her şeye ve herkese rağmen yalnız hissetmek

seni anlamayan, sana yetişemeyen, yaptıklarına tahammül edemeyip bunu üzerine seni baltalamak için elinden gelenleri görüp, bunu bilöelerine rağmen yalandan sana gülüp gülüp dosyasına ya aşanları içinde hissettiğim duygu.

"... dışarıda bir, içeride binlerce kayra vardı. ve o kadar uzun yaşayacaktı ki hepsine bir gününü ayırabilirdi. her gün bir yenisiyle tanışıyordum. tabii elini sıkan kinyas da dünkünden farklı bir adam oluyordu." der hakan günday kinyas ve kayra'sında...

dolayısıyla kendi içim bu denli kalabalıkken, asla hissetmediğim durumdur. son olarak; "...dışarıda geçirdiğim tek bir gün bana yeter, hayatımın geri kalanını delirmeden karanlık bir hücrede geçirebilmem için. saniyeler aylar olur. dakikalar yıllar olur.
o bir günü yirmi yıl, otuz yıl düşünebilirim. ve beş yıl da unutmak için harcarım. bir yirmi yıl da tekrar hatırlamak için, o günü düşünürken düşündüklerimi."*

herkesin hayalini kurduğu bir kalede hayalleri yaşıyorum ama hayaletler peşimi bırakmıyor. uzandığım her toprakta kendimi fazlalık olarak görüyorum. gidilecek çok yerler, yapılacak çok güzel şeyler varken kendimi ayaklarıma çimento dökülmüşte hiçbir yere gidemiyorum gibi hissediyorum. aşırı farkındalıktan boğuluyor olabiliriz!

belki de her şey ve herkes yüzünden yalnız hissediyoruzdur.

her şey vardır, herkes vardır ama tek biri yoktur çünkü.

yalnız olmadığını düşündüğünde yanılıyorsundur.

gülüyoruz diye başımız bağlı sanıyorlar!

rehberimde bir dünya insan var anlatsam anlayamayacak :)

kendisini seven biri(leri) yoksa %100 doğru bir histir.
sevenleri çok olsa bile onların yanında mutlu olmak ve onları da mutlu etmek lazım. ama günü geldiğinde mutlaka yalnız kalacağını unutmamak daha çok lazım.
her şeye ve herkese rağmen yalnız geldik. yalnız gideceğiz

bireysellik içsel ve dışsal dışavurumun merkezinde otonom kentler robotik ket vurmalar.

merkezci bir çağdayız. arzu bir diğerinin patalojik sonucu.

tabe.

rehberini yokladığında arayacak kimsenin olmayışı.

herkesin sohbet muhabbet kahkaha ile yardırdığı bir ortamda mal gibi tek başına oturmaktır.
yıllar sonra evine döndüğünde eş dost arkadaş kimsenin kalmayışı, dolayısıyla da senin will smith in zombilerin kuşattığı şehirde tek başına kalışı gibi yalnız kalmandır.
rehberinde ki 300 kişiden samimi bir şekilde dertleşecek, içini dökecek kimse bulamayışındır.
yalnızlık bazen iyi gelse de aldanmayın siz o "manyak bir feng shui oluyo şekerim, kendimi buluyorum resmen" diyen o pembe g.tlü kuantumcu dolandırıcılara.
yalnızlık sorundur zamanla büyüyüp sizi kuşatan. yaşamaktan soğursun, keyfin kaçar, mutlu hissederken ışık hızında kapanmana sebep olur. içine çökersin resmen.
iyi değildir yalnız olmak. bunu istediğin zaman yapabiliyorsan "ben az yokum çocuklar, bişey olursa sakın aramayın ne b.k yiyorsanız yiyin gelicem ben" dediğiniz de, "ha tamam moruk döndüğünde görüşürüz" diyen birileri varsa hoştur yalnızlık. bunu tercih edebiliyorsan güzeldir canım kardeşim.
buna maruz kalmışsan, terk edilmişsen, kandırılmışsan, kaçmak zorundaysan bu dünyada başına gelebilecek en aşağılık durumdur yalnızlık.
(bkz: ahmet mümtaz taylan) hocanın "kuduz bir sokak köpeği kadar yalnızım" dediği gibidir yalnızlık.
o sebepten ağır gelir bazen, kaldıramazsın.

tam larktwain başlığı. kalabalıklar içinde yalnız olmaktır, her kişide bir parçanı bırakmaktır, gözden süzülen bir damla olmaktır gibi kısa cümlelerden oluşan melodramatik osuruk bir tanım girmiş mi diye baktım. bulamadım.

larktwain başlığa bekleniyorsunuz.

uuu hoş geldiniz hoş geldiniz. nerelerdeydiniz yahu? yolculuk nasıldı? belediye hep kazmış yolları acele etmeseydiniz keşke. yakıt bitti sizin de değil mi? evet evet buralarda benzinci falan da yok. iyisi mi çekin bir sandalye siz de şöyle buyrun. mutfakta var içecek bir şeyler, alıp da oturabilirsiniz. lavabo da solda kalıyor.
alışırsınız alışırsınız, az buçuk tahmin ettiğiniz gibi işte burası da.

özellikle geceleri insanın üzerine çöken kara bir buluttur. o his geldi mi gitmek bilmez ve insan kendini kulaklıkları takılı, depresif şarkılar dinlerken bulur.

çok boktan bir durum. için de koca boşluk var ve o boşluk içten içe sizi ele geçiriyor. anlam veremiyorsun. geçer diye bekliyorsun ama nafile.

öldürmüyor. önce alıştırıyor kendine sonra sevmeye başlıyorsun yavaş yavaş. sonra, sonra onsuz olamıyorsun.

her 'rağmen' şımarıklıktır.

hissetmiyorum, öyleyim.
galiba ondan sadece kendimi ben üzebiliyorum.
yoruldum ama neyden bilmiyorum.
yalnızlıktan? yok.
sürekli dalga geçmekten? her şey ve herkes ?
ah..

gerçeklik budur. herkes yalnızdır, her şeye ve herkese rağmen.