insanı olgunlaştıran şeyler

yediğiniz darbeler

buyumek

darbe yemek. yapmaz dediklerinden yemek hem de. tecrübe kazanmak.

kayıplar yaşamak. hem olgunlaştırıyor hem de hayata başka yönlerinden bakabilmeyi sağlıyor.

yaşadığın olumlu-olumsuz tecrübeler. gerçekten bunun varlığına ben inanıyorum.

açlık
fakirlik
sevgisizlik

öf yaşlı yaşlı başlıklar.
(bkz: insanı dolgunlaştıran şeyler) başlığı olsaydı keşke

başkalarının ne dediğini, ne düşündüğünü umursayamayacak kadar kendine dönmek zorunda olmak.

yine coşmuşsunuz. meyve misiniz de olgunlaşacaksınız?

olgunlaşmamış insanlar.

içinde ne kadar pislik taşıdığını anladigi an insan olgunlaşır.

olgunlaşmaz insan, kalbi attıkça daima bir şeylerin açlığını, eksikliğini hisseder.

zengin olunca unutur, fakirleşince hatırlar, her şeyin ortasında duygusallaşır.
gençken kıymet bilmez yaşlandıkça değişimi özler.
güvenmeyi öğrenir ihaneti tecrübe eder, ihaneti öğrenir bedelini sadık olana ödetir.

sevmeyi öğrenir yalnız kalmayı tecrübe eder, aşık olmayı öğrenir kalp acısını tecrübe eder.

kaçmayı öğrenirken yorulmayı, kazanırken kaybetmeyi, gülerken ağlamayı, güçlü durdukça çabanın yalanını öğrenir.

günü beklerken geceyi, geceyi özlerken güneşin umudunu tecrübe eder.
kalabalığa koştukça sessizliği, insana koştukça hayvanların sevgi ve huzur masumiyetini tecrübe eder.

yaşadıkça yara almayı öğrenir, tuttukça kaybetmeyi sarıldıkça kaybetmeyi, yaşadıkça değişimi öğrenir tecrübe eder.
pes etmez asla, umudu ölmez ümidi yok olmaz.
tecrübe sınırsız ve insan oğlu doyumsuzdur, son tecrübe; musalla taşıdır, o bile sonun tecrübe sidir onu bile merak eder insan yok olma pahasına.

acı...

stoacılık

önce sınırlarınızı öğrenin. nerede duracağınızı, nerede taşacağınızı, nerede kendinize fazla geldiğinizi…
bunu anladığınızda,dışarıda aradığınız her cevabın aslında içeride bir yerde olduğunu fark edersiniz.
korkularınızı,
arzularınızı,
zaaflarınızı görürsünüz.
mevlana buna şöyle der.
hamdım,
piştim,
yandım.
bütün iş yanmaktadır..

ölüm ve ayrılığı es geçersek ihanet ilk sırayı alır.

hayatın ta kendisi.
hayat insanı iske iske terbiye eder, bunu kabullenip içe ağlamaya olgunlaşma denir.

dokuz ay içinde taşıdığın, can verdiğin evladını ilk kez kucağına aldığın o tarifsiz andır. çünkü o an hayat senin hayatın olmaktan çıkmıştır… kalbin artık bedeninin dışında, küçücük bir bedende atmaya başlamıştır.

insanı en çok, 'ben asla böyle yapmam' dediği şeyi bir gün kendisinin yapmak zorunda kalması olgunlaştırır.