kalır en mutlu anlarda belki o olsa diğer insanların varlığına bile denk olur ama diğer insanların toplami bı o etmez

o kadar kalabalığın arasında yalnızım.

karnın tokken gözün aç olmasıdır.

etrafımda kaç kişi olduğu önemli değil. çünkü bu yalnızlık benim içimde, gittiğim her yere onu da götürüyorum. kanıma karıştı artık. aldığım her nefeste daha da canlanıyor, beni solduruyor. dışardan bakan gözler bunu göremez. anlayamaz. bu, yalnızlığımı güçlendirir. onlar bunu da fark etmez. ben yine yalnızlığımla baş başa kalırım.

yalnızlık bağımlılık yapar, kendimden biliyorum. küçükken o kadar yalnız bir çocuktum ki insanların beni görmediklerine emindim. ilerleyen zamanlarda yalnızlık şikayetleri devreye girdi ,şimdi bakıyorum da arasam ,konuşsam hazırda bekleyen birçok insan tanımışım ama reddediyorum. öyle ki yolda görsem tanımıyormuş gibi yapmak zorunda hissediyorum. yakın bağ kuramadığım gibi insanların güvenini ve sempatisini kazanıyorum ama ben de sıfır samimiyet. kahretsin, biricik yalnızlığımı bozacaklar diye ödüm kopuyor. hayatıma biri girince ben çıkıyorum, öyle bir bağımlılık işte. o beni reddetse bile ben koşuyorum ona.