her şeye ve herkese rağmen yalnız hissetmek

yıldız tilbe yalnızlığı
tam da üstadın dediği gibi

hayatın anlamı denen olguyu henüz yakalayamamakla alakalı bir durumdur. bunca şey ne için? neden hâlâ bir şeyler eksik der durursunuz.

çevren çoktur ama kimsen yoktur.

depresyon belirtilerinden bir tanesidir. kişi hiçbir ortam veya kişi ile mutlu olamaz. sürekli olarak kendini sorgular, içine kapanır ve gitgide daha da yalnız bir hal alır.

ait değil gibiyim. sanki herkes birbiri için yaratılmış da çorap misali tekimi kaybetmişim. herkesin ait olduğu bir grup bir kişi var da sanki sürekli havada uçuyorum. gökyüzü bu kadar güzel olmasa çekilmez bir olay olabilirdi.

daha kendisiyle tanışmamış insandır. aynaya baktıgında her zaman ordasın ve her zaman kendine sıcak bir gülümseme ile kendine yetebilecegine ve kimseye ihtiyaç duymadığını hissettirebilmelisin.

farkındalıgın arttıgında ve insanların gercek niyetini cözdügünde, herkesin sana ne niyetle yaklaştığını bildiginden samimiyetsizlik denizinde kürek cektigini anlıyorsun. yalnız geldik, yalnız gidecegiz.

kendini ifade edemediğin zaman yada insanların seni anlamadığı zamandır. yavaş yavaş kimsenin seni anlamayacagına okadar çok inanırsın ki artık sadece bedenen varsındır . insanları eşsiz kılan düşünceleri iken sen onları ifaede edemezsin ve sadece kendi içinde yaşarsın ozmn herşeye ve herkese rağmen yalnız sen varsın

e yalnızıznda ondan

ruh belki de istediği yerde, istediği insanlarla değildir. gerçek ona ağır geliyordur, çevresindeki insanların körlüğü, tavırları, davranışları, çocukca kinleri, birbirlerini aşağılamaları ve hiçbir anlamı olmayan kurnaz oyunları onu tiksindiriyordur. hepsini farkediyordur ama ikiyüzlülüğe devam edip sanki onları seviyormuş, hiçbir şeyi görmüyormuş gibi onlarla vakit geçirmeye devam ediyordur. peki burada iki yüzlülüğü onlara mı yapıyor yoksa kendine mi? içten içe bunlara isyan eden ruhuna rağmen rol yaparak en büyük zararı kendi vermiyor mu? ve böyle davrandığı için kendinden de tiksinmeye başlayamaz mı?

belki ruhun anlatacak çok şeyi vardır kendisiyle ilgili ama kendisinin bile onu dinleyecek tahamülü, zamanı yokken diğerlerine neyi doğru anlatabilir ki? o kendi özünün ne kadarını tanıyabilmiş, ne kadarını keşfetmiş de anlatabilecek. hislerini, düşüncelerini geri plana iterken ileride olacakları düşünememiş mi? sadece"yalnız kalmamak" uğruna kendine bile yabancı kalacağını hesaba katamamış mı? ve şimdi yalnız, ama yalnızdı, zaten hep yalnızdı. ama bu sefer farklı eskisi gibi tamamen yalnız değil, şimdi insanların arasında yalnız. malesef korktuğu başına geldi, yalnız kaldı, kaçamadı ondan. şimdi sessizce hislerini dinleyerek kendini, yolunu bulmaya çalışacak.

hayatımı özetleyen cümle

mezar genelde tek kişiliktir. en azından orada canın sıkılmaz dedirten durumdur. hayır istersen bizim mahallede akşamları konsey gibi toplanan teyzelerin yanında sana bir yer ayarlayabilirim. hayata bakış açın değişebilir. bir kaç gün yanlarında takılman yeterlidir. sözlerim kendini yalnız hisseden yazarlara hitabendir.

artık öyle bir noktaya gelmişsin ki herkese anlatmışsın çare yok, her çözümü dinlemişsin çare yok, bunu gördükten sonra kendi içine çekilmişsin sıkılmışsın iyi gelmeyen teselliler dinlemişsin. tek çareyi kendi yalnızlığında bulmuşsun yorgunsun ya o yüzden her şeye rağmen yalnız hissediyorsun aslında yalnız değilsin biliyorsun ama yalnız hissediyorsun işte o da elinde değil çabalamışsın çabalamışsın olmamış işte..

(bkz: tutunamayanlar kulübüne hoşgeldiniz)

çocukluktan itibaren derinlerde hissettiğim dışlanmışlık duygusu zamanla yalnızlığı seçmemle resmileşti diyebilirim. yani çaba göstermediğimi fark ettim. o etrafı arkadaş kaynayan insanlar epey bir çaba gösteriyor, hiçbirşey yapmasa gürültü çıkarıyor. oysa ben sessizliğe gömüldükçe gömülüyorum. istemiyorum. kısaca suç biraz da bende.

kalabalıklar içinde yalnız olmak durumu. isterse bütün dünya üzerindeki insanlar yanında olsun içinde yalnız kalmışsan hiç önemi olmaz.

hissediyorum. ama çok hissetmiyorum.
çünkü çok tükendim. duyguları oldukça yoğun yaşayınca geriye sadece özlem kalıyor.

ıyi anılar bozuldu, artık geri gelmeyecek ve sevgimi elimden aldılar benden hem de zorla söküp aldılar. çok direndim ama sevgim de kirlendi ve sevdiğimde değişti. vazgeçmek durumunda kaldım.

artık canım acımıyor. her gün üzgün olmuyorum. beni ağlatan biri de yok. oyunlar yaparak intikam alırmışcasına bana boyun eğdirmeye çalışan da. huzurluyum en azından. sağlıklıyım. tek derdim geçim sıkıntısı işte.

kimseyi bu kadar sevmeyin. sonuna kadar gitmeyin. güvenip hayal kurmak için biriyle olmaya gerek yok. kendiniz de başarabilirsiniz. eğer yapamaycağınıza inanıyorsanız en azından bu kadar hayatın merkezine koyup körü körüne bağlanmayın birine. bi ayağınız kapıda olsun. gidebilin.

evime geri döndügümden beri uğraş içerisindeyim. kitaplarım, izleyip kendime bir şeyler kattığım diziler ve filmler, radyo için bir takım şeyler ve en önemlisi yeni kuracağım hayatım için çalışıyorum.

ıstediğim mesleği yapmak ve hak ettiğimi kazanmak için. geç değil. yapabilirim.
ama zaman geçiyor ve belki de son fırsatlarım bu işler için.
kendime dönmek içinse biraz zaman var. tekrara düşmemek için eski benlere ulaşmak değil; yenilenip devam edilecek olgunluga erişen bir ben hazırlıyorum içimde.
sunulmaya layık olacagından şüphem yok.

fakat bu sefer bu ben, kendime.
yalnızca kaçmaya çok daha yaklaştığım için. belki de kaçmak diye nitelendirdigim şeyin bi ayağının kapıda olmasıyla tamamen kaçmak olmadığı için..
virginia'dan beri..
derin tutkularının gerçekleşmiyor olması.
sadece odaklanıp üzerine uğraş verdiğin durumlar başarıya eriyorsa..
bu tutkuları bir iş gibi işlemek mi gerekir?
olana kadar her gün her gün ve sıkılaşmaya başladıgında arzu dinerse mi ancak mümkün kılabiliriz?
ve bu insanlığın şehvetinin laneti miydi hep?
virginia'dan beri...
virginia'dan beri yazma ilhamımı buldum..

hiç kimsesiz kalabalık hissetmekten daha iyidir. öyle olunca şizofren diyorlar. yalnız olunca sadece yalnızsındır.

yaş 30 ları görünce geçmişten bi kaç göz arıyor insan...

edit: yaşlanma başlangıcı böyle bir şey sanırım